สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 163 นายกเทศมนตรีดื่มอวยพรเสิ่นชิง!

บทที่ 163 นายกเทศมนตรีดื่มอวยพรเสิ่นชิง!

ในห้องรับรองพิเศษ แสงไฟสลัว เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไพเราะหู

เจ้าของบริษัทสื่อคนหนึ่งที่ดื่มจนหน้าแดงก่ำ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนเพื่อดื่มอวยพรเสิ่นชิง

เขาดื่มอวยพรพลางพูดอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

“หัวหน้าทีมเสิ่น พวกเรารอคอยคุณมานานแล้ว อุตสาหกรรมบันเทิงควรได้รับการตรวจสอบตั้งนานแล้ว มันยุ่งเหยิงวุ่นวาย เต็มไปด้วยความไร้ระเบียบ ผมทนไม่ไหวแล้ว คุณคือเทพธิดาแห่งความยุติธรรมของพวกเรา!”

มุมปากของเสิ่นชิงกระตุกเล็กน้อย

ล้อเล่นหรือไง?

เทพธิดาแห่งความยุติธรรมของพวกคุณไม่ควรเป็นท่านนายกเทศมนตรีหรอกเหรอ

พูดคำเหล่านี้ออกมาแล้ว จะวางผู้นำเมืองหางโจวไว้ที่ไหน?

เสิ่นชิงชำเลืองมองชายตรงหน้าที่ดูเมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาเมาจริงหรือแกล้งเมา

คนผู้นี้ดูเหมือนจะพูดโพล่งออกมา แต่จริง ๆ แล้วกำลังวางกับดักเธอ

ถ้าเธอตอบรับจริง ๆ ก็เท่ากับว่ากำลังตบหน้านายกเทศมนตรี

บนโต๊ะอาหาร ไม่เพียงแต่ต้องรู้จักพูด แต่ยังต้องรู้จัก “ฟัง” คำพูด สามารถได้ยินความหมายแฝงในคำพูดของผู้อื่น

เสิ่นชิงยิ้มเบา ๆ “ไม่ ๆ ๆ ฉันแค่มาปฏิบัติภารกิจที่หางโจวเท่านั้น เบื้องหลังไม่อาจขาดการสนับสนุนและความช่วยเหลือของท่านนายกเทศมนตรีได้”

พูดพลาง เสิ่นชิงยกแก้วเหล้า ลุกขึ้นจากเก้าอี้ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ยกแก้วด้วยมือทั้งสอง ดื่มอวยพรนายกเทศมนตรีหนึ่งแก้ว

เสิ่นชิงพูดประโยคเดียวอย่างแคล่วคล่อง ก็แก้ไขสถานการณ์อึดอัดได้อย่างชาญฉลาด

ดวงตาของนายกเทศมนตรีเผยรอยยิ้ม พยักหน้าเบา ๆ

บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ที่นั่งอยู่ต่างสบตากันและกัน

จริง ๆ แล้วเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงการทดสอบเท่านั้น

พวกเขาต้องการรู้ว่าเสิ่นชิงมีท่าทีอย่างไรต่อนายกเทศมนตรี

แม้ว่าตำแหน่งของนายกเทศมนตรีจะสูงกว่าเสิ่นชิงมาก แต่เสิ่นชิงเป็นผู้แทนพิเศษจากเมืองหลวง มีอำนาจพิเศษในมือ

พวกเขากลัวว่าเสิ่นชิงจะอาศัยอำนาจพิเศษที่มีอยู่ในมือ แล้วเริ่มการฆ่าล้างครั้งใหญ่ในเมืองหางโจว ทำให้เมืองหางโจววุ่นวายไปหมด

ตอนนี้ดูเหมือนว่าเสิ่นชิงยังรู้จักขอบเขต

เมื่อรู้สึกมั่นใจในใจแล้ว ทุกคนก็กล้ามากขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าความวุ่นวายครั้งนี้คงไม่ส่งผลกระทบถึงพวกเขา

แขกที่สามารถนั่งในห้องรับรองนี้ได้ ล้วนมีความสัมพันธ์กับนายกเทศมนตรีไม่มากก็น้อย

เมื่อเสิ่นชิงคำนึงถึงหน้าตาของนายกเทศมนตรี ดาบแห่งการสังหารก็คงไม่ฟันลงบนหัวของพวกเขา

