สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 161 อัยการสาวที่สวยที่สุด

บทที่ 161 อัยการสาวที่สวยที่สุด

ตอนนี้ คนที่ตื่นตระหนกที่สุดในเมืองหางโจวก็คือหวังต้าไห่

เขารู้ดีว่าต้นไม้ใหญ่ย่อมต้านลมแรง

บริษัทเจียอี้ล่มสลายไปแล้ว ต่อไปเสิ่นชิงก็จะชี้ดาบมาที่บริษัทอี้ซิงแล้ว

และปัญหาของบริษัทอี้ซิงก็ไม่ได้มีแค่เรื่องหนีภาษีเท่านั้น…

“คุณลู่ เราจะทำยังไงดี? ถ้าเสิ่นชิงสืบสวนต่อไป พวกเราก็จบเห่แล้ว!”

หวังต้าไห่ตกใจจนสติแตก รีบโทรหาลู่หลีเพื่อขอความช่วยเหลือ

ลู่หลีก็ไม่คิดว่าเสิ่นชิงจะพลิกตัวกลายเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบที่มีอำนาจจริง ๆ ได้

ดวงตาของลู่หลีฉายแววอำมหิต

ก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงเป็นแค่ตัวละครเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ ก็แค่ฆ่าทิ้งไป

แต่ตอนนี้มันต่างออกไป

ปัจจุบัน เสิ่นชิงเป็นผู้แทนพิเศษของเมืองหลวง เขาก็ไม่สามารถลงมือได้อีกต่อไป

หากผู้แทนพิเศษเกิดเรื่องอะไรขึ้นในเมืองหางโจว ความโกรธของเมืองหลวงคงรับไม่ไหวแน่

ลู่หลีเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า เสิ่นชิงมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับลู่เย่

ดังนั้นเขาจึงคิดอย่างมีความหวังว่าเสิ่นชิงอาจจะยังไม่รู้ความจริงของเรื่องราวทั้งหมด

ไม่เช่นนั้นคงไม่สนิทสนมกับลู่เย่ขนาดนี้

ลู่หลีหรี่ตาลง บางทีพวกเขาอาจจะยังมีโอกาสเป็นเพื่อนกันได้

ดังนั้น ลู่หลีจึงพูดทางโทรศัพท์ว่า

“หวังต้าไห่ หาทางสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเสิ่นชิงให้ได้ ถ้าเป็นไปได้ ก็ทำให้กลายเป็นเพื่อนกันซะ เสิ่นชิงแค่มาตรวจสอบที่เมืองหางโจวเท่านั้น อดทนไปอีกสักพัก รอให้เธอกลับเมืองหลวงก็พอ”

เมื่อได้ยินคำสั่งของเจ้านาย สีหน้าของหวังต้าไห่ก็ซีดทันที

เขาได้ยินมาว่า พวกที่พยายามติดสินบนเสิ่นชิงล้วนถูกจับเข้าคุกกันหมด

เสิ่นชิงคนนี้ชัดเจนว่าไม่ยอมรับทั้งไม้อ่อนทั้งไม่แข็ง ไม่ยอมรับสินบนใด ๆ ทั้งสิ้น

เขาจะเอาอกเอาใจอย่างไรดีล่ะ…

หวังต้าไห่กล่าวอย่างจริงใจ “ขอคุณลู่ช่วยชี้แนะด้วย”

ลู่หลี่พูดเรียบ ๆ ว่า “พวกข้าราชการน่ะ บางคนอยากได้ชื่อเสียง บางคนอยากได้ผลประโยชน์ บางคนอยากได้อำนาจ เสิ่นชิงตอนนี้เพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ จำเป็นต้องรีบสร้างผลงานเพื่อแสดงความสามารถของตัวเอง นายว่าตอนนี้เธอขาดอะไร?”

หวังต้าไห่เข้าใจทันที “เข้าใจแล้วครับ! ขอบคุณคุณลู่ที่ชี้แนะครับ!”

เสิ่นชิงมาถึงเมืองหางโจวได้ไม่นาน ก็จัดการเรื่องใหญ่สองเรื่องสำเร็จ ทั้งยังได้รับคำชื่นชมอย่างมากจากสังคม

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ในเมืองหางโจวเริ่มอิจฉาเล็กน้อย

พวกเขาคิดว่าเสิ่นชิงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบจริงเหรอ?

เธอชัดเจนว่ามาเพื่อเก็บเกี่ยวผลงานต่างหาก!

