สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 125 หาแพะรับบาปที่ดี

บทที่ 125 หาแพะรับบาปที่ดี

เมื่อเห็นว่าภรรยาของลุงพูดจาปกป้องเสิ่นชิง และมีท่าทีต้องการระงับเรื่อง

แม่เจียงไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

ยิ่งภรรยานายกเทศมนตรีปกป้องเสิ่นชิงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสงสัยว่าเป็นฝีมือของเสิ่นชิงมากขึ้นเท่านั้น

แม่เจียงมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความแค้น

ลูกชายคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยแม้แต่จะดุด่าเขา แต่วันนี้กลับถูกคนอื่นทำร้ายจนเป็นแบบนี้

ไม่เพียงเท่านั้น ลูกชายของเธอยังต้องขอโทษคนที่ทำร้ายเขาอีก

นี่มันโลกอะไรกัน!

“พี่สะใภ้ คนที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้คือหลานชายแท้ ๆ ของคุณนะ คุณจะปกป้องเสิ่นชิงคนนี้จริง ๆ เหรอ? เธอเป็นแค่คนนอก!”

แม่เจียงพูดอย่างเฉียบคม ชี้ตรงไปที่เสิ่นชิงอย่างไม่ยอมเลิกรา

ภรรยานายกเทศมนตรีขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววรำคาญ

ผู้หญิงคนนี้ช่างโง่เหลือเกิน

การแก้ไขปัญหาแบบนี้ ตระกูลเจียงได้รับประโยชน์มหาศาลแล้ว

ถ้าจะสอบสวนให้ถึงที่สุด เรื่องสกปรกที่ลูกชายของเธอทำก็จะถูกเปิดโปงออกมาด้วย

จริง ๆ แล้วเธอไม่สนใจหรอกว่าเจียงไห่เทาจะเป็นอย่างไร

แต่ถ้าหลานชายของนายกเทศมนตรีก่อเรื่อง หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ผลกระทบจะร้ายแรงมาก

หลานชายของนายกเทศมนตรีเป็นอันธพาล แล้วนายกเทศมนตรีจะวางตัวอย่างไร

“ไม่มีหลักฐาน อย่าใส่ร้ายผู้อื่น”

ภรรยานายกเทศมนตรีเอ่ยเสียงเย็นชา

เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของพี่สะใภ้ แม่เจียงจึงใช้ไม้ตายของเธอ

เธอใช้หัวโขกกำแพง ร้องไห้คร่ำครวญอย่างโศกเศร้า “พระเจ้า ลูกของฉันถูกทำร้าย แต่กลับต้องขอโทษคนที่ทำร้ายเขา โลกนี้ยังมีความยุติธรรมอยู่เหรอ? ยังมีกฎหมายอยู่เหรอ?”

เสิ่นชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระตุกมุมปาก

โอ้โห คนคนนี้ได้เปรียบแล้ว ยังจะมาทำตัวน่ารำคาญอีก

ถ้าจะคิดกันจริง ๆ เจียงไห่เทาไม่ใช่แค่โดนตีด้วยไม้เท่านั้น

เรื่องนี้ถ้าพูดเบา ๆ ก็คือนักเรียนมัธยมปลายก่อกวนรังแกเพื่อน

แต่ถ้าพูดให้หนักขึ้น เจียงไห่เทาอาจจะมีความผิดฐานลวนลาม ก่อความไม่สงบ หมิ่นประมาท และทำร้ายร่างกายโดยเจตนา

ถ้าไม่ใช่เพราะหูถิงถิงไม่อยากเอาเรื่อง แค่อยากรักษาร้านเซาเข่าของครอบครัวเอาไว้

เธอคงจะทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้น ใช้กระแสสังคมผลักดันให้เจียงไห่เทาเข้าคุกไปแล้ว

ด้วยความนิยมของเธอในโลกออนไลน์ตอนนี้ การควบคุมกระแสสังคมเป็นเรื่องง่ายมาก

เสิ่นชิงมองแม่เจียงอย่างเย็นชา

ถ้าคนคนนี้ยังไม่รู้จักดีชั่ว เรื่องราวก็คงไม่มีทางแก้ไขได้แล้ว

ในห้องผู้ป่วย แม่เจียงร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง ยังคงแสดงละครโขกศีรษะกับพื้น

เจียงไห่เทาแสดงสีหน้าดุร้าย ปากก็สาปแช่งไม่หยุด

เมื่อเห็นภาพนี้ ภรรยานายกเทศมนตรีนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ “พอได้แล้ว! ถ้ายังวุ่นวายอีก ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับพวกเธออีก!”

พูดจบ ภรรยานายกเทศมนตรีก็ลากเสิ่นชิงออกจากห้องผู้ป่วยโดยไม่หันกลับมามองอีก

เมื่อเห็นพี่สะใภ้จากไปอย่างเด็ดขาด แม่เจียงก็รู้สึกหนาวเหน็บในใจ ยืนอึ้งอยู่กับที่

เจียงไห่เทาหน้าซีดเผือด ร้องไห้อย่างน่าสงสาร “แม่ครับ ทำไมป้าถึงไม่สนใจผมแล้ว ผมเจ็บมาก ไม่ใช่แค่ร่างกายที่เจ็บ แต่หัวใจก็เจ็บมากด้วย”

เมื่อเห็นสภาพลูกชายที่ทุกข์ทรมาน แม่เจียงก็รู้สึกปวดร้าวในใจ “ฮือ ๆ ลูกที่น่าสงสารของแม่…”

เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าหน้าที่เหอก็กระตุกมุมปาก แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปนอกประตูอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น

“แม่ครับ เรื่องนี้ผมจะไม่ปล่อยไว้แค่นี้แน่! ผมจะทำให้พวกเขาต้องชดใช้!”

