สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 191 เธอทำให้ฉันรู้สึกเป็นส่วนเกิน

บทที่ 191 เธอทำให้ฉันรู้สึกเป็นส่วนเกิน

การแก้คดีต้องการห่วงโซ่หลักฐานที่สมบูรณ์ ดังนั้นการมีรองเท้าเพียงคู่เดียวไม่สามารถระบุว่าฆาตกรคือจูอวี้ชิงได้

และในยุคปัจจุบันนี้ มีคนน้อยมากที่จะสวมรองเท้าผ้าปลายงอน

สำนักงานอัยการได้สืบสวนอย่างรวดเร็วและพบว่ารองเท้าในวิดีโอมาจากร้านจูอวี้ชิง

ร้านจูอวี้ชิงเน้นการทำตามสั่งระดับไฮเอนด์ ทำเฉพาะงานสั่งทำพิเศษไม่ได้ผลิตจำนวนมาก

ต่อมา อัยการก็พบชื่อของจูอวี้ชิงในรายการสั่งซื้อของลูกค้า

เสิ่นชิงเคยตรวจสอบบริษัทยาจิงฮวา จูอวี้ชิงจึงมีแรงจูงใจในการแก้แค้นเธอ

ดังนั้น จูอวี้ชิงจึงถูกระบุว่าเป็นผู้ต้องสงสัยในทันที

เมื่อมองดูรายการสั่งซื้อของลูกค้า เสี่ยวอวี่ก็บ่นว่า “จุ๊ ๆ แต่ก่อนฉันอิจฉาคนรวยที่ได้สวมเสื้อผ้าสั่งตัด ตอนนี้ฉันไม่อิจฉาเลยสักนิด…”

ผู้อำนวยการหลี่ไม่สนใจคำบ่นของเสี่ยวอวี่ เขาเพียงแต่พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ตรวจสอบเจ้าหน้าที่เลี่ยวให้ดี อย่าปล่อยเขาไป”

ผู้อำนวยการหลี่ผู้ซึ่งคลุกคลีอยู่ในวงการราชการมาหลายปี มีความคิดที่ว่องไวและสายตาที่เฉียบคม

เขารู้ว่าการที่เจ้าหน้าที่เลี่ยวมุ่งเป้าไปที่เสิ่นชิงเช่นนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับจูอวี้ชิงอย่างแน่นอน

และหากดึงเส้นสายของจูอวี้ชิงออกมา ก็จะสามารถนำเจ้าหน้าที่เลี่ยวออกมาได้เช่นกัน

“อาชีพอัยการนั้นมีความเสี่ยงสูง ง่ายต่อการสร้างศัตรู พฤติกรรมการแก้แค้นเช่นนี้ พวกเราไม่สามารถละเลยได้เด็ดขาด ต้องสอบสวนอย่างเข้มงวดจนถึงที่สุด!”

ผู้อำนวยการหลี่เคาะโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึม พูดอย่างหนักแน่นทุกคำ

คนอื่น ๆ รีบตอบอย่างจริงจัง “ครับ!”

ผู้อำนวยการหลี่รู้ดีในใจว่า หากคดีนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างจริงจัง ในอนาคตจะมีคนตั้งใจแก้แค้นมากขึ้น

ดังนั้นครั้งนี้จะไม่ละเลยเด็ดขาด!

เพื่อหลีกเลี่ยงการตีงูให้ตื่น ผู้อำนวยการหลี่ให้คนอื่น ๆ สืบสวนอย่างลับ ๆ ต่อไป เพื่อรวบรวมหลักฐาน

ไม่นานนัก สำนักงานอัยการก็ได้รับการส่งเรื่องฟ้องร้องจากสำนักงานตำรวจ

อธิบดีหม่าส่งเรื่องการตรวจสอบและฟ้องร้องเกี่ยวกับเสิ่นชิงให้กับผู้อำนวยการหลี่อย่างรู้หน้าที่

ผู้อำนวยการหลี่มองผ่าน ๆ แล้วประทับตราอนุมัติ พร้อมยิ้มเยาะ “เรื่องสนุกยังอยู่ข้างหน้า”

