สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 155 ตำแหน่งของเสิ่นชิงถูกเปิดเผย! เธอคือหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบ!
บทที่ 155 ตำแหน่งของเสิ่นชิงถูกเปิดเผย! เธอคือหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบ!
ประตูถูกผลักเปิดออก เสียงดนตรีในห้องรับรองหยุดลงทันที
เมื่อเห็นคนที่เข้ามาชัดเจน ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง กลายเป็นรูปปั้นแข็งทื่ออยู่กับที่
หยางคังที่หันหลังให้ประตู เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคน ก็รู้สึกภูมิใจในใจมากขึ้น
ฮึ ฮึ รสนิยมในการเลือกคนของฉันก็ไม่เลวเลยนะ
“ฟู้ว~”
หยางคังผิวปากอย่างภาคภูมิใจ แล้วเอียงหน้าไปดูปฏิกิริยาของหัวหน้าเฉา
ฮิฮิ สาว ๆ สวย ๆ ใต้บังคับบัญชาของเขา ทุกคนล้วนสดใสน่ารัก ผู้ชายคนไหนก็ต้องใจสั่นกันทั้งนั้น
แต่น่าเสียดาย เฉาเล่อยังคงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ สายตาที่มองมาที่หยางคังกลับมีแววเยาะหยันอยู่ด้วยซ้ำ
ราวกับกำลังมองตัวตลกอยู่
หยางคังรู้สึกหงุดหงิดในใจ สงสัยว่าหัวหน้าเฉาไม่ถูกใจใครเลยสักคนเหรอ
ในขณะเดียวกัน เจ้าของบริษัทบันเทิงคนหนึ่งอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ เตือนให้หยางคังมองไปที่ประตู
หยางคังรู้สึกงุนงงเล็กน้อย หันหลังไปมอง แล้วก็เห็นเสิ่นชิงยืนอยู่ข้างหลัง
ในวินาทีที่เห็นเสิ่นชิง หยางคังแทบจะตกใจจนวิญญาณหลุดลอย
เห็นเสิ่นชิงสวมชุดอัยการใหม่เอี่ยม ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่วูบวาบ
เธอยืนตัวตรง ดวงตาเป็นประกาย รอบกายแผ่รัศมีน่าเกรงขามจนไม่กล้าจ้องมอง
ทั้งห้องเงียบกริบราวกับถูกสาปให้เป็นหิน
หยางคังตกใจจนแก้วในมือเกือบจะหลุดกระเด็นออกไป
“โอ้แม่เจ้า! เสิ่นชิง ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้!” หยางคังชี้ไปที่เสิ่นชิง พูดอย่างตกตะลึง
เสิ่นชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กำลังจะพูด แต่หยางคังรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน “ฉันเข้าใจแล้ว! นี่มันเป็นการเล่นบทบาทสมมติในชุดทางการสินะ!”
หยางคังมองทุกคนด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วพูดด้วยสีหน้าลามกว่า “ทุกคนอย่าตื่นเต้นไป เธอคือคนที่ผมส่งมาเป็นเพื่อนดื่มให้พวกคุณ เรื่องชุดคอสเพลย์ทุกคนเข้าใจกันใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉาเล่อก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก เขาสงสัยอย่างมากว่าสมองของหยางคังคงมีปัญหา…
หลังจากนั้น หยางคังก็ยังคงเดินอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความเป็นความตายต่อไป
เขาถึงกับยื่นมือที่สกปรกไปหาเสิ่นชิงอย่างไม่รู้สึกตัว “ฮึ ๆ พูดตามตรงนะ ชุดนี้เข้ากับเธอดีจริง ๆ ทำให้คนอยากพิชิตเธอจัง”
“เพียะ!”
หยางคังยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเสิ่นชิงตบหน้าอย่างแรง
เสิ่นชิงตบด้วยแรงเต็มที่ ทำให้หยางคังล้มหงายหลังไปจากโต๊ะกลาง
“เพล้ง!”
