สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 190 หลักฐานที่คาดไม่ถึง

บทที่ 190 หลักฐานที่คาดไม่ถึง

หลังจากที่เจ้าหน้าที่เลี่ยวจากไป เสิ่นชิงก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้ทันที

เพื่อนร่วมงานที่เมื่อครู่ยังกังวลเรื่องสุขภาพของเสิ่นชิง เห็นเธอกระฉับกระเฉงเช่นนี้ก็เข้าใจว่าเมื่อกี้เธอแกล้งทำ

“เจ้าหน้าที่เลี่ยวคนหยาบคายนั่นช่างน่ารังเกียจจริง ๆ เขารีบสรุปคดีแบบนี้ก็เพื่อจงใจเล่นงานหัวหน้าทีมเสิ่นของพวกเรานี่แหละ”

“ใช่ ฉันก็เห็นเหมือนกัน กล้าดีมาข่มเหงพวกเราถึงที่เลยนะ”

“หัวหน้าทีมเสิ่นป้องกันตัวโดยชอบธรรมชัด ๆ แต่ยังจงใจหาเรื่อง ต่อไปคดีที่พวกเขาส่งมา เราต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวดทุกคดี!”

พนักงานอัยการหลายคนต่างรู้สึกไม่พอใจแทนเสิ่นชิง

ผู้อำนวยการหลี่ก็แจ้งข่าวจากเบื้องบนให้เสิ่นชิงทราบว่า ให้เธอพักงานก่อนแล้วรับการสอบสวน

เสิ่นชิงไม่แปลกใจเลยกับเรื่องถูกพักงานและสอบสวน

นี่ก็เป็นกฎระเบียบ ไม่มีทางเลี่ยง

ผู้อำนวยการหลี่กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “หัวหน้าทีมเสิ่น ช่วงนี้เธอพักรักษาตัวอย่างสบายใจ ถ้าคราวหน้าเจ้าหน้าที่เลี่ยวคนนี้มาอีก เธอก็แกล้งป่วยไม่พบเขา ส่วนเรื่องที่เหลือให้ฉันจัดการเอง”

ผู้อำนวยการหลี่มีสายตาเฉียบคม จะไม่เห็นกลอุบายเบื้องหลังเรื่องนี้ได้อย่างไร

แน่นอนว่าต้องมีคนจงใจหาเรื่อง ต้องการฉวยโอกาสแก้แค้นเสิ่นชิง

ผู้อำนวยการหลี่โกรธมาก ลูกน้องของเขาออกไปรบหน้าด่าน ทุ่มเทสืบคดี แต่กลับมีคนแอบขัดขาอยู่เบื้องหลัง

จับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วจะเอาคนตาย

การวางแผนเล่นงานคนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ช่างไม่เห็นหัวเขาเลย

ผู้อำนวยการหลี่ “หัวหน้าทีมเสิ่น เธอวางใจได้ พวกเขาผ่านด่านฟ้องร้องไม่ได้หรอก ในความเห็นของฉัน ตรรกะของพวกเขาช่างน่าขันสิ้นดี”

เสิ่นชิงรู้ว่าเมื่อผู้อำนวยการหลี่พูดเช่นนี้ แสดงว่าเขาจะปกป้องเธอถึงที่สุด

แต่เธอกลับกังวลว่าจะมีคนฉวยโอกาสเรื่องนี้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ส่งผลเสียต่อสำนักงานอัยการ

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงรีบโบกมือพลางกล่าวว่า

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่ต้องผ่านขั้นตอนใด ๆ ให้ยื่นฟ้องโดยตรงเลย ส่งคดีไปที่ศาล ฉันจะนำหลักฐานที่แน่นหนามาตบหน้าทุกคนในศาลเอง”

ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินดังนั้น ก็คลายคิ้วที่ขมวดอยู่ทันที “เธอมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองเหรอ?”

เสิ่นชิงพยักหน้า พูดอย่างจริงจัง “ฉันมีหลักฐาน และเป็นหลักฐานที่มีน้ำหนักมากด้วย”

จากนั้นเสิ่นชิงก็ถามว่า “ตอนนี้โรงงานที่เกิดเหตุเป็นอย่างไรบ้าง? มีการทำความสะอาดหรือยังคะ?”