หากยังคงจัดการปรับปรุงต่อไปเช่นนี้ เสิ่นชิงจะมีผลงานมากมาย การเลื่อนตำแหน่งคงอยู่แค่เอื้อม

คนในวงการราชการนั้นเก่งในการคล้อยตามกระแส

พวกเขาเห็นว่าเสิ่นชิงมีอนาคตไกล จึงต่างอยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ

แต่เสิ่นชิงอ้างว่ายุ่งกับงานราชการ จึงปฏิเสธคำเชิญทั้งหมด

เธอเป็นเพียงผู้แทนพิเศษ การไม่คบหาสมาคมกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมากนักน่าจะดีกว่า

มิฉะนั้น มีดในมือก็จะไม่คมแล้ว

แต่เสิ่นชิงไม่คาดคิดว่า นายกเทศมนตรีก็จะส่งคำเชิญมาถึงเธอด้วย

หลังจากได้รับคำเชิญจากนายกเทศมนตรี เสิ่นชิงรู้สึกสับสนอยู่บ้าง

เธอกับตระกูลเจียงยังมีเรื่องบาดหมางกันอยู่บ้าง

ท่านนายกเทศมนตรีและภรรยาเคยช่วยเหลือเธอ แต่เธอก็ส่งหลานชายของพวกเขาเข้าคุกไป

พูดตามตรง คำเชิญครั้งนี้เธอไม่ค่อยอยากไป

แต่เธอก็ไม่อาจทำให้นายกเทศมนตรีเสียหน้าได้

มิฉะนั้น อาจมีคำครหาว่าเธอหยิ่งผยองลืมบุญคุณแพร่สะพัดออกไป

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงคิดสักครู่แล้วตอบตกลง

เสิ่นชิงมองดูสมาชิกในทีมที่กำลังจัดเตรียมเอกสารรายงานแล้วพูดว่า

“ทุกคนเตรียมตัวกันหน่อย ตอนเย็นนายกเทศมนตรีจะเลี้ยงอาหารพวกเรา”

“ว้าว! นายกเทศมนตรีเลี้ยงอาหาร พวกเราควรใส่ชุดปกติหรือเครื่องแบบดีล่ะ?” สวีลี่กะพริบตาโตด้วยความตื่นเต้น

“ใส่ชุดราตรีได้ไหม!” เค่ออวิ๋นกระโดดเข้ามาถามเสิ่นชิงอย่างคาดหวัง

เสิ่นชิง “…”

เสิ่นชิงกระแอมสองครั้ง “แฮ่ม แฮ่ม แน่นอนว่าต้องใส่เครื่องแบบ”

เสิ่นชิงมองดูลูกน้องในที่ทำงานเหล่านี้ อดรู้สึกกังวลไม่ได้

สมาชิกในทีมของเธอเหล่านี้ ความสามารถในการทำงานไม่ต้องพูดถึง แต่ความคิดค่อนข้างกระโดดไปมา อีกทั้งยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ชีวิต ดูยังเด็กอยู่มาก

เธอกลัวว่าตอนเย็นจะควบคุมสถานการณ์ไม่อยู่

ถ้าเธอเดาไม่ผิด งานเลี้ยงคืนนี้คงไม่ได้มีแค่นายกเทศมนตรีคนเดียวแน่

เสิ่นชิง “ตอนเย็น พวกเธอพูดให้น้อย กินให้มาก”

สวีลี่กะพริบตาปริบ ๆ “ทำไมล่ะ?”

เสิ่นชิง “เพราะคนที่พูดน้อย ดูมีออร่ามากกว่า”

ในพริบตา เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสองทุ่มแล้ว

สมาชิกในทีมได้จัดเตรียมรายงานข้อมูลในช่วงสองวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ดังนั้น พวกเขาจึงนั่งรถประจำตำแหน่งของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหรกรรมบันเทิงมุ่งหน้าไปยังโรงแรมลี่โตว

ก่อนหน้านี้หลายชั่วโมง

ข่าวที่นายกเทศมนตรีเชิญคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงไปรับประทานอาหาร ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วในหมู่ชนชั้นสูงและคนมีชื่อเสียงในเมืองหางโจวแล้ว

นำโดยหวังต้าไห่ เหล่านายทุนใหญ่ในวงการบันเทิงก็ได้มารออยู่ที่โรงแรมลี่โตวตั้งแต่เนิ่น ๆ

หวังต้าไห่เช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก

วันนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาในการประจบเอาใจเสิ่นชิง

