สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 147 จะเอาชีวิตหรือจะเอาเงิน?

บทที่ 147 จะเอาชีวิตหรือจะเอาเงิน?

ไห่ตงชิงได้ยินแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีอย่างละเอียดอ่อน

ตามข้อตกลง เงินที่ฟอกแล้วเหล่านี้จะแบ่งกันคนละครึ่ง

ถ้าเฉียวปางยอมสละผลประโยชน์สามส่วน ก็จะกลายเป็นการแบ่งสองแปด

ข้อเสนอนี้ทำให้เขารู้สึกสนใจมาก

ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะรังเกียจเงินที่มากขึ้นล่ะ…

ไห่ตงชิงยื่นบุหรี่ให้เฉียวปางหนึ่งมวน จากนั้นก็กดไฟแช็กดังแช็ก เปลวไฟสีเขียวพุ่งออกมาจากไฟแช็ก

เขาจุดบุหรี่ให้เฉียวปางด้วยตัวเอง แล้วยิ้มพลางพูดว่า

“โอ้ พวกเราเป็นพี่น้องที่เริ่มธุรกิจด้วยกัน จะมาเกรงใจอะไรกัน ในเมื่อพี่น้องมีปัญหา ก็ต้องช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่สิ!”

ไห่ตงชิงเปลี่ยนท่าทีจากที่เมื่อกี้ไม่ใส่ใจ กลายเป็นมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

เฉียวปางมองไปที่ลู่หลีครั้งหนึ่ง ลู่หลีกำลังก้มหน้าดูข้อมูลรายได้จากการฉายภาพยนตร์

“คุณลู่ คุณคิดยังไงครับ?” เฉียวปางถามเสียงเบา

หลังจากผ่านไปสักพัก ลู่หลีจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็ทำตามที่คุณว่าแล้วกัน”

เมื่อได้ยินลู่หลีตกลง เฉียวปางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เฉียวปางพูดว่า “แต่ว่า การปลอมแปลงผลการตรวจสอบเป็นเรื่องผิดกฎหมาย อาจจะยากที่จะจัดการกับหน่วยงานตรวจสอบ…”

เมื่อเห็นเฉียวปางกังวล ไห่ตงชิงก็ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “พี่ชาย คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?

ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินทำไม่ได้

ถ้ามี นั่นก็แปลว่าต้องเพิ่มเงินเข้าไปอีก”

ลู่หลีก็รีบพูดต่อทันทีว่า “ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเอาชีวิตหรือเอาเงิน คนเราก็ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”

สำนักงานยุติธรรมเมืองหางโจวมอบคุณสมบัติให้กับสถาบันตรวจพิสูจน์ไม่มากนัก ในเมืองหางโจวมีเพียงสองแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมือง อีกแห่งอยู่ทางตะวันตกของเมือง

ดังนั้นเพียงแค่จับตาดูความเคลื่อนไหวของเฉียวเฟิง ก็จะรู้ว่าเขาจะไปสถาบันตรวจพิสูจน์แห่งไหน

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเฉียวเฟิงกลับถึงบ้าน เขาก็นำพินัยกรรมของเสิ่นชิงออกมา

ตอนนี้เขารู้สึกว่าพินัยกรรมในมือของเขามีความเป็นไปได้สูงถึง 89 เปอร์เซ็นต์ว่าเป็นของปลอม

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เคยทำเรื่องปลอมแปลงพินัยกรรมมาก่อน ดังนั้นวิธีการในนี้ เขาจึงรู้แก่ใจดี

เพียงแค่หาผู้เชี่ยวชาญในการเลียนแบบลายมือ เขียนขึ้นใหม่ตามลายมือของคุณปู่ จากนั้นนำตราประทับมาประทับลงไปก็เสร็จ

แต่สิ่งที่ต้องระวังคือ ต้องหาคนที่มีความเชี่ยวชาญในการทำให้กระดาษและร่องรอยของตราประทับดูเก่า

เฉียวเฟิงถือพินัยกรรมไว้ในมือพลิกดูไปมา และยังเปรียบเทียบกับลายมือของคุณปู่ในอดีต

จากนั้นก็พบว่าลายมือเหมือนกันเกือบทุกประการ แทบจะแยกแยะความจริงเท็จไม่ได้ แม้แต่รอยตราประทับก็ยังหาข้อบกพร่องไม่ได้

เขาเรียกทนายอู๋มา วางพินัยกรรมและลายมือของคุณปู่ไว้ตรงหน้าเขา “คุณสามารถบอกได้ไหมว่าพินัยกรรมนี้จริงหรือปลอม?”