งานเลี้ยงในวงการข้าราชการ ไม่ได้ดื่มเพื่อดื่ม ไม่ได้กินเพื่อกิน

สิ่งที่ดื่มคือน้ำใจ สิ่งที่กินคือความเจนจัดโลก

เสิ่นชิงแน่นอนว่าเข้าใจจุดนี้

เสิ่นชิงมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ เธอสังเกตเห็นว่าสีหน้าของคนเหล่านี้ผ่อนคลายลงแล้ว

นั่นแสดงว่าคนเหล่านี้ได้ลดความระแวดระวังลงแล้ว

การทำให้คนเหล่านี้ลดความระแวดระวังลงก็ตรงกับแผนการของเธอพอดี

ตั้งแต่ที่เธอสั่งปิดบริษัทเจียอี้ และจัดระเบียบเพจปล่อยข่าวลือบนอินเทอร์เน็ต

คนเหล่านี้คงจะตื่นตระหนกตกใจ ระแวงภัยไปทั่ว มองเธอเป็นศัตรูใหญ่ และคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

สิ่งนี้ไม่เป็นผลดีต่องานที่เธอกำลังจะดำเนินการต่อไป

เสิ่นชิงหัวเราะในใจ

หากสามารถทำให้คนเหล่านี้ลดความระแวงลงได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็นับว่าเป็นการทำธุรกิจที่ดีทีเดียว

นายกเทศมนตรีมองไปที่เสิ่นชิง แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “หัวหน้าเสิ่น ภาระหน้าที่ของคุณนั้นหนักหนาสาหัสนัก วงการบันเทิงเต็มไปด้วยปัญหา การจะจัดระเบียบแก้ไขสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีและชำระล้างวงการให้บริสุทธิ์ ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน”

เมื่อพูดจบ นายกเทศมนตรีก็ยกแก้วเหล้าและลุกขึ้นยืน “มา หัวหน้าเสิ่น ผมขอดื่มอวยพรคุณสักแก้ว”

สีหน้าของเสิ่นชิงเคร่งขรึมลง หางตากระตุกเล็กน้อย

นายกเทศมนตรีถึงกับลุกขึ้นมาดื่มอวยพรเธอด้วยตัวเอง?

ต้องรู้ว่าตำแหน่งของนายกเทศมนตรีนั้นสูงกว่าเธอซึ่งเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบคนใหม่มากนัก

การกระทำของนายกเทศมนตรีครั้งนี้ ไม่ได้ดื่มอวยพรเหล้า ไม่ได้ดื่มอวยพรคน แต่เป็นการดื่มอวยพรอำนาจในมือของเธอ

การดื่มแก้วนี้ก็เท่ากับเป็นการบรรลุข้อตกลงบางอย่าง

แต่เสิ่นชิงยิ้มบาง ๆ แล้วดื่มเหล้าจนหมดในคราวเดียว

เมื่อเห็นเสิ่นชิงดื่มเหล้าจนหมด หวังต้าไห่และคนอื่น ๆ ก็นำหน้าปรบมือชื่นชม “เยี่ยม! หัวหน้าเสิ่น สตรีไม่แพ้บุรุษจริ งๆ ช่างเป็นฝีมือการดื่มที่ยอดเยี่ยม!”

หลังจากนายกเทศมนตรี หวังต้าไห่และคนอื่น ๆ ก็ทยอยลุกขึ้นมาชูแก้วให้เสิ่นชิง

หวังต้าไห่ยิ้มกว้างพลางชูแก้วเหล้า “หัวหน้าทีมเสิ่น แล้วต่อจากนี้พวกคุณจะมุ่งเน้นจัดการเรื่องไหนเป็นพิเศษล่ะ?”

เสิ่นชิงเข้าใจดี นี่คือการหยั่งเชิง

หลังจากที่เพิ่งบอกใบ้ไปมากมาย เสิ่นชิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงพูดประโยคที่ทุกคนอยากได้ยิน

“ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกันเกี่ยวกับความวุ่นวายในธุรกิจไลฟ์สตรีมขายของ ทีมของเราจะสุ่มตรวจสอบบริษัทอีคอมเมิร์ซไลฟ์สตรีม ปราบปรามการขายสินค้าปลอม และตรวจสอบภาษี”

เมื่อเห็นเสิ่นชิงยอมเปิดปาก ทุกคนในที่นั้นก็โล่งอก

หวังต้าไห่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข คิดในใจอย่างพึงพอใจว่า สมแล้วที่หน้าตานายกเทศมนตรีใหญ่โต

มีดฟันคนอื่นไปแล้ว ก็จะไม่ตกมาที่หัวของเขา

เสิ่นชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

‘คืนนี้พวกคุณชอบฟังอะไร ฉันก็จะพูดแบบนั้น’

