สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 126 เสิ่นชิงถูกลักพาตัว

บทที่ 126 เสิ่นชิงถูกลักพาตัว

โรงแรมที่เสิ่นชิงพักอยู่ตั้งอยู่ที่ชุมชนเล็ก ๆ ในเขตเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล

โรงแรมเล็ก ๆ แห่งนี้มีอายุหลายปีแล้ว ป้ายหน้าประตูเต็มไปด้วยสนิม

ภายในห้อง สายไฟบนเพดานพันกันยุ่งเหยิง

อาจเป็นเพราะอุปกรณ์เก่า ระบบไฟฟ้าไม่เสถียร ไส้หลอดไฟกะพริบไปมา

เสิ่นชิงเก็บข้าวของเสร็จแล้ว ตรวจสอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย

หลังจากแน่ใจว่าไม่ได้ลืมอะไรไว้ เธอหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา เตรียมไปเช็กเอาต์ที่เคาน์เตอร์

ในตอนนั้นเอง หลอดไฟเหนือศีรษะของเสิ่นชิงก็ดับวูบลงชั่วขณะ แล้วสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้งหลังผ่านไปไม่กี่วินาที

เหตุการณ์แบบนี้ เธอคุ้นเคยดีแล้ว

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังจะปิดไฟ ปั๊บ! ไฟก็ดับลงทันที

ห้องจมดิ่งสู่ความมืดในพริบตา

เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วคลำทางลงบันไดในความมืด

มองออกไปนอกหน้าต่างทางเดิน โดยรอบก็มืดมิดไปหมด

ดูเหมือนว่าบริเวณนี้จะไฟดับทั้งหมด

“เถ้าแก่คะ ฉันจะคืนห้อง…”

เสิ่นชิงใช้แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือ คลำทางไปยังเคาน์เตอร์ของโรงแรม

เจ้าของไม่รู้เลยว่าไฟดับ เขากำลังหลับสนิทโดยเอาหน้าซบโต๊ะอยู่

“เถ้าแก่ ฉันจะคืนห้อง”

ในความมืด เสิ่นชิงพูดซ้ำอีกครั้ง

เถ้าแก่ถูกปลุกให้ตื่น ศีรษะล้านของเขาสะท้อนแสงจากโทรศัพท์มือถือ เป็นประกายวาววับ

“โอ้ โอ้ วางกุญแจตรงนั้นก็ได้”

เถ้าแก่งัวเงียตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วก็ทิ้งตัวลงบนโต๊ะหลับต่อไปอย่างสนิท

การที่ไฟฟ้าดับบ่อย ๆ ในชุมชนเล็ก ๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

คืนนี้ไร้จันทร์ เมฆดำต่ำลอยอยู่บนท้องฟ้า บดบังแสงดาวทั้งหมด

คืนมืดลมแรง เป็นเวลาฆ่าคนและวางเพลิง

เพราะไฟฟ้าดับ รอบ ๆ จึงไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย ยื่นมือออกไปก็มองไม่เห็นนิ้วทั้งห้า

รถที่จอดอยู่สองข้างทาง ดูราวกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด คอยจังหวะลงมือ

ที่มุมถนน มีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ มันกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับความมืด ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็ยากที่จะเห็น

ประตูรถเก๋งเปิดแง้มไว้

ขณะที่เสิ่นชิงถือกระเป๋าเดินผ่านข้างรถพอดี

ประตูรถเปิดออกอย่างฉับพลัน แขนที่แข็งแรงคว้าเธอเข้าไปในรถอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เสิ่นชิงไม่ทันได้ตั้งตัว

เธอกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ถูกผ้าขนหนูอุดปากและจมูกแน่น

ไม่ถึงสิบวินาที เสิ่นชิงก็หมดสติไป

รถยนต์สีดำไม่ได้เปิดไฟ แอบขับออกจากชุมชนท่ามกลางความมืด

ภายในรถ ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งใช้โทรศัพท์มือถือส่องใบหน้าของเสิ่นชิง “ยืนยันเป้าหมายถูกต้อง ไม่มีความผิดปกติรอบ ๆ”

ชายที่จับพวงมาลัยพยักหน้า แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ

ขณะที่กลุ่มคนเหล่านี้คิดว่า พวกเขาลักพาตัวเสิ่นชิงไปได้อย่างเงียบเชียบ

โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทางฝั่งเจ้าหน้าที่เหอ

“อะไรนะ? เสิ่นชิงถูกลักพาตัว?”

เจ้าหน้าที่เหอที่ได้รับข่าวรู้สึกตกใจมาก ความตกใจนั้นยังแฝงไปด้วยความรู้สึกอึ้ง

เสิ่นชิง… เธอช่างเคราะห์ร้ายจริง ๆ…

ในขณะเดียวกัน ลู่เย่ก็ได้รับโทรศัพท์เช่นกัน

“คุณลู่ มีคนจับตัวคุณเสิ่นชิงไป พวกเราเห็นชัดเจนว่าเป็นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง แต่คุณลู่ไม่ต้องกังวลนะครับ คนของเรากำลังติดตามพวกเขาอยู่ คุณเสิ่นชิงจะไม่เป็นอันตรายแน่นอน”

บอดี้การ์ดเหล่านี้คือคนที่ลู่เย่ส่งมาคอยดูแลเสิ่นชิง

หลังจากที่เฉียวอวี่หรานถูกลักพาตัวไปครั้งก่อน ลู่เย่ก็ได้ส่งบอดี้การ์ดหลายคนมาคอยปกป้องเสิ่นชิงอย่างลับ ๆ

ดังนั้น ลู่เย่จึงไม่เพียงแต่รู้ว่าเสิ่นชิงอาศัยอยู่ที่ไหน แต่ยังรู้ด้วยว่าเธอทำอะไรบ้างในแต่ละวัน

ก่อนหน้านี้ตอนที่ลู่เย่มาหาเสิ่นชิงถึงบ้าน เสิ่นชิงรู้สึกประหลาดใจมาก

เพราะเธอไม่เคยบอกที่อยู่ของเธอให้ใครรู้เลย

หลังจากนั้น เสิ่นชิงถามว่าลู่เย่หาที่นี่เจอได้อย่างไร ลู่เย่หัวเราะแล้วตอบอย่างขอไปที

เมื่อลู่เย่ได้ยินว่าเสิ่นชิงตกอยู่ในอันตราย เขาตกใจทันที แล้วตวาดด้วยความโกรธว่า

“พวกนายนี่ไม่ได้เรื่อง ทำไมถึงไม่ช่วยเธอทันที? ถึงขั้นปล่อยให้เธอถูกจับตัวไปอีก!”

บอดี้การ์ดสีหน้าลำบากใจพูดว่า “คุณชาย พวกเราพยายามรักษาระยะห่างจากคุณเสิ่นชิง เพื่อไม่ให้เธอสังเกตเห็น ตอนนั้นเหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก พวกเราก็ไม่ทันตั้งตัวเหมือนกัน”

ลู่เย่ “…”

ลู่เย่โกรธจัดจนด่าออกมา “ในเมื่อไม่สามารถปกป้องเธอได้ทันที แล้วจะมีพวกนายไว้ทำไมกัน?!”