ในดวงตาของเจียงไห่เทาวาบขึ้นมาด้วยแววอำมหิต

แม่เจียงอาจถูกความโกรธครอบงำจนมืดบอด เธอถึงกับเห็นด้วยว่า “ลูกชาย แม่สนับสนุนลูกนะ!”

ในสวนของโรงพยาบาล ภรรยานายกเทศมนตรีเกาะแขนเสิ่นชิงอย่างสนิทสนม

“คุณเสิ่นชิง ฉันเข้าใจสาเหตุและผลลัพธ์ของเรื่องนี้โดยคร่าว ๆ แล้ว

หลานชายคนนี้ของฉันถูกตามใจจนเสียคน ต่อไปฉันจะคอยดูแลเขาเอง ขอบคุณที่คุณช่วยรักษาหน้าตาของตระกูลเจียงของเราไว้”

ภรรยานายกเทศมนตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

ในความคิดของเธอ เสิ่นชิงทำเช่นนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณของเธอและนายกเทศมนตรี จึงไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต

เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยานายกเทศมนตรี เสิ่นชิงก็ขมวดคิ้ว

ที่เธอไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต เป็นเพราะหูถิงถิงเลือกที่จะอดทนอดกลั้นเพื่อการดำรงชีพของครอบครัว

หากหูถิงถิงและเสี่ยวไป๋ยืนกรานที่จะเรียกร้องความยุติธรรม เธอก็จะใช้ทุกทรัพยากรที่มีเพื่อส่งเจียงไห่เทาเข้าคุก

เสิ่นชิงเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปทางภรรยานายกเทศมนตรี ดวงตาเย็นชา

“คุณนาย เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเล็กก็ได้ แต่ถ้าครั้งหน้าเขาฆ่าคน พวกคุณจะทำอย่างไร? หน้าตาของตระกูลเจียงจะแลกกับชีวิตคนได้เหรอ?”

ภรรยานายกเทศมนตรีถูกถามจนอึ้ง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ภรรยานายกเทศมนตรีจึงพูดว่า “เรื่องนี้… เทาเทาก็แค่ซุกซนไปหน่อย เรื่องร้ายแรงแบบนั้น เขาไม่กล้าทำแน่นอน”

เสิ่นชิงมองภรรยานายกเทศมนตรีอย่างมีความหมาย “คุณนาย เรื่องนี้ก็ให้จบแค่นี้เถอะ หลานชายของคุณ ควรจะดูแลให้ดีกว่านี้”

หลังจากบอกลาภรรยานายกเทศมนตรี เสิ่นชิงกลับมาที่โรงแรมและเริ่มเก็บกระเป๋า

ภรรยานายกเทศมนตรีสัญญาว่าเมื่อเจียงไห่เทาหายดีแล้ว เธอจะพาเขามาขอโทษหูถิงถิงและเจียงเสี่ยวไป๋

เมื่อเรื่องที่นี่จบลงแล้ว เธอก็ต้องเตรียมตัวไปเมืองหลวง

เสิ่นชิงเปิดเว็บไซต์ 12306 และซื้อตั๋วรถไฟเวลา 20:00 น.

ในคืนพรุ่งนี้ เธอก็จะเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว

“เสิ่นชิงจะออกเดินทางจากเมืองหางโจวคืนนี้แล้ว ไห่ตงชิง แผนการของนายล่ะ?”

ลู่หลีเหลือบมองไห่ตงชิง ในช่วงไม่กี่วันมานี้ เขารอคอยให้ไห่ตงชิงลงมือ

เขาอยากเห็นว่าไห่ตงชิงจะใช้วิธีการแบบไหนในการยกเลิกสิทธิ์สอบของเสิ่นชิง

ไม่คาดคิดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่สถาบันการศึกษาต้าซิงถู ไห่ตงชิงก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเลย

ไห่ตงชิงชำเลืองมองนาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือ คำนวณเวลา แล้วพูดเสียงเย็นว่า

“ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันที่ใช้วิธีผิดมาก่อน ทำให้เรื่องง่าย ๆ กลายเป็นเรื่องซับซ้อน”

ลู่หลีชะงักมือที่กำลังสูบบุหรี่ “อ้อ? แล้วคราวนี้นายจะขัดขวางเธอยังไงล่ะ?”

“ง่ายนิดเดียว”

ไห่ตงชิงใช้มือทำท่าปาดคอ ดวงตาเปล่งประกายการฆา

“ฮึ แค่นี้เองเหรอ?”

ลู่หลีหัวเราะเยาะ “ฉันนึกว่าจะเป็นวิธีที่ดีกว่านี้เสียอีก”

ไห่ตงชิง “ยิ่งวิธีง่าย ๆ ยิ่งใช้ได้ผลดี”

ลู่หลีเคาะเถ้าบุหรี่ “งั้นฉันต้องเตือนนายสักหน่อย ฆ่าคนง่าย แต่ทำลายศพยาก อย่าทิ้งร่องรอยให้เป็นหลักฐาน”

ไห่ตงชิงยิ้มอย่างมั่นใจ “วางใจได้ ฉันหาแพะรับบาปไว้แล้ว”