จานผลไม้ แก้วเหล้า และลูกเต๋าบนโต๊ะกลางล้มระเนระนาดลงพื้น ส่งเสียงดังกังวาน
หยางคังถูกตบจนมึนงง รู้สึกแต่เพียงว่าตาพร่าไปหมด และในหัวก็มีแต่เสียงหึ่ง ๆ
เขาพักครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นจากพื้น มองเสิ่นชิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เสิ่นชิง เธอกล้ามาก่อเรื่องที่นี่เหรอ? เธอรู้ไหมว่าเธอไปยุ่งกับงานของใคร?”
เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ “ฉันไปยุ่งกับงานของใครงั้นเหรอ?”
หยางคังโบกมือใหญ่ ชี้ไปที่เฉาเล่อที่อยู่ด้านหลัง แล้วเชิดคอพูดว่า “คนนี้เป็นถึงหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงแห่งเมืองหลวงนะ! วันนี้เธอมาทำลายงานของเขา ต่อให้เป็นคุณชายลู่ก็ช่วยเธอไม่ได้!”
หยางคังที่กำลังอวดอ้างอำนาจคนอื่นรู้สึกภูมิใจมาก เขาหัวเราะอย่างโอหังว่า “เสิ่นชิง ตอนนี้เธอคุกเข่าขอโทษฉันยังทัน!”
เสิ่นชิงเลิกคิ้ว ตอบเย็นชาเพียงคำเดียว “อ้อ?”
เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสของเสิ่นชิง หยางคังคิดว่าเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงเสริมอีกประโยค
“เธอไม่รู้เหรอว่าเขามีที่มาอย่างไร? หัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิง ถ้าเป็นสมัยโบราณก็คือขุนนางใหญ่ที่ได้รับมอบหมายจากจักรพรรดิ! เขาจะจัดการใครก็ได้ ต่อให้เป็นตระกูลลู่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ก็ไม่กล้าไปยุ่งกับเขาง่าย ๆ!”
เสิ่นชิง “โอ้”
เสิ่นชิงยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ
ผู้คนรอบข้างในตอนนี้ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
พวกเขาพบว่าเข็มกลัดที่ติดอยู่บนอกด้านซ้ายของเสิ่นชิงดูเหมือนจะเป็นของจริง
คุณภาพและสีสันที่เจิดจ้าของเข็มกลัดนั้น ไม่มีทางเป็นของปลอมได้เลย
ดังนั้น ความคิดที่น่ากลัวจึงผุดขึ้นในใจของพวกเขา
เสิ่นชิงคงไม่ใช่ผู้ตรวจสอบที่มาจากเมืองหลวงใช่ไหม?
ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้
เสิ่นชิงจะเป็นผู้ตรวจสอบได้อย่างไร วันนั้นตอนไปรับที่สนามบิน พวกเขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
พวกเขาจำได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนั้นผู้ตรวจสอบที่ลงมาจากเครื่องบินมีเพียงหัวหน้าเฉาเท่านั้น
ดังนั้น เสิ่นชิงจึงเป็นเพียงอัยการปลอมที่สวมชุดอัยการจริงเท่านั้น
เจ้าของบริษัทบันเทิงคนหนึ่งกระซิบข้างหู หยางคังว่า “รีบหาคนมาลากเธอออกไปเร็ว อย่าให้มารบกวนอารมณ์ของหัวหน้าเฉา”
พูดจบ เจ้าของบริษัทบันเทิงกับหยางคังก็แอบชำเลืองมองเฉาเล่อ กลัวว่าเฉาเล่อจะโกรธ
เฉาเล่อดูเหมือนกำลังพยายามอดทนอะไรบางอย่างอย่างสุดความสามารถ ริมฝีปากเม้มแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เจ้าของบริษัทบันเทิงพูดว่า “ดูสิ หัวหน้าเฉากำลังจะโกรธแล้ว นายรีบพาเสิ่นชิงออกไปเร็ว”
หยางคังพยักหน้า เขาโดนตีไม่เป็นไร แต่ถ้าทำให้หัวหน้าเฉาอารมณ์เสีย เขาคงต้องตายแน่ ๆ
หยางคังกุมแก้ม จ้องมองเสิ่นชิงอย่างดุดัน แล้วเรียกบาร์เทนเดอร์ “โยนเธอออกไปให้ฉัน”
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกเตะเปิดออกทันที
ตามมาด้วยเสียงฮือฮา ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็ทะลักเข้ามาในห้องราวกับคลื่น
พวกเขายืนเรียงแถวอยู่ด้านหลังเสิ่นชิง
ทุกคนในห้องพากันตกตะลึง
มีอะไรเกิดขึ้น?
