สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 148 คุณสามารถทำธุรกิจได้หรือไม่?
บทที่ 148 คุณสามารถทำธุรกิจได้หรือไม่?
เมื่อพูดจบ คนขับรถก็เปิดแผนที่เส้นทางบนหน้าจอในรถขึ้นมา เห็นว่าถนนทั้งสายติดแดงไปหมด
เฉียวเฟิงเห็นสถานการณ์แล้วจึงรีบพูดทันทีว่า “งั้นรีบเปลี่ยนเส้นทางสิ!”
คนขับรถจับพวงมาลัยพลางพูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณ นี่เป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุดแล้วครับ
ถ้าจะอ้อมไปทางอื่น อาจจะต้องใช้เวลาเพิ่มอีกสองชั่วโมง”
เฉียวเฟิงอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับพินัยกรรมอย่างใจจดใจจ่อ จึงตะโกนอย่างร้อนรนว่า “ไม่เป็นไร อ้อมไกลก็ขับเร็ว ๆ หน่อย! ถ้าโดนจับข้อหาขับเร็วเกินกำหนด ฉันจะจ่ายค่าปรับให้เอง”
คนขับรถได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินนี่นา
คนขับรถ “คุณครับ ขับเร็วเกินกำหนดจะโดนหักคะแนน ใบขับขี่ผมอาจจะถูกพักใช้”
เฉียวเฟิงชำเลืองมองคนขับรถแวบหนึ่ง “นอกจากจ่ายค่าปรับแล้ว ฉันจะให้เงินนายเพิ่มอีกสองแสน”
คนขับรถได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
โอ้โห เอาเงินมาซัดคนเลยสินะ
เขาชอบแบบนี้!
สองแสนหยวนน่ะเหรอ อย่าว่าแต่ขับเร็วเกินกำหนดเลย ถึงจะให้เขาขับรถเหมือนเครื่องบินก็ไม่มีปัญหา!
พอได้ยินคำพูดของเฉียวเฟิง คนขับรถก็หันกลับมาทันที แล้วเหยียบคันเร่งจนสุด
ในขณะเดียวกัน ลู่หลีก็ไปถึงสถาบันตรวจสอบทางฝั่งตะวันตกของเมืองก่อนเฉียวเฟิง
เมื่อเห็นว่าเป็นคนของตระกูลลู่มา คุณหวงผู้รับผิดชอบของสถาบันตรวจสอบก็ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
พอเห็นลู่หลี คุณหวงก็รู้สึกสงสัยในใจ ก็ไม่เคยได้ยินข่าวว่าคุณปู่ตระกูลลู่เสียชีวิตนี่…
ถ้าคุณปู่ตระกูลลู่เสียชีวิตจริง ตัวเขาเองก็คงต้องไปร่วมไว้อาลัยด้วย
ในขณะที่คุณหวงกำลังพึมพำอยู่นั้น ลู่หลีก็ถามขึ้นว่า “ห้องทำงานของคุณมีระบบกันเสียงดีแค่ไหน”
คุณหวงรีบตอบทันทีว่า “ห้องทำงานมีระบบกันเสียงที่ดีมาก”
จากนั้นเขาก็ลองถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณลู่หลี วันนี้คุณมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอครับ”
ลู่หลียิ้มน้อย ๆ แล้วปิดประตูห้องทำงาน
“วันนี้ผมมาเพื่อคุยธุรกิจกับคุณ ถ้าธุรกิจนี้สำเร็จ คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปอีกหลายชาติ”
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่หลี คุณหวงก็รู้สึกใจหายวาบ
ที่นี่เป็นสถาบันตรวจสอบ คนที่มาคุยธุรกิจที่นี่คงไม่ใช่ธุรกิจธรรมดา ๆ
บางทีอาจเป็นธุรกิจที่ทำแล้วต้องติดคุกก็ได้
คุณหวงยิ้มแหย ๆ พลางกล่าวว่า “คุณลู่ ผมไม่ใช่นักธุรกิจ ผมไม่รู้จักทำธุรกิจ และที่นี่ก็ไม่ได้ทำธุรกิจด้วย”
เนื่องจากเวลามีจำกัด ลู่หลีจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดตรง ๆ ว่า
