สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 107 เธอต้องมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน

บทที่ 107 เธอต้องมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน

คนที่พูดคือเผยลู่ ตอนนี้เธอรู้สึกไม่พอใจเสิ่นชิงมาก

ตระกูลเผยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลลู่ และลู่จ่านก็มีความตั้งใจจะจับคู่เผยลู่กับลู่เย่อยู่แล้วด้วย

ดังนั้น ตอนนี้เมื่อเห็นเสิ่นชิง เธอก็เลยรู้สึกเหมือนกำลังมองดูเมียน้อยยังไงอย่างนั้น

เมื่อได้ยินแบบนี้ เสิ่นชิงก็ยกแก้วไวน์ขึ้นแล้วยิ้มอย่างสง่างาม รอยยิ้มของเธอดูสวยสะดุดตา

เธอยิ้มมุมปากให้เผยลู่ แล้วพูดว่า “คุณเผยคะ การพูดจาถากถางดูถูกกับการมีอารมณ์ขันมันต่างกันนะคะ อย่าเอาความไร้มารยาทมาอ้างว่าเป็นเสน่ห์แบบนี้สิ”

เผยลู่ถึงกับพูดไม่ออก “เธอ!”

เสิ่นชิงมองเผยลู่อย่างเย็นชา ผู้หญิงที่กำลังโกรธแค้นน่ากลัวที่สุด ไม่ควรอยู่ที่นี่นาน

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงหันหลังเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อน หยุดนะ!” เผยลู่ไม่คิดว่าเสิ่นชิงจะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้

เธอโมโหจนกระทืบเท้า “เธอมีดีอะไรถึงได้หยิ่งผยองนัก? ไม่ได้อาศัยแค่หน้าตาเหรอ? เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน? ก็แค่คนบ้านนอก!”

เผยลู่โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องโถง

บนหน้าจอกำลังฉายภาพถ่ายและวิดีโอวันเกิดของเจ้าของงาน

เมื่อเห็นแบบนี้ เผยลู่ก็นึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ มุมปากของเธอยกยิ้มอย่างเย็นชา

หึ! เสิ่นชิงเธอหยิ่งนักใช่ไหม?

เดี๋ยวรอให้ทุกคนได้ย้อนดูประวัติอันดำมืดของเธอก่อน คอยดูสิว่าเธอจะยังกล้าอีกหรือเปล่า?

หลังจากเสิ่นชิงเดินจากไป เผยลู่ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ดาวน์โหลดวิดีโอที่เสิ่นชิงกำลังตักอุจจาระและเลี้ยงหมูอยู่ในชนบท

จากนั้นเธอก็ให้เพื่อน ๆ ไปดึงความสนใจพนักงานที่ควบคุมหน้าจอ

แล้วเธอก็ฉายภาพเสิ่นชิงกำลังตักขี้หมูและเลี้ยงหมูอยู่ในชนบทขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่

เผยลู่ควบคุมหน้าจอไปพลางยิ้มเยาะไปพลาง

คิดว่าสาวบ้านนอกขี้เหร่คนหนึ่ง พอสวมชุดราตรีแล้วจะกลายเป็นสาวไฮโซได้เลยงั้นเหรอ?

หึ! น่าขันสิ้นดี

ตอนแรก แขกในห้องโถงต่างก็กำลังชนแก้วและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าวิดีโอบนหน้าจอเปลี่ยนไป

หลังจากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอขนาดใหญ่แล้วร้องออกมาว่า “ให้ตายสิ! นั่นอะไรกันที่กำลังฉายอยู่บนจอ? ดูน่าขยะแขยงจริง ๆ”

เสียงของหญิงสาวแหลมเล็ก หลังจากที่เธอร้องออกมาเช่นนั้น ทุกคนต่างหันไปมองที่จอใหญ่

บนหน้าจอกำลังฉายภาพเสิ่นชิงที่กำลังทำความสะอาดคอกหมู

ในวิดีโอเสิ่นชิงมีผมยุ่งเหยิง สวมชุดนอนลายโดนัลด์ดั๊กราคาถูก และสวมรองเท้าบู๊ตเปื้อนโคลน

เธอกำลังใช้พลั่วตักมูลหมูสีเขียวอ่อนเป็นก้อน ๆ

ดูน่าขยะแขยงมาก

เผยลู่ชี้ไปที่หน้าจอและร้องขึ้นมา “พระเจ้า นั่นไม่ใช่เสิ่นชิงหรอกเหรอ?”