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตอบว่า “โรงงานถูกปิดผนึกแล้ว มีคนกำลังทำความสะอาดสถานที่ แต่ในโรงงานมีของรกรุงรังเยอะมาก คงยังทำความสะอาดไม่เสร็จ”

ผู้อำนวยการหลี่ถามอย่างสงสัย “หลักฐานที่เธอพูดถึงอยู่ในโรงงานเหรอ?”

เสิ่นชิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ตอนนั้นพวกโจรต้องการถ่ายวิดีโอตอนที่ฉันดื่มยาพิษ พวกเขาจึงตั้งโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะเพื่อถ่าย ฉันจำได้ว่าโทรศัพท์กำลังบันทึกวิดีโออยู่ตลอดเวลา”

ทุกคนที่ได้ยินต่างตกตะลึง

นั่นหมายความว่า โทรศัพท์อาจจะบันทึกภาพของคนร้ายเอาไว้ด้วย

ดังนั้น เสิ่นชิงและผู้อำนวยการหลี่พร้อมคณะ จึงรีบขึ้นรถพิเศษมุ่งหน้าไปยังโรงงานเพื่อค้นหาโทรศัพท์มือถือ

เนื่องจากกลัวว่าจะมีคนมาขัดขวาง สำนักงานอัยการจึงไม่ได้เปิดเผยข้อมูลใด ๆ และเดินทางไปยังสถานที่เกิดเหตุเพื่อเก็บหลักฐานโดยลำพัง

สิบกว่านาทีต่อมา

เสิ่นชิงและผู้อำนวยการหลี่พร้อมคณะมาถึงที่เกิดเหตุ

ในโรงงานมีเพียงนักศึกษาฝึกงานจากสำนักงานตำรวจคนหนึ่งที่กำลังทำความสะอาดสถานที่

คนของสำนักงานอัยการจึงไล่เขาออกไปทันที

เสิ่นชิงเข้าไปในโรงงาน มุ่งตรงไปยังมุมตะวันออกเฉียงใต้ แล้วพบโทรศัพท์มือถืออยู่ในกองของรกรุงรัง

แต่เดิมโทรศัพท์ถูกวางอยู่บนโต๊ะ แต่ตอนนี้กลับอยู่ในกองของรกรุงรัง

เป็นไปได้ว่าตอนที่มีการต่อสู้กัน โทรศัพท์อาจจะถูกกระแทกตกลงมาบนพื้น

เมื่อเสิ่นชิงเห็นสภาพเช่นนี้ ใจของเธอก็เย็นวาบลงครึ่งหนึ่ง

เนื่องจากมุมนี้ อาจจะไม่ได้ถ่ายภาพคนร้ายไว้

แต่เสิ่นชิงคิดอีกที ถึงแม้จะไม่ได้บันทึกภาพ แต่น่าจะบันทึกเสียงบางอย่างไว้ได้

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงลองเปิดโทรศัพท์ แต่เธอกลับพบว่าหน้าจอโทรศัพท์ดับไปแล้ว

เสิ่นชิงแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา “มันแบตหมดแล้ว อาจจะไม่ได้บันทึกอะไรไว้เลย”

อัยการหนุ่มคนหนึ่งพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไป บางทีอาจจะเพิ่งแบตหมดไปเมื่อกี้นี้เอง พวกเราลองชาร์จแบตสักครู่แล้วเปิดดูกัน”

ดังนั้นเสิ่นชิงจึงชาร์จแบตโทรศัพท์ แล้วรอเปิดเครื่องอย่างกระวนกระวาย

สองนาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น

แต่ต้องใส่รหัสปลดล็อก

ทุกคนมองหน้ากันไปมา

“น่าหงุดหงิดนิดหน่อย ทั้ง ๆ ที่ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว…”

“ไม่เป็นไร ให้ผมจัดการเอง!”