ทนายอู๋มองดูพินัยกรรมและลายมือเขียนแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัว

“ขอโทษครับ ผมดูไม่ออก พวกผู้เชี่ยวชาญด้านการเลียนแบบนั้นเก่งมากในการเลียนแบบและปลอมแปลง หากคนทั่วไปแค่ใช้ตาเปล่าดูลายมือ ยากมากที่จะแยกแยะของจริงของปลอมได้ ยิ่งไปกว่านั้น คดีพินัยกรรมนี้มีระดับการปลอมแปลงลายมือที่สูงมาก

ผมรู้จักคุณหวงที่สถาบันพิสูจน์หลักฐาน เขามีประสบการณ์ในการพิสูจน์มา 10 ปี แต่ละปีมีการพิสูจน์ลายมือเขียนประมาณพันกว่าครั้ง ถือว่าเป็นมือเก๋าในวงการแล้ว ถ้าคุณต้องการ ผมจะให้ข้อมูลติดต่อของเขาแก่คุณ”

เฉียวเฟิงพยักหน้า “เขาทำงานอยู่ที่สถาบันพิสูจน์หลักฐานไหน? ในเมืองหางโจวมีสองแห่ง เขาอยู่ทางตะวันออกหรือตะวันตกของเมือง?”

ทนายอู๋ “อยู่ทางตะวันตกของเมืองครับ”

เฉียวเฟิง “ดี เดี๋ยวคุณไปกับผมด้วย”

พูดจบ ทนายอู๋ก็พูดต่อ “คุณเฉียวครับ นอกจากต้นฉบับพินัยกรรมแล้ว การพิสูจน์ลายมือยังต้องใช้วัสดุตราประทับของผู้รับรองเอกสารด้วย คุณมีวัสดุตราประทับนี้ไหมครับ?”

เฉียวเฟิงพยักหน้า เขามีเอกสารประทับตรา เฉียวปางก็ได้มอบเอกสารประทับตราให้เขาในตอนนั้น

เอกสารประทับตราเป็นคำรับรองของทนายความสองคนที่อยู่ข้างกายคุณปู่เฉียวในขณะที่รับรองความถูกต้อง

โดยทั่วไปเอกสารประทับตราไม่ได้เขียนด้วยลายมือ แต่เป็นการพิมพ์ และมีตราประทับของทนายความด้วย

หลังจากจัดการเอกสารพินัยกรรมเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เฉียวเฟิงก็พาทนายอู๋ออกไป

เรื่องราวแยกออกเป็นสองสาย แต่ละสายต่างมีเรื่องราวของตัวเอง

ในขณะที่เฉียวเฟิงกำลังยุ่งอยู่กับการตรวจสอบพินัยกรรม เสิ่นชิงก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ ในคฤหาสน์ตระกูลเฉียว

เธอตรวจสอบกล้องวงจรปิดของคฤหาสน์ตระกูลเฉียว หวังว่าจะหาหลักฐานบางอย่างจากกล้องวงจรปิดเมื่อสองเดือนก่อน

แต่น่าผิดหวังที่ฮาร์ดดิสก์ที่เก็บข้อมูลกล้องวงจรปิดถูกเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าวิดีโอถูกลบ ยังสามารถหาคนมากู้คืนได้ แต่ถ้าฮาร์ดดิสก์ที่เก็บข้อมูลหายไป ก็จะไม่สามารถดูอะไรได้เลย