เหล่าเพื่อนสาวรอบตัวเธอก็พากันร้องตามว่า “จริงด้วย! นั่นมันเสิ่นชิง จริง ๆ ด้วย! ทำไมเธอแต่งตัวแบบนั้น”

“อ้วก… ดูน่าขยะแขยงจัง เธอกำลังตักขี้หมูเหรอ?”

“โอ้ไม่นะ! บ้านหลังเล็ก ๆ ข้างหลังเธอนั่น คงไม่ใช่บ้านของเธอหรอกนะ เธออาศัยอยู่ในสลัมเหรอ?”

“อี๋… น่าขยะแขยงจริง ๆ”

ในงานเลี้ยงหรูหราที่เต็มไปด้วยเหล่าคนดังและเศรษฐี กลับปรากฏภาพที่สกปรกเช่นนี้ ทำให้ผู้คนตกตะลึงอย่างยิ่ง

แขกเหรื่อทั้งหลายพากันจับจ้องมาที่เสิ่นชิงในทันที

วันนี้เสิ่นชิงสวมชุดราตรีอันงดงาม ทั้งร่างดูสวยสง่าและสง่างาม

ผู้คนแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอกับสาวบ้านนอกบนหน้าจอเป็นคนเดียวกัน

สาวไฮโซหลายคนที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นชิงต่างมองเธอด้วยสายตาดูแคลน พร้อมทั้งยกมือปิดจมูกอย่างเกินจริง “อี๋ เหม็นจัง… ฉันได้กลิ่นคาวหมูด้วย”

“ฮ่าๆๆ…” เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากในฝูงชน

ถึงแม้เสียงจะเบา แต่ก็แสบแก้วหูอยู่ไม่น้อย

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในงานเลี้ยงระดับสูงแบบนี้ จะมีคนบ้านนอกแฝงตัวเข้ามาได้

เสิ่นชิงรับรู้ถึงสายตาเยาะเย้ยของผู้คน แต่สีหน้าของเธอยังคงเป็นปกติ ใบหน้าแสดงออกอย่างเรียบเฉย

เธอไม่รู้สึกอับอายเลยแม้แต่น้อย

หึ! เธอตักขี้หมูในคอกหมูแล้วไง?

เธอไม่ได้ฆ่าคนหรือวางเพลิง ไม่ได้โกงหรือหลอกลวงใครสักหน่อย

เธอกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่ได้ทำอะไรที่ต้องอับอายขายหน้า

หึ! ถ้าพูดถึงความสกปรก พวกนายทุนที่นี่ก็ไม่ได้สะอาดไปกว่าเธอหรอก

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาจับจ้องของผู้คน เสิ่นชิงแสดงสีหน้าสงบนิ่ง แถมยังจิบไวน์เล็กน้อย

ลู่เย่ก็เห็นภาพนี้ สีหน้าของเขาเย็นชาลงทันที

เขาแหวกฝูงชนที่ล้อมรอบตัวออก แล้วเดินไปหาเสิ่นชิง

แต่ก็มีคนไปถึงข้างกายเสิ่นชิงก่อนเขา

ท่ามกลางสายตาของทุกคน นายกเทศมนตรีและภรรยาถือแก้วไวน์เดินเข้าไปหาเสิ่นชิง

“คุณเสิ่นชิง คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” นายกเทศมนตรีเดินพลางยิ้มทักทายเสิ่นชิงไปด้วย

เขาเดินไปยืนข้าง ๆ เสิ่นชิง แล้วหันหน้าไปทางผู้คนพูดว่า “ฮ่า ๆ ดูคลิปวิดีโอนี้แล้วทำให้ฉันนึกถึงบ้านเกิดที่ชนบทขึ้นมาเลย แต่ก่อนบ้านฉันก็เลี้ยงหมู ทุกวันหลังเลิกเรียน ฉันต้องขึ้นเขาไปเก็บหญ้าให้หมู ให้อาหารหมู และตักขี้หมูแบบนี้เหมือนกัน แต่ฉันทำงานช้า ไม่คล่องแคล่วเหมือนเด็กสาวในคลิปนี้”

