สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 156 หมัดเดียวสะเทือนเมืองหางโจว

บทที่ 156 หมัดเดียวสะเทือนเมืองหางโจว

ทันใดนั้น เสิ่นชิงก็แสดงบัตรประจำตัวออกมา

บนบัตรเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า

ชื่อ : เสิ่นชิง

หน่วยงาน : แผนกตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง สำนักงานอัยการสูงสุด

ตำแหน่ง : พนักงานอัยการ

ยศ : หัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบ

ตราประทับของสำนักงานอัยการสูงสุดประทับอย่างหนาแน่น ทำให้ไม่มีใครกล้าสงสัย

หยางคังถึงกับตะลึง

เสิ่นชิงกลับเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบที่มาจากเมืองหลวง?

เฉาเล่อเป็นเพียงม่านควันเหรอ?

ที่แท้ตัวฉันเองก็เป็นแค่ตัวตลกมาตลอด

น่าแปลกใจ วันนั้นที่สนามบินเขาเห็นเสิ่นชิง

ในตอนนี้ หยางคังรู้สึกตกใจอย่างสุดซึ้ง

เขานึกถึงตอนที่เคยด่าทอเสิ่นชิงหลายครั้ง ข่มขู่เธอ กีดกันเธอ ขู่กรรโชกเธอ แม้กระทั่งคิดจะล่วงละเมิดเธอ

เมื่อสักครู่นี้ เขายังคิดจะเอาเปรียบเสิ่นชิงอีก

สมองของหยางคังมึนงงไปหมด จบแล้ว จบกันแล้ว

เขาทำให้เสิ่นชิงโกรธแค้นอย่างรุนแรง ความบาดหมางระหว่างพวกเขาไม่มีทางคลี่คลายได้แล้ว

ต่อให้เขาอยากเอาใจเสิ่นชิง ซ่อมแซมความสัมพันธ์ ก็เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

หยางคังทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสติ ตบปากตัวเองอย่างแรง

“เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ…”

หยางคังตบหน้าตัวเองติดต่อกันสิบกว่าครั้ง จนเลือดกำเดาไหล

“ขอโทษครับ หัวหน้าเสิ่น ผมหยางคังมีตาแต่ไม่มีแวว”

“ผมขอโทษ ผมขอโทษสำหรับคำพูดและการกระทำทั้งหมดของผม”

“หัวหน้าเสิ่น ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ ผมจะไม่บังคับให้คุณยกเลิกสัญญาอีกแล้ว ค่าปรับ 80 ล้านนั้น ผมจะจ่ายแทนคุณเองก็ได้”

หยางคังพูดประโยคหนึ่ง ก็ตบหน้าตัวเองหนึ่งที

เสิ่นชิงมองดูการแสดงของเขาเงียบ ๆ แล้วพูดเสียงเย็นชา

“หยางคัง นายยังไม่รู้เหรอว่า ตั้งแต่ฉันสอบเป็นอัยการได้ สัญญาที่เคยทำไว้กับบริษัทก็เป็นโมฆะไปโดยอัตโนมัติ? ดังนั้น ฉันไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าปรับอะไรทั้งนั้น”

หยางคังฟังจบ ก็มองเสิ่นชิงอย่างงุนงง “ผมคิดมาตลอดว่า…การที่คุณจะสอบเป็นข้าราชการนั้นเป็นแค่การแสดง เป็นการสร้างภาพลักษณ์…”

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร

ตอนนั้นมีคนจำนวนมากสงสัยว่าเธอกำลังแสดงละคร แต่ไม่เป็นไร เธอชอบใช้ผลลัพธ์พูดแทนคำพูดเสมอ

หยางคังคลานไปข้างหน้าสองสามก้าว คลานไปใกล้รองเท้าบู๊ตหนังเงาวับของเสิ่นชิง “หัวหน้าเสิ่น ขอความกรุณาจากคุรด้วย อย่าถือโทษคนตัวเล็ก ๆ อย่างผมเลย ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ”

เสิ่นชิงถอยหลังอย่างรังเกียจสองสามก้าว “คุณวางใจได้ ฉัน เสิ่นชิงจะไม่ทำร้ายคุณเพราะความแค้นส่วนตัวหรอก”