“อีกสักครู่ เฉียวเฟิงจะนำพินัยกรรมมาให้คุณตรวจสอบ ไม่ว่าพวกคุณจะตรวจพบอะไร คุณต้องให้ผลลัพธ์นี้เท่านั้น”
พูดจบ ลู่หลีก็เขียนตัวอักษร ‘จริง’ บนโต๊ะ
คุณหวงสีหน้าลำบากใจ “คุณลู่ครับ คุณกำลังทำให้ผมลำบากใจ การปลอมแปลงผลการตรวจสอบเป็นเรื่องผิดกฎหมายนะครับ”
ลู่หลียิ้มและพูดอย่างเรียบเฉย “คุณหวงไม่รู้จักทำธุรกิจจริง ๆ”
คุณหวงยิ้มแหย “คุณชายลู่ครับ คุณก็รู้ว่าผมเปิดสถาบันตรวจสอบนี้มาสิบปีแล้ว ถ้าผมรู้จักทำธุรกิจ ผมคงติดคุกไปนานแล้ว”
คุณหวงเข้าใจดีว่าสถาบันตรวจสอบของเขาที่เปิดมาได้สิบปีนั้น อาศัยอะไรกันแน่
การปลอมแปลงผลการตรวจสอบเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
ถ้าเกิดเรื่องแดงขึ้นมา เขาจะต้องถูกกรมยุติธรรมเชิญไปดื่มชาแน่
และแน่นอนว่าใบอนุญาตการตรวจสอบของสถาบันก็จะต้องถูกเพิกถอนด้วย
ลู่หลีเห็นว่าคุณหวงไม่ยอมอ่อนข้อ จึงเอ่ยตัวเลขออกมาจากริมฝีปากบาง “ห้าสิบล้าน”
เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ คุณหวงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
ลู่หลี “คุณหวง แค่คุณยินยอมร่วมมือ ฉันสามารถให้คุณห้าสิบล้าน และฉันรับรองได้ว่า เงินก้อนนี้จะถูกโอนให้คุณด้วยวิธีการที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างแน่นอน”
คุณหวงได้ยินถึงตรงนี้ รู้สึกสั่นไหวในใจ แต่เขาก็ยังลังเลพูดว่า
“แต่ว่า… การปลอมแปลงเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ถ้าถูกจับได้ ผมต้องติดคุกแน่”
ลู่หลีส่ายหน้า “คุณหวง คุณเข้าใจความหมายของผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้ต้องการให้คุณปลอมแปลงอะไร”
คุณหวงยิ่งฟังยิ่งงงงวย “ฮะ? หมายความว่ายังไง?”
ลู่หลี “ฉันถามคุณสักคำถาม สถาบันตรวจพิสูจน์ของคุณเคยเจอกรณีที่ยากจะแยกแยะความจริงเท็จในการตรวจสอบลายมือไหม?”
คุณหวงได้ยินดังนั้น จึงพูดอย่างจริงจัง
“ผมทำงานในวงการนี้มาสิบปี ทำการตรวจสอบลายมือกว่าพันรายต่อปี แต่มีเพียงไม่ถึงสิบกรณีของพินัยกรรมที่ผมไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัด”
ลู่หลีฟังจบแล้วพยักหน้า “ดีมาก งั้นผมขอถามคุณอีกคำถามหนึ่ง”
คุณหวง “เชิญถามได้เลยครับ”
ลู่หลี “การปลอมแปลงผลการตรวจสอบเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย แต่ถ้าเป็นเพียงความผิดพลาดในการตรวจสอบ จะถือว่าผิดกฎหมายหรือไม่?”
คุณหวงเข้าใจความหมายของลู่หลีในทันที
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็พยักหน้าในที่สุด
เฉียวเฟิงไม่รู้เลยว่า เขาเพิ่งออกจากประตูไป ลู่หลีก็จัดการเรื่องสถาบันตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นชิงไปยังร้านกาแฟปู้ฉี่เหยี่ยนตามนัด
เจ้าของร้านนักสืบเห็นเสิ่นชิงมาถึง จึงยืดตัวอย่างขี้เกียจแล้วเอ่ยปากว่า
“คุณเสิ่นชิง ยินดีต้อนรับครับ คุณต้องการกาแฟหรือลาเต้ดีครับ?”
