สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 162 คุณชาย คนเราไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จเสมอไป

บทที่ 162 คุณชาย คนเราไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จเสมอไป

ลู่เย่เปิดบัญชีปลอม โต้เถียงกับชาวเน็ตอย่างมีเหตุผล

@ฉันคือปลาต้มเปรี้ยว ทำไมลู่เย่ถึงไม่คู่ควรกับเสิ่นชิงล่ะ? ลู่เย่ทั้งหล่อทั้งรวย ทั้งอ่อนโยนและรักเดียวใจเดียว จะหาผู้ชายดีขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก?

@หมูน้อยบิน พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันทั้งรูปร่างหน้าตาและความสามารถ เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา แกเป็นปีศาจตนไหนถึงมาคัดค้าน?

@ไวท์ เสิ่นชิงกับลู่เย่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ คู่นี้ล็อกกันไว้แล้ว!

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เช็ดเหงื่อเงียบ ๆ

ต้องยอมรับว่าคุณชายหน้าด้านจริง ๆ…

ลู่เย่โจมตีอย่างสนุกสนาน แต่ชาวเน็ตก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ พวกเขาโต้กลับทันที

ไม่นานลู่เย่ก็ได้เห็นพลังการต่อสู้ของชาวเน็ต

ชาวเน็ตเริ่มโจมตีตัวตนปลอมของลู่เย่

ชาวเน็ต : ชิ ลู่เย่ ก็แค่ลูกคุณหนูไร้ความทะเยอทะยาน นอกจากมีเงินแล้ว เขาไม่มีอะไรจริง ๆ”

ชาวเน็ต : เธอไม่เคยได้ยินคำพูดนี้เหรอ? ดาบแรกเมื่อขึ้นฝั่ง ต้องฟันคนรักก่อน คนในระบบต้องหาแต่คนในระบบด้วยกัน

ชาวเน็ต : แม้ตระกูลลู่จะใหญ่โตมโหฬาร แต่ก็สู้ชามข้าวทองคำไม่ได้ ดูบริษัทเจียอี้สิ ยังล้มได้ง่าย ๆ เลย

ชาวเน็ต : ยังไงฉันก็รู้สึกว่าเสิ่นชิงกับลู่เย่ ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน

คนหนึ่งฝ่าฟันอุปสรรค มุ่งมั่นไปข้างหน้า อีกคนรู้แต่จะกินแล้วก็นอนรอความตาย ไม่มีความพยายามเลย

ต้องยอมรับว่า ความคิดเห็นเหล่านี้ช่างทิ่มแทงใจจริง ๆ

ลู่เย่รู้สึกโมโหนิดหน่อย

ถ้าเป็นปกติ เขาคงไม่สนใจความคิดเห็นของคนพวกนี้

แต่พอเกี่ยวข้องกับเสิ่นชิง เขาก็ไม่สามารถสงบใจได้

ลู่เย่เงยหน้าถามพ่อบ้าน “ลุงเสียง คุณคิดว่าคุณชายอย่างผม มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

พ่อบ้านเสียง “…”

พ่อบ้านเสียงจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ถ้าพูดถึงเรื่องชาติตระกูล

เสิ่นชิงเป็นคุณหนูลูกพี่ลูกน้องของตระกูลเฉียว แม้ว่าเธอจะสามารถรับมรดกส่วนหนึ่งแทนมารดาได้ แต่ถ้าพูดถึงมูลค่า แน่นอนว่าคงไม่สูงเท่าคุณชาย

ถ้าพูดถึงด้านส่วนตัว

เสิ่นชิงผ่านความพยายามของตัวเอง สอบเข้าเป็นอัยการ เข้าทำงานในสำนักงานอัยการ กลายเป็นหัวหน้าคณะกรรมการอัยการผู้มีอำนาจใหญ่โต

ใคร ๆ ก็ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอมีอนาคตไกล

ส่วนคุณชายน่ะเหรอ…

เป็นลูกคุณหนูที่มีชื่อเสียงในเมืองหางโจว อันดับแรกชื่อเสียงนี้ก็แย่อยู่แล้ว

พ่อบ้านเสียงถอนหายใจในใจ

คุณชายแบบนี้ ออกไปข้างนอกคงหางานทำไม่ได้แน่…

แต่พ่อบ้านก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจของลู่เย่ เขาคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วพูดออกมาประโยคหนึ่ง

“ลายมือของคุณชายสวยมากเลยครับ เทียบชั้นกับพวกปรมาจารย์ด้านการคัดลายมือได้เลยนะ!”