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่เลี่ยวไม่คิดเลยว่าสำนักงานอัยการจะอนุมัติการตรวจสอบและฟ้องร้องเสิ่นชิง

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมาก

เขาตั้งใจจะเปิดโปงเรื่องที่ผู้อำนวยการหลี่ลำเอียงเข้าข้างเสิ่นชิง

เจ้าหน้าที่เลี่ยวยิ้มอย่างพอใจ คิดในใจว่า ดูเหมือนสำนักงานอัยการจะทอดทิ้งเสิ่นชิงแล้ว

หลังจากที่สำนักงานตำรวจสืบสวนคดีเสร็จ ถ้าสำนักงานอัยการไม่มีข้อโต้แย้งต่อผลการสืบสวน ก็จะเป็นตัวแทนของรัฐในการฟ้องร้องเสิ่นชิงในศาล

แต่ในศาล เสิ่นชิงยังคงสามารถแก้ต่างให้ตัวเองได้

ถ้าศาลตัดสินว่าไม่มีความผิด เสิ่นชิงก็จะได้รับการปล่อยตัว

ตอนแรกผู้อำนวยการหลี่คัดค้านการนำเสิ่นชิงขึ้นศาล ในความคิดของเขา แค่ยกคำฟ้องของสำนักงานตำรวจก็พอแล้ว

แต่เสิ่นชิงรู้สึกว่า อีกฝ่ายคงจัดการคนในศาลไว้แล้วแน่นอน เพื่อจะตัดสินลงโทษเธออย่างหนัก

ดังนั้น เธอจึงต้องดึงพวกคนไร้ค่าเหล่านั้นออกมาให้หมด

หลังจากที่สำนักงานอัยการยื่นฟ้องเสิ่นชิง ศาลก็ได้ประกาศวันเปิดการพิจารณาคดี

ไม่นานชาวเน็ตก็ทราบเรื่องการพิจารณาคดีแบบเปิดเผย ทำให้โลกออนไลน์ระเบิดขึ้นในทันที

ชาวเน็ต : อะไรนะ? หัวหน้าทีมเสิ่นไม่ใช่คนของสำนักงานอัยการหรอกเหรอ? ทำไมสำนักงานอัยการถึงฟ้องคนของตัวเองล่ะ?

ชาวเน็ต : หัวหน้าทีมเสิ่นต้องทำผิดอะไรสักอย่างแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่ถึงขั้นขึ้นศาลหรอก

ชาวเน็ต : หา? หัวหน้าทีมเสิ่นทำผิดอะไรเหรอ?

ชาวเน็ต : ในประกาศการพิจารณาคดีเขียนว่าฆ่าคนโดยประมาท มะรืนนี้เปิดศาล

ชาวเน็ต : โอ้โห! หัวหน้าทีมเสิ่นฆ่าคนเหรอ?

เมื่อข่าวการพิจารณาคดีแบบเปิดเผยออกมา ชาวเน็ตต่างงงงวย ลู่เย่ก็งงงวยเช่นกัน

เนื่องจากสำนักงานอัยการปิดข่าวอย่างเข้มงวด จนกระทั่งถึงการพิจารณาคดีแบบเปิดเผยจึงมีข่าวรั่วไหลออกมา

ส่วนเสิ่นชิงก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับลู่เย่ ดังนั้นลู่เย่จึงถูกปิดบังมาตลอด

เมื่อลู่เย่เห็นรายงานข่าว เขาขมวดคิ้วทันที แล้วรีบโทรหาเสิ่นชิง

“ตื๊ด…ตื๊ด…ตื๊ด…”

ในห้องผู้ป่วย เสิ่นชิงเห็นสายเรียกเข้าจากลู่เย่ หัวใจเธอเต้นตึกตัก

แย่แล้ว…เธอลืมบอกเรื่องนี้กับลู่เย่…

ตอนนี้บอกยังทันไหม…

มองโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุด เสิ่นชิงนวดขมับ จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดปัญญา

เสิ่นชิงไม่กล้ารับสาย เธอเพียงแต่เปิดแชตส่งข้อความว่า “ลู่เย่ ตอนนี้ฉันกำลังประชุม มีอะไรฝากข้อความไว้ในแชตนะ”