แต่หลังจากออกจากประตูนี้ไปแล้ว พวกเราควรทำอะไรก็ทำอย่างนั้น

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงที่นายกเทศมนตรีจัดขึ้น เธอไม่จำเป็นต้องมาทะเลาะกับใครที่นี่

ถ้าเธอทะเลาะกับใครตอนนี้ แล้วนายกเทศมนตรีจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

การรักษาหน้านายกเทศมนตรีก็เท่ากับเป็นการเอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง

ส่วนหลังจากคืนนี้ เธอจะทำอะไร นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เสิ่นชิงคิดไว้แล้ว

ถ้าหลังจากนี้มีคนด่าว่าเธอกลับคำ เธอก็แกล้งโง่ไปก็จบเรื่อง

ยังไงเธอก็ไม่ได้สัญญาว่าจะไม่สืบสวนต่อ

ดึกดื่น งานเลี้ยงสิ้นสุดลง

ภายใต้สายตาส่งของผู้คนมากมาย เสิ่นชิงและคณะนั่งรถออกจากโรงแรมลี่โตว

หน้าต่างรถเปิดกว้าง สายลมราตรีเย็น ๆ พัดพาความมึนเมาให้จางหาย ทำให้ทุกคนรู้สึกสร่างเมาขึ้นมาก

“เอิ้ก…”

สวีลี่ตบท้องแล้วเรอด้วยความอิ่ม

“อาหารวันนี้อร่อยมากเลย โดยเฉพาะตับห่านเชอรี่นั่น เนื้อสัมผัสเหมือนไอศกรีมเลย”

“เธอรู้จักแต่กิน รู้ไหมว่าวันนี้อันตรายแค่ไหน” เค่ออวิ๋นชำเลืองมองสวีลี่

เค่ออวิ๋น “ฉันเห็นเจตนาของนายกเทศมนตรีที่จัดงานเลี้ยงนี้แล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร โชคดีที่มีพี่เสิ่นชิงคอยป้องกันอยู่ข้างหน้า”

เฉาเล่อเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย “พี่เสิ่นชิง เป้าหมายต่อไปของพวกเราเดิมทีคือบริษัทอี้ซิง ตอนนี้เราต้องหันไปสืบสวนบริษัทอีคอมเมิร์ซจริง ๆ เหรอครับ?”

เสิ่นชิงโบกนิ้วมือ แล้วเอียงหน้ามองไปทางเฉาเล่อ “แน่นอนว่าไม่ใช่ นายไม่เคยได้ยินคำพูดนี้เหรอ?”

เฉาเล่องุนงง “คำพูดอะไรเหรอ?”

เสิ่นชิง “สิ่งที่ผู้นำต้องการคือให้รับปากทั้งหมด แต่ไม่ต้องทำอะไรเลย”

เฉาเล่อ “…”

สวีลี่แทรกขึ้นมา “แต่ว่าพี่เสิ่นชิง พี่ดื่มเก่งจริง ๆ นะคะ มีคนมาเรียงแถวดื่มอวยพรพี่ตั้งมากมาย แต่พี่ก็ยังไม่เมาเลย”

เสิ่นชิงพยักหน้า เธอมีความสามารถในการดื่มที่ดีมาตลอด

พูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นชิงนึกถึงย่าที่อยู่ชนบทซึ่งทั้งสูบบุหรี่และดื่มเหล้า

เธอไม่เคยเห็นย่าเมาเลยสักครั้ง

เสิ่นชิงส่ายหน้า ความสามารถในการดื่มนี่ บางทีอาจจะเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้

เสิ่นชิงลงจากรถที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเฉียว

เธอสูดลมยามค่ำคืน เดินช้า ๆ บนทางเดินที่ปูด้วยก้อนกรวด

เมื่อมาถึงประตูใหญ่ เสิ่นชิงเห็นร่างสูงโปร่งยืนพิงอยู่ข้างประตู

แสงจันทร์สาดส่องลงบนตัวลู่เย่ ราวกับมีผงเงินบาง ๆ เคลือบอยู่

ดูเหมือนว่าเขาจะรออยู่ที่นี่มานานแล้ว

เสิ่นชิงหยุดมองชั่วครู่ แล้วรีบเดินเข้าไปหา “ลู่เย่? นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่? รออยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?”

ลู่เย่มองไปที่เสิ่นชิง แล้วขมวดคิ้ว “เธอดื่มเหล้ามาเหรอ?”