สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 112 เป็นพรีเซ็นเตอร์สถาบันฝึกอบความจำ

บทที่ 112 เป็นพรีเซ็นเตอร์สถาบันฝึกอบความจำ

เนื่องจากเหตุการณ์ของเจียงอีอี เฉียวอวี้เหอและหยางคังถูกเรียกตัวเข้าไปที่สถานีตำรวจอยู่หลายครั้ง

แต่เพราะอุตสาหกรรมบันเทิงเป็นอุตสาหกรรมใหม่ กฎหมายและระเบียบข้อบังคับในด้านนี้ยังไม่สมบูรณ์

ดังนั้น บริษัทบันเทิงเจียอี้จึงฉวยโอกาสช่องโหว่นี้และยังคงยืนหยัดอยู่ได้

เฉียวอวี้เหอใช้เงินจำนวนมากจ้างกองทัพออนไลน์มาล้างชื่อเสียงบนอินเทอร์เน็ต ประวัติด่างพร้อยของบริษัทบันเทิงเจียอี้ จึงค่อย ๆ ถูกลบเลือนไป

ในช่วงเวลานี้ เฉียวอวี้เหอยักยอกเงินทุนของเฉียวกรุ๊ปมาลงทุนในบริษัทบันเทิงเจียอี้ ทำให้ซีรีส์ออนไลน์หลายเรื่องประสบความสำเร็จ และสร้างดาราหน้าใหม่และอินฟลูเอนเซอร์มากมาย

ดังนั้น คนหนุ่มสาวจำนวนมากที่ฝันอยากเป็นนักแสดงจึงเข้ามาสมัคร กับบริษัทบันเทิงเจียอี้

และเพื่อประหยัดต้นทุนด้านบุคลากร บริษัทบันเทิงเจียอี้ยังขยายการรับสมัครเด็กวัยรุ่นอายุ 16 ปี เป็นจำนวนมาก เพื่อเป็นนักแสดงฝึกหัด

พวกเขาอ้างว่าเป็นการฝึกอบรมดารา แล้วทำสัญญากับเด็กเหล่านั้นในราคาถูก จากนั้นก็นำมาฝึกอบรมรวมกัน

หลังจากการฝึกอบรม เด็กที่มีพรสวรรค์ก็จะถูกส่งไปแสดงในซีรีส์ออนไลน์

เด็ก ๆ ได้เงินเดือน 4,000 หยวนต่อเดือน ทำงานถ่ายหนังไปตามกองถ่ายต่าง ๆ ทั้งวันทั้งคืน

พูดตามตรงโดยไม่เกินจริง พวกเขาได้เงินเดือน 4,000 หยวน แต่ทำงานที่มีมูลค่าเป็นแสนหยวน

ระดับการขูดรีดแบบนี้ แม้แต่แวมไพร์เห็นยังต้องอึ้ง!

ส่วนเด็กที่มีความสามารถทั่วไปก็จะถูกฝึกให้เป็นผู้ดำเนินรายการประเภทต่าง ๆ

ขอเงินโดเนททางออนไลน์ นัดเจอกับผู้สนับสนุนทางออฟไลน์

กลายเป็นเครื่องมือหาเงินของบริษัท

เด็กที่มีความสามารถต่ำ ฝึกอบรมหนึ่งถึงสองเดือนแล้วยังไม่เข้าใจก็จะถูกไล่ออกทันที โดยไม่จ่ายเงินเดือนให้ด้วย

…

เมื่อเสิ่นชิงปรากฏตัวที่บริษัทบันเทิงเจียอี้ ทุกคนในบริษัทต่างมองเธอ

บรรดาดาราฝึกหัดเหล่านั้น ต่างมองเสิ่นชิงด้วยสายตาชื่นชมและอิจฉา

เนื่องจากบริษัทบันเทิงเจียอี้โอ้อวดต่อสาธารณะว่าเสิ่นชิงโด่งดังขึ้นมาได้เพราะการสร้างภาพลักษณ์และการวางแผนของบริษัท

พนักงานเก่าคนอื่น ๆ ในบริษัทต่างมองเสิ่นชิงด้วยสายตาสงสัย

เรื่องราวของเสิ่นชิงกับลู่เย่เป็นที่ฮือฮากันไปทั่ว

พวกเขารู้สึกแปลกใจมาก หากเสิ่นชิงได้คบหากับคุณชายลู่จริง ทำไมคุณชายลู่ถึงยังไม่ไถ่ตัวเธอออกมา

พวกเขารู้ว่าเสิ่นชิงมีปัญหากับเจ้านาย หากเสิ่นชิงยังคงอยู่ในบริษัทต่อไป เธอจะต้องเจอเรื่องยุ่งยากไม่จบสิ้นแน่นอน

เสิ่นชิงไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง เธอกวาดตามองรอบบริษัท

แค่ไม่ได้มาครึ่งเดือน บริษัทกลับเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้

เฉียวอวี้เหอลงทุนซื้อตึกสองหลังที่อยู่ติดกัน ตอนนี้มีศิลปินในสังกัดกว่า สี่ร้อยคน ทีมงานผลิตทั้งผู้กำกับ นักเขียนบท ช่างภาพ มีถึงยี่สิบทีม