เสิ่นชิงยิ้มน้อย ๆ “สั่งชานมได้ไหมคะ? ฉันไม่ชอบดื่มกาแฟ”
เจ้าของร้านส่ายหัว “ชานมทำให้อ้วนง่าย กาแฟแก้วนี้ผมเลี้ยงเอง”
พูดจบ นักสืบเจ้าของร้านก็ไม่รอให้เสิ่นชิงตอบ แล้วยกกาแฟออกมาหนึ่งแก้ว บนกาแฟยังมีลายศิลปะด้วย
นักสืบเจ้าของร้าน “นี่คือผลงานชิ้นเอกของผม เครื่องพิมพ์ดีดลอสแอนเจลิส”
ลายศิลปะบนกาแฟเป็นคำภาษาอังกฤษคำหนึ่ง ‘typewriter’ (เครื่องพิมพ์ดีด)
เสิ่นชิงรู้สึกงง ๆ เธอมองไปที่เจ้าของร้าน “หืม?”
นักสืบเจ้าของร้านไม่ตอบคำถามของเสิ่นชิง แต่เปลี่ยนเรื่องพูด “คุณเสิ่นชิง คุณรู้ไหมว่าพินัยกรรมมีกี่ประเภท?”
เสิ่นชิงรู้แน่นอน ในหนังสือกฎหมายมีกฎหมายเกี่ยวกับทรัพย์สิน
เสิ่นชิง “ประมวลกฎหมายแพ่งกำหนดว่า พินัยกรรมมี 6 ประเภท ได้แก่ พินัยกรรมแบบเขียนด้วยตนเอง พินัยกรรมแบบทำเป็นเอกสารฝ่ายเมือง พินัยกรรมด้วยวาจา พินัยกรรมแบบเขียนโดยบุคคลอื่น พินัยกรรมแบบพิมพ์ และพินัยกรรมแบบบันทึกเสียงหรือภาพ”
เสิ่นชิงพูดจบ เจ้าของร้านพยักหน้า แล้วให้เธอมองไปที่โต๊ะข้าง ๆ
เสิ่นชิงหันหน้าไป เห็นกองหนังสือและเครื่องพิมพ์เครื่องหนึ่ง
เสิ่นชิงถามอย่างสงสัย “มีอะไรกับหนังสือพวกนั้นเหรอ?”
เจ้าของร้านนักสืบส่ายหน้า “ไม่ใช่ ฉันให้คุณดูเครื่องพิมพ์นั่นต่างหาก”
เสิ่นชิงเข้าไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็น พบว่าเป็นเพียงเครื่องพิมพ์ธรรมดา ๆ เครื่องหนึ่ง ไม่มีเอกสารใด ๆ ถูกพิมพ์ออกมา
ข้าง ๆ เครื่องพิมพ์มีกระดาษเปล่าวางอยู่กองหนึ่ง
เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “มีอะไรกับเครื่องพิมพ์นี้เหรอ?”
เจ้าของร้านนักสืบยิ้มอย่างลึกลับ แล้วพิมพ์เอกสารส่งไปที่เครื่องพิมพ์ และวางกระดาษลงบนเครื่องพิมพ์
จากนั้นเครื่องพิมพ์ก็พิมพ์เอกสารออกมาหนึ่งชุด
ทันใดนั้น เจ้าของร้านนักสืบหยิบไฟฉายอัลตราไวโอเลตออกมาจากอก
ภายใต้แสงสีม่วง ปรากฏลายน้ำหนึ่งบรรทัดบนเอกสารที่พิมพ์ออกมา
แต่ลายน้ำนั้นกลับเป็นรหัสที่ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ
ต่อมา เจ้าของร้านหยิบตารางออกมา แต่ละรหัสกลับมีตัวเลขที่สอดคล้องกัน
หลังจากที่เจ้าของร้านจัดเรียงรหัสเหล่านั้น เสิ่นชิงก็พบว่าความหมายของรหัสนั้นคือวันที่พิมพ์วันนี้นั่นเอง
เจ้าของร้านลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเขาแล้วพูดว่า “เครื่องพิมพ์ยี่ห้อลอสแองเจลิส หลังจากพิมพ์กระดาษแล้วจะทิ้งเครื่องหมายที่มองไม่เห็นไว้บนกระดาษ เมื่อถอดรหัสแล้วจะเป็นเวลาที่พิมพ์
เครื่องพิมพ์แบบนี้ โดยทั่วไปใช้สำหรับพิมพ์เอกสารลับ”
เสิ่นชิงบีบสมุดบัญชีของคุณปู่ไว้แล้วเงยหน้าขึ้นทันที ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของร้านต้องการให้เธอยืนยันเวลาที่คุณปู่ทำพินัยกรรม
ที่แท้ก็เพื่อจุดประสงค์นี้นี่เอง!
Comments for chapter "บทที่ 148 คุณสามารถทำธุรกิจได้หรือไม่?"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