ทำไมตำรวจถึงมาที่นี่?
ในกลุ่มคน มีคนจำเจ้าหน้าที่ซูได้
เจ้าหน้าที่ซูเคยเป็นหัวหน้าแผนกของสำนักงานตำรวจเมืองหางโจว เมื่อสองปีก่อนถูกย้ายไปเมืองหลวง และเมื่อสามวันก่อนก็ถูกย้ายกลับมาหางโจวอีกครั้ง ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าสำนักงาน
เจ้าของบริษัทบันเทิงคนหนึ่งลุกขึ้นยืนอย่างเกร็ง ๆ ฝืนยิ้มออกมาที่มุมปาก “เจ้าหน้าที่ซู ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”
เจ้าหน้าที่ซูเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ผมมาเพื่อร่วมมือกับหัวหน้าเสิ่นในการสืบสวนคดี”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ก็พากันตกตะลึง
หัวหน้าเสิ่น?
หัวหน้าทีมเสิ่นอะไรนะ?
หยางคังก็งงเหมือนกัน ไม่เคยได้ยินเรื่องหัวหน้าเสิ่นอะไรมาก่อนเลย
หยางคังมองเจ้าหน้าที่ซูด้วยสีหน้างุนงง “ฮะ? อะไรนะ? หัวหน้าเสิ่นอะไร?”
ในตอนนั้นเอง เสิ่นชิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เธอจ้องมองทุกคนด้วยสายตาเฉียบคม แล้วพูดว่า
“สวัสดีทุกคน ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง ฉันคือหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงที่ส่งมาจากเมืองหลวง เสิ่นชิง”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง
อะไรนะ!
ทุกคนมองเสิ่นชิงราวกับเห็นผี ตาเบิกโพลง
ภายในห้องเงียบกริบอย่างน่าประหลาด
เงียบจนได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนงงไปหมด
สมองของหยางคังหยุดทำงานทันที
ห๊าาา?
เขาจ้องมองเสิ่นชิงอย่างเหม่อลอย รู้สึกเหมือนกำลังฝันเรื่องที่เหลือเชื่อ
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเสิ่นชิงที่เป็นแค่คนดังในโลกออนไลน์ ถึงได้กลายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐไปได้
มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสิ้นดี!
เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลย!
หยางคังรู้สึกตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง เขาชี้ไปที่เฉาเล่อพลางพูดอย่างสั่นเทา “ถ้าเสิ่นชิงเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบ แล้วหัวหน้าเฉาเป็นอะไร?”
ในตอนนั้นเอง เฉาเล่อก็ลุกขึ้นยืนและพูดประโยคที่ทำให้หยางคังจำไปตลอดชีวิต
“ขอโทษด้วย ผมไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นหัวหน้าเลย”
ทันใดนั้น เฉาเล่อก็เดินอย่างรวดเร็วไปหาเสิ่นชิง แล้วทักทายเธอว่า “พี่เสิ่นชิง”
เสิ่นชิงพยักหน้าเบา ๆ “อืม กลับมาเถอะ”
จากนั้น เฉาเล่อก็ไปยืนอยู่ด้านหลังเสิ่นชิง
หยางคังมองดูด้วยความงุนงง
ในตอนนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็รู้ตัวแล้ว
บ้าเอ๊ย! พวกเขาถูกหลอกเข้าให้แล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
Baimhon
เสิ่นชิง อย่างเท่