บริษัทมีห้องไลฟ์สดกว่าแปดสิบห้อง แค่ห้องแต่งหน้าและห้องเสื้อผ้าก็มีกว่าสิบห้อง

ขนาดของบริษัทบันเทิงเจียอี้ในตอนนี้ใหญ่กว่าเดิมถึงสามเท่า

เสิ่นชิงหรี่ตามองอย่างพินิจพิเคราะห์

ดูเหมือนว่าเฉียวอวี้เหอคงใช้จ่ายทรัพย์สินของคุณปู่ไปไม่น้อยเลย

“เสิ่นชิง! แกหายหัวไปไหนมาครึ่งเดือน! แกรู้ไหมว่าทำให้บริษัทเสียหายทางการเงินไปเท่าไหร่แล้ว!”

หยางคังได้ยินว่าเสิ่นชิงมาถึงบริษัทแล้ว จึงรีบวิ่งออกมาจากห้องประชุมอย่างร้อนรน

เสิ่นชิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “โอ้! อาการบาดเจ็บของคุณหายดีแล้วเหรอ? กระโดดโลดเต้นได้แล้วสินะ?”

พอพูดถึงเรื่องบาดเจ็บ หยางคังแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ

วันนั้นเขาเกือบจะลูกอัณฑะแตก!

หยางคังชี้หน้าด่าเสิ่นชิง “เสิ่นชิง ฉันบอกให้เธอรู้ไว้เลยนะว่า 14 วันที่เธอไม่ได้มาทำงาน เงินเดือนของเธอถูกหักเป็นค่าชดเชยความเสียหายทางเศรษฐกิจไปหมดแล้ว!”

เสิ่นชิงส่ายหน้าพลางยิ้ม “ที่แท้ฉันก็ยังมีเงินเดือนให้หักด้วยสินะเนี่ย”

“พอเถอะ ไม่อยากเถียงกับเธอแล้ว”

หยางคังพูดด้วยสีหน้าร้อนรน “เสิ่นชิง รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่สตูดิโอห้อง 305 เร็ว ที่นั่นมีโฆษณาที่ต้องการให้เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์”

เสิ่นชิงตั้งใจจะมาบริษัทเพื่อลงเวลาแล้วก็กลับ แต่เมื่อเห็นหยางคังดูร้อนรนมาก เธอจึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงถามว่า “เป็นโฆษณาอะไรเหรอ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ท่าทีของหยางคังที่มีต่อเสิ่นชิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขายกมือไหว้และมองเสิ่นชิงด้วยสายตาประจบประแจง “เป็นโฆษณาจากลูกค้ารายใหญ่มาก พวกเขาระบุว่าต้องการให้เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์โดยเฉพาะ แค่ค่าตัวในการเป็นพรีเซ็นเตอร์ก็ให้มาถึง 20 ล้านหยวนแล้ว”

ในตอนนี้ เสิ่นชิงจึงเข้าใจว่าทำไมหยางคังถึงรีบร้อนเรียกหาเธอ

ที่แท้ก็เพราะมีเงินก้อนใหญ่ให้ทำนี่เอง

แต่เธอไม่คิดว่าค่าตัวในการเป็นพรีเซ็นเตอร์ของเธอจะพุ่งสูงถึง 20 ล้านหยวน ซึ่งมันมากกว่าค่าไถ่ตัวของเธอซะอีก

เสิ่นชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ค่าพรีเซ็นเตอร์ 20 ล้านหยวน แล้วฉันได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่?”

หยางคังทำปากเบ้ “ขอโทษนะ แต่น่าจะเป็นศูนย์”

“ฮะ?”

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ?”

หยางคังเชิดหน้า “เธอรู้ไหมว่าในช่วงที่เธอไม่อยู่ เธอพลาดโอกาสงานโฆษณาไปกี่งานแล้ว? ความเสียหายทางเศรษฐกิจที่เธอก่อให้บริษัท ฉันจะหักจากเงินเดือนเธอโดยตรงเลย…”

“ฮ่า ๆ ๆ~”

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ “ถ้าอย่างนั้น ก็หักต่อไปสิ”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไป

อย่างไรก็ตาม เธอได้ลงเวลาทำงานแล้ว มีหลักฐานการมาทำงานแล้ว

ในขณะที่เธอกำลังจะผลักประตูออกไป จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนพุ่งออกมาจากด้านหลัง ตะโกนใส่เธอว่า “คุณเสิ่นชิง! ในที่สุดผมก็ได้เจอคุณจนได้! สถาบันการศึกษาต้าซิงถูของเราอยากได้คุณมาร่วมงานด้วย!”

ชายวัยกลางคนที่ดูตื่นเต้นคนนี้ก็คือนักโฆษณาที่เสนอราคาสูงถึง 20 ล้านหยวนนั่นเอง

“คุณเสิ่นชิง พวกเราเป็นสถาบันฝึกอบรมความจำ พวกเราอยากให้คุณมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้หน่อยครับ” ชายวัยกลางคนจ้องมองเสิ่นชิงด้วยสายตาเป็นประกาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเสิ่นชิงก็ฉายแววประหลาดใจ “สถาบันฝึกอบรมความจำเหรอ?”