ลู่เย่มุมปากกระตุกเล็กน้อย

“ลุงเสียง ถ้าไม่มีอะไรดี ๆ จะชม คุณไม่ต้องชมก็ได้นะ…”

เห็นลู่เย่ดูหดหู่ลงเล็กน้อย พ่อบ้านเสียงจึงปลอบใจว่า

“คุณชายครับ คนเราไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จเสมอไป คุณไม่ต้องสนใจความคิดเห็นของคนพวกนั้นหรอก”

ลู่เย่ “…”

ลู่เย่เงยหน้าขึ้น แล้วเหลือบมองพ่อบ้านเสียงด้วยหางตา

ไม่จำเป็นต้องปลอบใจถ้าไม่รู้วิธีปลอบใจ

“เฮ้อ~”

ลู่เย่ถอนหายใจอย่างหนักเหมือนแมวตัวใหญ่ที่หมดแรงบนโซฟา

จริง ๆ แล้วเขาไม่สนใจความคิดเห็นของคนอื่น แต่เขากลัวว่าเสิ่นชิงจะคิดแบบนั้น

มีคำกล่าวว่า ดาบแรกเมื่อขึ้นฝั่งคือตัดใจจากคนรัก

แม้แต่คุณปู่ก็ยังพูดว่า “เสิ่นชิงเป็นเด็กสาวที่เพียบพร้อมขนาดนั้น แน่นอนว่าเธอคงไม่เลือกทายาทที่กินแรงคนอื่นอยู่เฉย ๆ ถ้าไม่รีบลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ระวังแฟนสาวจะหนีไปกับคนอื่นนะ”

ลู่เย่เริ่มรู้สึกกังวล

เขาถามำ่อบ้านเสียงว่า “ลุงเสียง คุณคิดว่าผมควรทำอะไรดีครับ? ผมลองเรียนการลงทุนดีไหม?”

พอได้ยินคำพูดนี้ สัญญาณเตือนภัยในใจของพ่อบ้านก็ดังขึ้นทันที

โอ้แม่เจ้า คุณชายไปลงทุนเสียแล้ว

ครอบครัวนี้ต้องหมดตัวในไม่ช้าแน่ ๆ!

ดังนั้นพ่อบ้านจึงรีบพูดว่า

“คุณชายครับ การที่คุณอยู่บ้านใช้เงินก็เท่ากับกำลังหาเงินให้บ้านเราแล้วนะครับ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลู่เย่ก็กลอกตาอย่างหงุดหงิด “ไปให้พ้นเลย!”

….

ดอกไม้บานสองทาง แยกกันคนละทิศ

อีกด้านหนึ่งเสิ่นชิงและสมาชิกในทีมได้เข้าไปในห้องส่วนตัวของโรงแรมแล้ว

ภายในห้องมีแสงไฟสว่างไสว บนโต๊ะหินอ่อนหมุนได้เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส

เสิ่นชิงมองไปรอบ ๆ ห้องสำรวจคนที่อยู่ในนั้น

ฮ่า ๆ เป็นไปตามคาด ล้วนแต่เป็นคนคุ้นเคยเก่าแก่ทั้งนั้น

ในห้องรับรองพิเศษนั่งอยู่นอกจากนายกเทศมนตรีและเจ้าหน้าที่จากสำนักบริหารวัฒนธรรมเมืองหางโจวแล้ว ยังมีผู้นำระดับสูงอีกหลายคนจากอุตสาหกรรมบันเทิง

เสิ่นชิงมองไปยังนายกเทศมนตรีที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน สายตาวาบขึ้นเล็กน้อย

เจียงเฉิงสามารถไต่เต้าจากคนธรรมดามาเป็นนายกเทศมนตรีได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

นายกเทศมนตรีเจียงเฉิงเห็นเสิ่นชิงมาถึง รีบลุกขึ้นยืนทันที เดินเข้าไปหาเสิ่นชิง

เขายิ้มแย้มยื่นมือไปหาเสิ่นชิง

“ยินดีต้อนรับหัวหน้าทีมเสิ่นมาถึงเมืองหางโจว ช่วงนี้การทำงานราบรื่นดีไหมครับ?”

เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก จับมือทักทายกับนายกเทศมนตรี

“ขอบคุณนายกเทศมนตรีที่เป็นห่วง ช่วงนี้งานดำเนินไปได้ค่อนข้างราบรื่นค่ะ”

เสิ่นชิงมองไปที่นายกเทศมนตรี “คุณไม่ต้องเรียกฉันว่าหัวหน้าทีมเสิ่นหรอกค่ะ ฟังแล้วรู้สึกอึดอัด เรียกเหมือนเดิมว่าเสิ่นชิงก็พอค่ะ”

นายกเทศมนตรีกล่าวว่า “ได้ ๆ เสิ่นชิง ผมรู้ว่าคุณมาพร้อมกับภารกิจในครั้งนี้ ผมจะแนะนำคนสองสามคนให้คุณรู้จัก”

หลังจากพูดจบ นายกเทศมนตรีชี้ไปที่เหล่านายทุนใหญ่ในวงการบันเทิงและกล่าวว่า

“คนเหล่านี้อยู่ในอุตสาหกรรมบันเทิงมานานแล้ว พวกเขารู้เรื่องภายในของวงการนี้ดีที่สุด วันนี้ให้พวกเขาพูดคุยกับพวกคุณ ถ้าคุณอยากรู้อะไร ก็ถามพวกเขาได้เลย”

เสิ่นชิงรู้สึกขบขันเล็กน้อย

คนเหล่านี้ล้วนอยู่ในบัญชีดำของเธอ

นี่จะเป็นการแสดงละครโจรจับโจรเหรอ?

หวังต้าไห่ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้เสิ่นชิงแล้วพูดว่า

“หัวหน้าทีมเสิ่นช่างเป็นคนยุ่งจริง ๆ ผมเชิญหลายครั้งแล้วก็ไม่สำเร็จ ถ้าไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงของนายกเทศมนตรี ผมคงไม่ได้พบหัวหน้าทีมเสิ่นจริง ๆ”

เสิ่นชิงมองดูหวังต้าไห่ พลางหรี่ตาลง

เธอได้สืบค้นจนรู้แล้วว่า ผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของบริษัทอี้ซิงคือลู่หลี

หวังต้าไห่เป็นเพียงสมุนของลู่หลีเท่านั้น

คนผู้นี้คงไม่มีเจตนาดีแน่

เสิ่นชิงสายตาวาบขึ้น “ไม่เลย ๆ ก่อนหน้านี้ฉันติดภารกิจราชการจริง ๆ ไปไหนไม่ได้”

หวังต้าไห่โบกมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจ “โอ้! เจ้าหน้าที่ใหม่ต้องแสดงฝีมือสามอย่าง หัวหน้าทีมเสิ่นคงยุ่งแน่”

ต่อมา หวังต้าไห่ยกแก้วเหล้าขึ้น

“หัวหน้าทีมเสิ่น วันนี้พวกเราจะพูดคุยกันอย่างเปิดอกไม่มีปิดบัง รายงานความวุ่นวายในอุตสาหกรรมที่เห็นให้คุณทราบ เพื่อให้คุณสามารถดำเนินงานต่อไปได้”

เสิ่นชิงพยักหน้า “ดีค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนงานของพวกเรา”

หวังต้าไห่ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดในคำเดียว

“หัวหน้าเสิ่น ตามที่ผมทราบมา บริษัทอีคอมเมิร์ซจำนวนมากที่ใช้วิดีโอสั้นและไลฟ์สตรีมในการขายสินค้า กำลังขายของปลอมบนแพลตฟอร์มเพื่อทำกำไรจากค่าคอมมิชชั่นจำนวนมาก นอกจากนี้ บริษัทอีคอมเมิร์ซเหล่านี้ยังเป็นพื้นที่ที่มีการหลบเลี่ยงภาษีอย่างหนัก พวกไลฟ์สตรีมเมอร์ชื่อดังสามารถทำรายได้หลายสิบล้านต่อเดือน แต่ภาษีที่จ่ายนั้นน้อยกว่าที่ควรจะเป็นมาก”

เสิ่นชิงเข้าใจแล้ว

ที่แท้ คนพวกนี้มาแจ้งความเพื่อฟ้องคู่แข่งนี่เอง

พวกเขาต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ ให้เธอไปจัดการกับบริษัทอีคอมเมิร์ซที่ขายของผ่านไลฟ์สตรีม

ช่างเป็นกลยุทธ์ “ผันน้ำเชี่ยวไปทางตะวันออก” ที่แยบยลจริง ๆ

แต่ที่น่าเสียดาย เธอได้กำหนดเป้าหมายไว้แล้ว

ต่อจากนี้ เธอจะจัดการพวกเขาทีละคน