ปลายสายโทรศัพท์ ลู่เย่ได้รับข้อความวีแชตของเสิ่นชิง สีหน้าของเขาหม่นลงในทันที

แต่เขาเพียงแค่ตอบกลับว่า “ได้ เข้าใจแล้ว ว่างเมื่อไหร่ค่อยคุยกัน เธอต้องระวังตัวด้วยนะ”

เมื่อได้รับข้อความตอบกลับจากลู่เย่ เสิ่นชิงก็กำโทรศัพท์แน่นพลางถอนหายใจ แล้วตอบกลับว่า “อืม…”

เสิ่นชิงคิดว่า ยังไงเรื่องนี้ก็กำลังจะจบลงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ลู่เย่เป็นห่วงตัวเองอีก

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะปิดบังเรื่องนี้ไว้

ใครจะรู้ว่าสามชั่วโมงต่อมา

ประตูห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นชิงถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

“เสิ่นชิง!”

ลู่เย่ผลักประตูไม้เปิดออกทันที พุ่งเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยราวกับสายลม

ลู่เย่สวมเสื้อโค้ท ผมยุ่งเล็กน้อย ดวงตาแดงเรื่อ ๆ

เมื่อเห็นลู่เย่บุกเข้ามา เสิ่นชิงก็ชะงักไปชั่วขณะ

เธอพูดอย่างงุนงง “นาย…นายไม่ได้อยู่ที่เมืองหางโจวหรอกเหรอ?”

ลู่เย่ไม่พูดอะไร เขาเห็นผ้าพันแผลบนมือของเสิ่นชิง ลำคอกระตุก ดวงตาวาบไปด้วยเงาทะมึน

หลังจากวางสายทันที ลู่เย่ก็ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวบินมาจากเมืองหางโจว

ระหว่างทาง เขาติดต่อคนมากมายเพื่อสืบเรื่องของเสิ่นชิง

“เกิดเรื่องขึ้นขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน?”

เสียงของลู่เย่แหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูเจ็บปวดบอกไม่ถูก

เสิ่นชิงพูดอย่างเก้อเขิน “เอ่อ…ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แล้วเหตุการณ์ก็กำลังจะจบลงแล้ว…”

“ถ้าแค่นี้ยังไม่เรียกว่าเป็นเรื่องใหญ่ แล้วอะไรถึงจะเป็นเรื่องใหญ่?” ลู่เย่ตวาดเสียงต่ำ ถามเสิ่นชิงอย่างเอาเรื่อง

ลู่เย่มีสีหน้าอิดโรย ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ

เขาโกรธมาก แฟนสาวของเขาเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ถูกโจรร้ายทำร้าย ต่อสู้เอาชีวิตรอด แถมยังถูกฟ้องร้องขึ้นศาล

เขาเพิ่งรู้เรื่องตอนนี้เอง

เขาช่างโง่เง่าเหมือนคนโง่จริง ๆ

และสิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากกว่านั้นคือ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่เสิ่นชิงกลับไม่บอกเขา

ลู่เย่หยุดชั่วครู่ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง เขาอยากถามเสิ่นชิงมากว่าเธอไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนสนิทที่สุดหรอกเหรอ

แต่พอคำพูดมาถึงปาก ความขมขื่นก็แผ่ซ่านในปาก การพูดกลายเป็นเรื่องยากลำบาก เขาขยับลำคอครู่ใหญ่ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้

ผ่านไปสักพัก ลู่เย่จึงระงับอารมณ์แล้วพูดว่า “ทำไมเธอไม่บอกฉันทันทีที่เกิดเรื่อง”

เมื่อเห็นว่าลู่เย่โกรธมาก เสิ่นชิงก็ตกใจจนพูดออกไปโดยไม่ทันคิด “ขอโทษนะ ฉัน…ฉันลืมไป…”

พูดจบ เสิ่นชิงก็รู้ตัวทันทีว่าพูดผิด

โอ้ จบกันแล้ว…

ซ้ำเติมเข้าไปอีก