นายกเทศมนตรียังช่วยเหลือแล้ว ถ้าพวกเขายังคว้าโอกาสไม่ได้ ก็ไปหาต้นไม้แขวนคอตายซะเลย

ในความคาดหวังของทุกคน รถประจำตำแหน่งของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงก็มาถึงโรงแรมลี่โตวในที่สุด

ประตูรถเปิดออก มีคนหนุ่มสาวสี่คนสวมชุดอัยการลงมา

เสิ่นชิงเดินนำหน้า ท่วงท่าสง่างาม ดั่งดาวตกพุ่งผ่าน

มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย สายตาสงบนิ่ง ดวงตาเปล่งประกาย

ทุกคนเหลียวมอง ในดวงตาวาบขึ้นด้วยความตื่นตะลึง

ต้องยอมรับว่า เสิ่นชิงใส่ชุดนี้ดูดีจริง ๆ

ผู้คนที่ผ่านไปมาที่โรงแรมลี่โตวต่างหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองไปทางเสิ่นชิง

“ว้าว นั่นเสิ่นชิงนี่! ตำนานแห่งเมืองหางโจว!”

“พระเจ้า ฉันเห็นเสิ่นชิงจริง ๆ ด้วย เธอยังใส่ชุดอัยการอยู่เลย ช่างดูเท่จริง ๆ!”

“เร็ว ๆ ถ่ายรูปเอาไว้ ฉันจะเอาไปอวดในโซเชียล”

“แชะ… แชะ…”

คนเดินถนนต่างพากันยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป

เสิ่นชิงก็เห็นเช่นกัน เธอยังโบกมือทักทายคนเดินถนนเหล่านั้นด้วย

เปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีทีท่าจะหลบเลี่ยงแต่อย่างใด

ไม่นาน คนเดินถนนเหล่านั้นก็อัปโหลดรูปเสิ่นชิงในชุดอัยการขึ้นโซเชียล พร้อมข้อความ

#ทานข้าวที่โรงแรมลี่โตว บังเอิญเจออัยการที่สวยที่สุด#

ชาวเน็ตเห็นรูปเสิ่นชิงในชุดอัยการแล้วรู้สึกได้ถึงความงามระดับเทพธิดาแห่งการสอบ

ชาวเน็ต : พระเจ้า ทำไมถึงมีคนใส่ชุดยูนิฟอร์มได้สวยขนาดนี้!

ชาวเน็ต : โอ้โห! สวยและเท่มาก! ฉันขอยกย่องให้เสิ่นชิงเป็นอัยการสาวที่สวยที่สุด!

ชาวเน็ต : อิจฉาจริง ๆ ทำไมถึงมีคนที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ ทั้งฉลาด สวย และมีอำนาจในมือด้วย

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ ๆ พี่น้องทั้งหลาย ผมรู้สึกว่าคุณลู่คงไม่คู่ควรกับพี่เสิ่นชิงแล้วละ

ชาวเน็ต : คนที่อยู่ด้านบน พูดถูกเลย ฉันก็รู้สึกว่าคุณลู่ไม่คู่ควรเหมือนกัน

ชาวเน็ต : พี่เสิ่นชิง ลองมองมาที่ผมไหม? อย่ายึดติดกับคนคนหนึ่งมากเกินไปนะ!

ไม่นานนัก เสิ่นชิงในชุดอัยการก็ได้รับการโหวตจากชาวเน็ตให้เป็น “อัยการสาวที่สวยที่สุด” และกลายเป็นที่นิยมบนโลกออนไลน์อีกครั้ง

แน่นอนว่า ลู่เย่ที่กำลังท่องโลกอินเทอร์เน็ตก็เห็นหัวข้อนี้เช่นกัน

ตอนแรกเขายิ้มอย่างเคลิบเคลิ้มเมื่อเห็นรูปของเสิ่นชิง

แต่เมื่อเขาคลิกดูความคิดเห็นด้านล่าง รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที

อะไรกัน ที่บอกว่าไม่คู่ควรน่ะ?

อะไรคือการไม่คู่ควร?

ลู่เย่ยิ่งคิดยิ่งโมโห

เขาเริ่มจากการกดไลก์และบันทึกรูปภาพของเสิ่นชิง จากนั้นก็สร้างบัญชีใหม่ แล้วไปที่ส่วนความคิดเห็นเพื่อโต้เถียงอย่างดุเดือดกับชาวเน็ต