หยางคังได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก ดีจังเลย!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะดีใจได้นาน เสิ่นชิงก็พูดต่อทันทีว่า

“หยางคัง ตอนนี้ฉันจับกุมคุณในข้อหาต้องสงสัยว่าติดสินบน และสงสัยว่าแนะนำ ล่อลวงผู้เยาว์ให้ขายบริการทางเพศ”

หยางคังรู้สึกเหมือนสมองระเบิด

“พี่เสิ่นชิง นี่คือของกลาง” เฉาเล่อหยิบรูปแกะสลักหยกสองชิ้นบนโต๊ะมา

เสิ่นชิงมองดูแวบหนึ่ง “อืม นี่คือหลักฐานทางวัตถุ ต้องเก็บให้ดี”

เจ้าของร้านคนอื่น ๆ ในห้องรับรองเห็นเหตุการณ์นี้แล้วรู้สึกว่าเรื่องไม่ดีแน่

พวกเขารีบหดหัวแล้วแอบย่องไปทางประตูหลังอย่างลับ ๆ

“หยุดนะ พวกคุณคงไม่คิดจะหลบหนีไปต่อหน้าต่อตาฉันกับเจ้าหน้าที่ซูหรอกนะ?”

เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้นมองพวกหนูเหล่านั้นแวบหนึ่ง แล้วตวาดเสียงเย็น “จับตัวไปทั้งหมด”

หยางคังตะโกนใส่เสิ่นชิง ก่อนจะถูกพาตัวไป

“เสิ่นชิง! เธอว่าฉันติดสินบน ฉันยอมรับ แต่เธอมีอะไรมาบอกว่าฉันล่อลวงเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาขายบริการ?”

เสิ่นชิงหัวเราะเบา ๆ “ขอโทษนะ ฉันมากับพวกน้องสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของนายนั่นแหละ ตอนนี้พวกเธอกำลังให้ปากคำที่สถานีตำรวจแล้ว”

พูดจบเสิ่นชิง ก็ว่าต่อ “อ้อ พวกเธอยังเล่าเรื่องอื่น ๆ เกี่ยวกับนายอีกมากมาย นายทำอะไรไว้บ้าง ตัวนายเองรู้ดีที่สุด”

หยางคังพอได้ยินก็รู้สึกว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

จบกัน โดนจัดการเสียแล้ว

คราวนี้จบจริง ๆ แล้ว

เขาต้องติดคุกยาวแน่!

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้เป็นการจัดการอุตสาหกรรมบันเทิงโดยรัฐบาล เขาจะไปขอความช่วยเหลือจากใครก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

พลังและจิตวิญญาณของหยางคังดูเหมือนจะถูกดูดออกไปในทันที เขาเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้การต่อสู้ ยอมให้ตำรวจใส่กุญแจมือเงินโดยดุษณี

ก่อนที่หยางคังจะถูกพาตัวไป เสิ่นชิงมองเขาด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

“อ้อ ใช่แล้ว หลังจากเข้าไปแล้ว อย่าลืมทำตัวเงียบ ๆ หน่อยนะ ไม่งั้นจะมีคนสอนให้รู้จักเป็นคน”

สายตาของเสิ่นชิงทำให้หยางคังรู้สึกหนาวสะท้านในใจอย่างบอกไม่ถูก

จบแล้ว แม้แต่ในคุกเขาก็คงไม่มีความสุขแน่

หลังจากจัดการกับหยางคังเสร็จ เสิ่นชิงก็นั่งรถของสำนักงานอัยการ แล้วนำตำรวจหลายนายไปที่บริษัทเจียอี้

บริษัทบันเทิงมักเลิกงานช้า ในเวลานี้ตึกของบริษัทเจียอี้ยังคงสว่างไสว

เฉียวอวี้เหอยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะเผชิญกับเคราะห์ร้าย เธอยังคงอยู่ในสำนักงานกำลังเกี้ยวพาราสีกับนายแบบหนุ่มน้อยหลายคน

เนื่องจากตำรวจปิดข่าวทันที จึงยังไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงแรม

