สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 124 คนที่ไม่ควรล่วงเกิน
บทที่ 124 คนที่ไม่ควรล่วงเกิน
ภรรยานายกเทศมนตรีได้รับโทรศัพท์จากแม่เจียง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววรังเกียจเล็ก ๆ
หลานชายคนนี้ของเธอ ก่อเรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น
ภรรยานายกเทศมนตรีถามว่า “รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำร้าย?”
แม่เจียงพูดอย่างดุดันว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นเจียงเสี่ยวไป๋คนนั้นที่ทำ”
ภรรยานายกเทศมนตรีชะงักไปครู่หนึ่ง ชื่อเจียงเสี่ยวไป๋นี้ดูเหมือนเธอจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
แต่ตอนนี้เธอนึกไม่ออก
“น้องสาว เธออย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะไปเยี่ยมหลานชายที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
ในเวลาเดียวกัน เสิ่นชิงก็อยู่ที่โรงพยาบาลกลางเมืองเช่นกัน เธอมาเยี่ยมเฉียวเทียนเอิน
เฉียวเทียนเอินยังคงอยู่ในสภาพเดิม และยังไม่ฟื้นจากอาการโคม่า
เสิ่นชิงยืนอยู่ที่หัวเตียง ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด
เธอมาโรงพยาบาลด้วยสองเหตุผล หนึ่งคือมาเยี่ยมเฉียวเทียนเอิน สองคือต้องการดูว่า โจวอวิ๋นกลับมาหรือยัง
โจวอวิ๋นหายตัวไปนานแล้ว ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย
พยาบาลบอกเธอว่า ช่วงนี้นอกจากเจ้าหน้าที่เหอที่มาเยี่ยมแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นมาอีกเลย
พยาบาลกับเสิ่นชิงกำลังคุยกันอยู่ในระเบียงทางเดิน บังเอิญเหลือเกิน เจียงไห่เทาก็พักรักษาตัวอยู่ในห้องข้าง ๆ พอดี
เขาได้ยินเสียงของเสิ่นชิง จึงลืมตาขึ้นทันที ชี้ไปที่นอกห้องแล้วตะโกนว่า
“เป็นเธอ! ใช่เธอแน่ ๆ! คนที่ทำร้ายผมอยู่นอกห้องนั่นแหละ!”
เจียงไห่เทานึกถึงเสียงของเสิ่นชิงขึ้นมาได้
เขาจำได้ว่าคืนนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า “ตีที่ก้นของเขาสิ ตรงนั้นมีเนื้อเยอะ แถมยังเจ็บด้วย”
เสียงนั้นเหมือนกับเสียงที่อยู่นอกประตูไม่มีผิด
เมื่อได้ยินเจียงไห่เทาพูดเช่นนั้น แม่เจียงและเจ้าหน้าที่เหอก็รีบวิ่งออกไปทันที
“เสิ่นชิง?”
เมื่อเจ้าหน้าที่เหอเห็นเสิ่นชิงในระเบียงทางเดิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที
เขาเข้าใจความจริงของเรื่องราวทั้งหมดในทันที
ไม่ต้องถามก็รู้ว่า แน่นอนว่าเสิ่นชิงต้องการช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ระบายความแค้น จึงพาคนมาซ้อมเจียงไห่เทาอย่างหนัก
เจ้าหน้าที่เหอลูบหน้าตัวเอง แล้วตกอยู่ในความเงียบทันที
คนเหล่านี้ล้วนแต่ทำให้เขาลำบากใจ
ทุกวันนี้ ไม่มีสักวินาทีที่ทำให้คนสบายใจได้เลย
เมื่อเห็นเจียงไห่เทาบนเตียงคนไข้ สีหน้าของเสิ่นชิงก็ดูอึดอัดเล็กน้อย
อา… นี่…
“ก็คือเธอนั่นแหละ! เธอคนนี้แหละที่ทำร้ายผม! เสียงของเธอเหมือนกับเสียงของผู้หญิงคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน!”