คิ้วของเสิ่นชิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมนายกเทศมนตรีถึงได้พูดช่วยเธอ…

ภรรยาท่านนายกเทศมนตรีก็ยกแก้วไวน์ขึ้น พร้อมกับชี้ไปทางเสิ่นชิง แล้วพูดว่า “คุณเสิ่นชิงมีชีวิตที่ลำบาก แต่ภายหลังได้พยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยการเมืองและกฎหมายได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่ชนะการแข่งขันทางปัญญากับประเทศญี่ปุ่น แต่ยังก่อให้เกิดกระแสการเรียนรู้กฎหมายไปทั่วประเทศอีกด้วย… คุณเสิ่นชิงชีวิตของคุณช่างน่าทึ่งจริง ๆ ฉันขอดื่มอวยพรให้คุณสักแก้ว”

พูดจบ ภรรยานายกเทศมนตรีก็ดื่มไวน์ในแก้วจนหมดในคำเดียว

เมื่อเห็นการกระทำของภรรยานายกเทศมนตรี เสิ่นชิงก็รีบยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมดเช่นกัน “ภรรยาท่านนายกเทศมนตรีชมเกินไปแล้ว”

เมื่อแขกเหรื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ห้องโถงใหญ่เงียบกริบทันที ผู้คนต่างตะลึงอยู่กับที่

ไม่จริงใช่ไหม นายกเทศมนตรีและภรรยาช่วยแก้สถานการณ์ให้เสิ่นชิง? แถมยังปกป้องเธอขนาดนี้?

ทำไมกัน? เธอคนนี้มีอะไรดีงั้นเหรอ?

แค่เพราะเธอสอบติดมหาวิทยาลัยการเมืองและกฎหมายได้?

แค่เพราะเธอเอาชนะทีมญี่ปุ่นในรายการของสถานีโทรทัศน์กลางได้งั้นเหรอ?

แค่นี้ก็ยังไม่พอหรอก…

เสิ่นชิงไม่มีภูมิหลัง ไม่มีอำนาจ ไม่มีทุนทรัพย์ ไม่มีเส้นสาย

เธอมีอะไรถึงได้รับความโปรดปรานจากนายกเทศมนตรีและภรรยาของเขา?

เมื่อเห็นความสงสัยและดูถูกในสายตาของแขกผู้มาร่วมงาน

สายตาของนายกเทศมนตรีเย็นชาลง

พวกโง่เง่าที่มองคนด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

คนที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากท่านอวิ๋นและรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ตามข้อมูลที่เขาได้รับมาเสิ่นชิงตอนนี้เท่ากับว่าได้ก้าวเท้าเข้าไปในสำนักงานบริหารเมืองหลวงแล้ว

คะแนนสอบข้อเขียนราชการ 200 คะแนนของเธอ ได้กลายเป็นตำนานไปแล้ว

เธอสอบได้อันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยกฏหมาย และยังได้อันดับหนึ่งในการสอบทนายความ อันดับหนึ่งในการสอบข้อเขียนราชการ

เสิ่นชิงกลายเป็นบุคคลที่ทุกแผนกในสำนักงานบริหารเมืองหลวงแย่งตัวกัน

เธอต้องมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน

ภรรยาของนายกเทศมนตรีเม้มริมฝีปากและยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณเสิ่นชิง วันหลังถ้ามีเวลาว่าง เชิญมาเยี่ยมบ้านของฉันได้นะคะ ลูกสาวตัวน้อยของฉันชื่นชมคุณมาก เธออยากขอคำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคพิเศษในการพัฒนาความจำจากคุณ”

แม้ว่าภรรยาของนายกเทศมนตรีจะมีอายุเกินห้าสิบปีแล้ว แต่เธอยังคงสง่างามและเปล่งประกายอย่างน่าประทับใจ

เสิ่นชิงยิ้มและตอบว่า “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

ลู่จ่านเห็นภาพนี้แล้วมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

เขาสั่งให้คนปิดหน้าจอ แล้วถือแก้วไวน์เดินเข้าไปหานายกเทศมนตรีและภรรยา