การปฏิบัติการครั้งนี้ของเสิ่นชิงคือการจู่โจมบริษัทเจียอี้อย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอต้องการจับกุมบริษัทเจียอี้ให้ได้ก่อนที่พวกเขาจะมีปฏิกิริยาตอบโต้

สิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็มาถึงบริษัทเจียอี้

ยามที่ประตูเห็นเสิ่นชิงสวมชุดอัยการ ก็มองเธอด้วยสายตาสงสัย

นี่เพิ่งกลับมาจากถ่ายละครเหรอ? ถึงกับยังไม่ทันเปลี่ยนชุดแสดงเลย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองขบวนรถที่มาอย่างเอิกเกริก เดิมทีคิดจะขัดขวาง

แต่เมื่อบัตรพนักงานอัยการและบัตรตำรวจถูกแสดงออกมาพร้อมกัน เขาเลือกที่จะเงียบ และยังช่วยเปิดประตูรถให้เสิ่นชิงด้วยความสมัครใจ

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาด้วยทำสัญญาณมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย หมายความว่าอย่าโทรศัพท์ไปที่ชั้นบน มิฉะนั้นจะพาเขาไปด้วย

ต่อมา เสิ่นชิงนำทีมงานและกลุ่มตำรวจเข้าสู่อาคารบริษัทเจียอี้

เสิ่นชิงเดินอย่างรวดเร็วและมั่นใจ ดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมงานในอาคาร

พวกเขามองเงาหลังของเสิ่นชิงและพูดคุยกันอย่างออกรส

“เอ๊ะ? คนที่นำหน้านั่นไม่ใช่เสิ่นชิงหรอกเหรอ? ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้? กำลังแสดงละครอยู่เหรอ?”

“คงไม่ใช่การแสดงละครหรอก ไม่เห็นมีกล้องถ่ายหรือทีมงานเลย”

“ทำไมมีตำรวจตามหลังเธอด้วย? จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?”

เสิ่นชิงนำเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้าไปในแผนกบัญชีของบริษัทเจียอี้เหมือนสายลม

คนในแผนกบัญชีมีสีหน้างุนงง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

เสิ่นชิงเปล่งเสียงใสกังวาน ใช้น้ำเสียงสั่งการว่า “ทุกคนยกมือขึ้น ออกจากที่ทำงานทันที ห้ามทำอย่างอื่น”

เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครทำลายหลักฐาน เสิ่นชิงสั่งให้ทุกคนในแผนกบัญชียกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงและออกจากที่ทำงาน

พนักงานแผนกบัญชีเห็นตำรวจหลายนายตามหลังเสิ่นชิงมา ก็ตกใจจนไม่กล้าหายใจ รีบยกมือขึ้นและถอยออกจากที่ทำงานทันที

“สวีลี่ ถึงเวลาที่เธอจะแสดงฝีมือแล้ว”

เสิ่นชิงมองไปที่สวีลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ให้เธอนำคนกลุ่มหนึ่งเริ่มจัดการข้อมูลในคอมพิวเตอร์

ขณะนั้น เฉียวอวี้เหอกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของนายแบบ เพลิดเพลินกับการนวด

นายแบบอีกคนหนึ่งทำการแสดงมายากล หยิบดอกกุหลาบออกมาจากอากาศให้เธอ ทำให้เฉียวอวี้เหอหัวเราะคิกคัก

“แย่แล้ว คุณ! ตำรวจ! ตำรวจมาแล้ว!”

เลขาฯ ของเฉียวอวี้เหอวิ่งขึ้นมาชั้นบนอย่างตื่นตระหนก รีบมารายงาน

เฉียวอวี้เหอพอได้ยินก็ขมวดคิ้ว

อะไรนะ?

มีคนกล้าตรวจสอบบริษัทของเธอด้วยเหรอ?

แม้ตระกูลเฉียวจะตกต่ำลง แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถรังแกได้

เฉียวอวี้เหอโยนดอกกุหลาบในมือทิ้ง เธออยากรู้นักว่าใครกันแน่ที่กำลังก่อเรื่อง!