เจียงไห่เทานอนคว่ำอยู่บนเตียงคนไข้ ชี้นิ้วไปที่เสิ่นชิงอย่างโกรธแค้น
“น้องชาย อาหารอาจกินผิดได้ แต่คำพูดไม่ควรพูดผิด ถ้าตำรวจทุกคนตัดสินคดีด้วยการฟังเสียงเหมือนเธอ คดีความผิดพลาดคงมีมากมายเลยนะ”
เสิ่นชิงยืนยิ้มน้อย ๆ อยู่หน้าเตียงของเจียงไห่เทา แสดงท่าทีมั่นคงไม่หวั่นไหว
แค่เสียงคล้ายกันเท่านั้น ไม่สามารถเป็นหลักฐานได้เลย
พูดจบ เธอก็ชำเลืองมองเจ้าหน้าที่เหอที่ยืนนิ่งเงียบอยู่
แม้ว่าเจ้าหน้าที่เหอจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ด้วยมิตรภาพระหว่างเธอกับเจ้าหน้าที่เหอ เขาคงไม่เปิดเผยเรื่องของเธอ
เจ้าหน้าที่เหอรับรู้สายตาของเสิ่นชิง เขาลูบจมูกแล้วเบนสายตาไปทางอื่น
เสิ่นชิงเข้าใจดี ดูเหมือนเจ้าหน้าที่เหอจะยังคงเก็บความลับไว้
คิดไม่ถึงว่าเธอก็รู้จักเอาอกเอาใจคนเหมือนกัน
“แม่! นั่นแหละ! มันต้องเป็นเธอแน่ ๆ!” เจียงไห่เทาชี้ไปที่เสิ่นชิงอย่างไม่ยอมแพ้
แม่เจียงมองเสิ่นชิงอย่างสงสัย เธอคิดว่าลูกชายอาจจะโกรธจนกล่าวหาคนผิด ๆ โลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้อย่างไร
“คุณเสิ่นชิง? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”
ภรรยานายกเทศมนตรีที่มาเยี่ยมหลานชายเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยพอดี และเห็นเสิ่นชิง
“ป้า! คนนี้แหละ! เสิ่นชิงคนนี้แหละที่ทำร้ายผม! พวกคุณรีบจับตัวเธอไว้เร็ว เธอต้องเป็นพวกเดียวกับเจียงเสี่ยวไป๋แน่ ๆ!”
เจียงไห่เทาฟ้องภรรยานายกเทศมนตรี พลางมองเสิ่นชิงอย่างดุร้าย
ผู้หญิงต่ำช้า! ฉันจำเสียงเธอได้แม่นยำ
รอดูเถอะ เดี๋ยวเธอจะได้เห็นดี!
ถึงไม่มีหลักฐาน เขาก็สามารถจัดการให้เธอติดคุกได้!
เสิ่นชิงแกล้งทำเป็นไม่เห็นความภาคภูมิใจในดวงตาของเจียงไห่เทา แล้วหันไปถามเจ้าหน้าที่เหอว่า
“เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้? ทำไมถึงถูกทำร้าย? เขาไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่เหอเป็นคนฉลาด เขาเข้าใจทันทีและเล่าการกระทำทั้งหมดของเจียงไห่เทาออกมา
หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด สายตาของภรรยานายกเทศมนตรีก็เปลี่ยนไปมา
เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนตอนคุยกับเสิ่นชิง เสิ่นชิงเคยพูดถึงเจียงเสี่ยวไป๋ รุ่นน้องคนนี้
คิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคงจะดีไม่น้อย
ภรรยานายกเทศมนตรีเป็นคนฉลาดเฉลียว เธอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที
เธอมองหลานชายของตัวเองด้วยสายตาผิดหวัง
“สิ่งที่แกทำมาทั้งหมดนั่น โดนตีสักหมื่นครั้งก็สมควรแล้ว ให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนสำหรับแก จำไว้ให้ดี!”
เจียงไห่เทาถึงกับงงงัน
เขาไม่คิดว่าป้าที่ปกติแล้วใจเย็นจะเปิดปากสั่งสอนเขาเช่นนี้
“แก รีบไปขอโทษคุณเสิ่นชิงเดี๋ยวนี้ เธอเป็นคนที่เด็กอย่างแกจะมาวิพากษ์วิจารณ์ได้เหรอ? ถึงแม้ว่าคุณเสิ่นชิงจะเป็นคนตีแกจริง แกก็สมควรโดนตีแล้ว! เธอตีแก แกก็ต้องยอมรับมันไป!”
ภรรยานายกเทศมนตรีมีความคิดเอนเอียง คำพูดทั้งหมดของเธอแสดงจุดยืนอย่างชัดเจน
แม่เจียงก็งงงวย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนในครอบครัวถึงได้เข้าข้างคนนอก
แม่เจียงมองด้วยสายตาเศร้าสร้อย “เทาเทา… เขาเป็นหลานชายแท้ ๆ ของคุณนะคะ!”
ภรรยานายกเทศมนตรีเม้มริมฝีปาก สายตาเฉียบคม ส่งสัญญาณให้แม่เจียงเงียบ
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หลานชายของตัวเองก่อเรื่องก่อน ถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต นายกเทศมนตรีก็จะเสียหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นชิงเป็นคนที่คุณอวิ๋นให้ความสำคัญ ตอนนี้แม้ว่าเธอจะยังไม่มีตำแหน่งอะไร แต่ถ้าเธอก้าวเข้าสู่เส้นทางนั้น ต่อไปเธอจะต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่นอน
เสิ่นชิงเป็นคนที่พวกเขาไม่ควรล่วงเกินเด็ดขาด
Comments for chapter "บทที่ 124 คนที่ไม่ควรล่วงเกิน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