เสิ่นชิงไม่พบร่องรอยอะไร จึงไปห้องหนังสืออีกครั้ง

เฉียวปางก็ไม่ได้ขัดขวาง แถมยังชงชาในห้องหนังสืออีกด้วย

เมื่อเห็นท่าทางสบาย ๆ ของลุง เสิ่นชิงก็ขมวดคิ้ว

คงเป็นไปได้ว่าพินัยกรรมตัวจริงถูกทำลายไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอต้องการหาจริง ๆ คือสิ่งอื่น

คุณปู่มีนิสัยชอบจดบัญชีมาตลอด ดังนั้น เสิ่นชิงจึงพบสมุดบัญชีของคุณปู่อย่างรวดเร็ว

ในนั้นบันทึกรายรับรายจ่ายส่วนตัวของเขา

เสิ่นชิงพลิกดูและเห็นข้อความสองบรรทัดในสมุดบัญชี

“1 สิงหาคม จ้างทนายรับรองความถูกต้อง ค่าใช้จ่ายส่วนตัว 20,000 หยวน”

เฉียวปางเห็นเสิ่นชิงกำลังศึกษาสมุดบัญชีของคุณปู่ รู้สึกว่ามันช่างแปลกประหลาด

น่าขัน หรือว่าการศึกษาสมุดบัญชีจะสามารถหาพินัยกรรมที่แท้จริงได้?

“คุณลุง ฉันจะขอนำสมุดบัญชีส่วนตัวของคุณปู่ไปด้วย” เสิ่นชิงเอียงหน้าพูดกับเฉียวปาง

เฉียวปางโบกมือ แสดงว่าเธอสามารถทำได้ตามใจชอบ

อย่างไรก็ตาม สมุดบัญชีของคุณปู่บันทึกเพียงรายรับรายจ่ายส่วนตัว ไม่มีค่าอะไร

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงนำสมุดบัญชีของคุณปู่ไป

เฉียวปางมองดูเงาร่างของเสิ่นชิงที่เดินจากไป พลางขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เสิ่นชิงนำสมุดบัญชีของคุณปู่ไปที่ร้านกาแฟปู้ฉี่เหยี่ยน ส่วนเฉียวเฟิงนำพินัยกรรมนั้นไปที่สถาบันตรวจพิสูจน์ทางตะวันตกของเมืองพร้อมกับทนายความ

ตามกฎหมายของหลงเซี่ยกั๋ว หากทายาทหรือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอื่น ๆ สงสัยในความจริงของพินัยกรรมที่เขียนด้วยลายมือ พวกเขาสามารถมอบหมายให้สถาบันตรวจพิสูจน์ทำการตรวจสอบลายมือได้

ดังนั้น การกระทำของเฉียวเฟิงจึงไม่มีปัญหาอะไร

เพื่อหลบสายตาผู้คน เฉียวเฟิงนั่งรถยนต์คันเล็กธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่นอย่างเงียบ ๆ

แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่อาจหลบพ้นสายลับที่ลู่หลีวางไว้ได้

เฉียวเฟิงเพิ่งขึ้นรถ ข่าวที่เขาจะไปสถานที่ตรวจสอบทางตะวันตกของเมืองก็ถึงหูของลู่หลีแล้ว

ลู่หลีกำลังสูบบุหรี่อยู่ เขาพ่นควันบุหรี่เป็นวงอย่างช้า ๆ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “คิดหาวิธีให้เขาติดอยู่บนถนนสักพัก…”

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เฉียวเฟิงยังไม่รู้ว่าการเคลื่อนไหวของตนถูกเปิดเผยแล้ว

แต่รถวิ่ง ๆ หยุด ๆ หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเพิ่งไปได้แค่หนึ่งในสามของเส้นทาง

เฉียวเฟิงใจร้อนอยู่แล้ว เห็นรถยังไม่ถึงในเมืองสักที จึงตะโกนใส่คนขับว่า

“ทำไมช้าอย่างนี้? ฉันไม่ได้บอกให้นายขับเร็ว ๆ หรอกเหรอ?”

คนขับมองเฉียวเฟิงด้วยสีหน้าลำบากใจ พูดว่า

“นายครับ มันแปลกจริง ๆ ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงรถติดเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเห็นถนนเส้นนี้มีรถมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย…”