อัยการหนุ่มที่มาด้วยกันคนหนึ่งรับโทรศัพท์จากมือของเสิ่นชิง

ผู้อำนวยการหลี่รีบแนะนำให้เสิ่นชิงรู้จัก “นี่คือเสี่ยวอวี่ เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ฝีมือดีของสำนักงานอัยการของเรา เชี่ยวชาญการแกะรหัสทุกประเภท”

เสิ่นชิงมองไปที่เสี่ยวอวี่และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นเสิ่นชิงมองมาที่ตน ใบหน้าของเสี่ยวอวี่ก็แดงขึ้น เขาเกาศีรษะแล้วพูดว่า

“ไม่หรอกครับ ไม่หรอก ฝีมือผมก็ธรรมดา ๆ นะครับ อย่าไปฟังหัวหน้าที่ชมเกินจริงเลย”

พูดจบ เสี่ยวอวี่ก็ปลดล็อกโทรศัพท์ได้ในไม่กี่วินาที

ต้องยอมรับว่าสำนักงานอัยการเป็นที่รวมของคนมีฝีมือจริง ๆ

เมื่อเปิดโทรศัพท์ได้แล้ว เสิ่นชิงก็รีบเปิดแกลเลอรี่ทันที

เป็นไปตามคาด ในอัลบั้มรูปของโทรศัพท์มีวิดีโอบันทึกยาวถึง 4 ชั่วโมง

เสิ่นชิงกดเปิดด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

ตั้งแต่ต้นเป็นภาพของเธอถูกมัดติดกับเก้าอี้ ตามด้วยวิดีโอการต่อสู้และเล่นเกมระหว่างสองคน

เนื่องจากได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ โทรศัพท์ตกจากโต๊ะลงมา ทำให้มุมกล้องต่ำลงทันที

แต่โชคดีที่โทรศัพท์พิงอยู่กับกล่องที่เอียง ทำให้โทรศัพท์มีความลาดเอียง พอจะถ่ายภาพส่วนเท้าได้

เสิ่นชิงลากแถบความคืบหน้าของวิดีโอไปด้านหลังโดยตรง

เป็นไปตามคาด หลังจากที่ทั้งสองคนล้มลง มีคนเปิดประตูคลังสินค้าและเดินเข้ามา

แต่ภาพจากโทรศัพท์ถูกจำกัดด้วยมุมการถ่าย จึงเห็นได้แค่รองเท้า

รองเท้าในภาพเป็นรองเท้าผ้าพื้นนุ่มแปลก ๆ คู่หนึ่ง รูปแบบของรองเท้าผ้ามีกลิ่นอายแบบโบราณอยู่บ้าง

แต่ดูจากขนาดของรองเท้า แน่นอนว่าต้องเป็นของผู้ชาย

หลังจากชายคนนั้นเดินเข้ามา เขายืนอยู่ที่ประตูมองดูรอบ ๆ ก่อน แล้วจึงยกร่างของโจรที่สลบอยู่บนพื้นขึ้นมา

จากนั้นก็มีเสียงทุบตีดังมาจากนอกกรอบภาพ

ในระหว่างนั้น โจรยังส่งเสียงครางเบา ๆ อยู่บ้าง

หลังจากเสียงกระแทกดังปัง ๆ อยู่พักหนึ่ง โจรก็ถูกโยนกลับลงพื้น และไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเลย

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ชายคนนั้นก็ออกจากโรงงาน พร้อมกับปิดประตูใหญ่ตามหลัง

หลังจากดูวิดีโอจบ สีหน้าของผู้อำนวยการหลี่ก็ดูเคร่งเครียดมาก “ช่างเป็นการใส่ร้ายป้ายสีที่ร้ายกาจ ทำอะไรตามอำเภอใจเหลือเกิน!”

ต่อมา ก็มีคนเปิดโทรศัพท์มือถือค้นหาข้อมูลของรองเท้าคู่นั้นบนอินเทอร์เน็ต

เนื่องจากรองเท้าแบบนี้เป็นของเฉพาะกลุ่ม ไม่ค่อยมีคนใส่ จึงตรวจสอบได้ง่าย

เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รองเท้าคู่นี้ เธอเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงค้นหาและตรวจสอบในความทรงจำอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่พบกับจูอวี้ชิง รองเท้าที่จูอวี้ชิงสวมอยู่นั้นคล้ายคลึงกับในวิดีโอมาก

ดวงตาเย็นชาของเสิ่นชิงหรี่ลงเล็กน้อย

ที่แท้ก็เป็นคนของตระกูลจู…

ดีมาก ตอนนี้คนร้ายถูกระบุตัวได้แล้ว

ต่อไปนี้ ถึงเวลาที่เธอจะโต้กลับแล้ว