สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 106 ยัยผู้หญิงสำส่อน!

บทที่ 106 ยัยผู้หญิงสำส่อน!

การกระทำของคุณปู่ลู่เหมือนกับฟ้าผ่าลงกลางงาน ทำให้แขกเหรื่อที่อยู่ด้านล่างเวทีถึงกับเงียบกริบ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เวลาเหมือนจะเดินช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง

เสิ่นชิงก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ของขวัญล้ำค่าขนาดนี้แน่นอนว่ารับไว้ไม่ได้ เพราะเธอไม่ใช่หลานสะใภ้ตระกูลลู่

แต่ถ้าปฏิเสธไปตรง ๆ ก็เกรงว่าจะทำให้คุณปู่เสียใจ…

มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยิ้มอย่างมีความสุข คนหนึ่งคือคุณปู่ลู่ อีกคนคือลู่เย่

เสิ่นชิงกระตุกหางตา รีบส่งสัญญาณให้ลู่เย่

ยังจะยิ้มอยู่อีกเหรอ?

ไม่เห็นหรือว่าเธอถูกคนอื่นจ้องจนเป็นรูพรุนไปหมดแล้ว?

แขกเหรื่อด้านล่างเวทีเริ่มชี้นิ้วและพูดถึงเสิ่นชิง

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเสิ่นชิงถึงกลายเป็นหลานสะใภ้ตระกูลลู่ได้ล่ะ?”

“นี่…ก็ไม่เคยได้ยินว่าคุณชายรองตระกูลลู่แต่งงานนี่นา?”

“บ้าไปแล้ว ตอนที่เปิดกล่องออกมา แสงสว่างจากข้างในยังส่องสว่างไปทั่วห้องโถง คุณปู่ใจกว้างจริง ๆ”

“นี่ อาจ่าน เรื่องเสิ่นชิงคนนี้มันยังไงกัน?” พ่อของเผยลู่เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ลู่จ่านยิ้มแห้ง ๆ แล้วโบกมือปฏิเสธ “ไม่มีอะไรหรอก เสิ่นชิงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลลู่ของเราเลย คุณพ่อฉันแค่เป็นโรคสมองเสื่อม จำคนผิดน่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ แขกที่ล้อมรอบลู่จ่านก็เข้าใจทันที

จากนั้นพวกเขาก็หันไปมองบนเวทีอีกครั้ง มองเสิ่นชิงด้วยสายตาดูแคลน

ผู้หญิงคนนี้คงไม่หน้าด้านถึงขนาดจะรับของขวัญจริง ๆ หรอกนะ?

บนเวที คุณปู่ลู่ดูมีความสุขจนใบหน้าเปล่งปลั่ง

เขายิ้มแย้มมองดูเสิ่นชิงแล้วเร่งให้เธอรับไว้เร็ว ๆ “ชิงชิงรับไว้สิ เร็วเข้า”

เสิ่นชิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็วางกล่องกลับที่เดิม “คุณปู่ลู่คะ ของขวัญนี้มีค่ามากเกินไป หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

เสิ่นชิงพูดจบ คิ้วของคุณปู่ลู่ก็กระตุก สายตาดูเศร้าสร้อย เขามองไปที่ลู่จ่านที่อยู่ด้านล่างเวที แล้วถอนหายใจ “เฮ้อ ก็เพราะฉันมันแก่แล้วนี่ พูดอะไรก็ไม่มีน้ำหนัก แค่ให้ของขวัญยังถูกปฏิเสธ ไม่มีใครต้องการ”

ลู่จ่านสำลัก มือที่ถือแก้วเหล้าแข็งค้างไปเล็กน้อย…

จากนั้นคุณปู่ลู่ก็หันไปทางลู่เย่

ลู่เย่เข้าใจความหมายนั้นในทันที รีบคว้ากล่องไม้มาไว้ในอ้อมแขน “รับสิครับ ทำไมจะไม่รับล่ะ เสิ่นชิงเธอแค่ขี้อายเท่านั้นเอง ผมรับแทนเธอเองนะครับ ขอบคุณคุณปู่มากครับ”

คุณปู่ลู่ชี้ไปที่หูของตัวเอง “ห๊า? ว่าอะไรนะ? พูดดัง ๆ หน่อย ฉันแก่แล้ว หูตึง ฟังไม่ค่อยชัด”

ลู่เย่กระแอมไอ แล้วตะโกนเสียงดังฟังชัดจนแขกทุกคนในงานได้ยิน “ผู้น้อยไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจของผู้ใหญ่ ผมขอรับแทนหลานสะใภ้ของคุณปู่เองนะครับ”

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา แขกทั้งหมดในงานก็เปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง

ถ้าพูดว่าคุณปู่สติไม่ดี เป็นโรคสมองเสื่อม แล้วคำพูดของคุณชายรองตระกูลลู่หมายความว่ายังไงกัน?

นี่เป็นการตัดความหวังของพวกเขาที่จะแต่งงานเข้าตระกูลลู่งั้นเหรอ?

ด้านล่างเวที สีหน้าของลู่จ่านยิ่งหมองหม่นลงกว่าเดิม

ส่วนด้านบนเวที เสิ่นชิงยืนตะลึงอยู่กับที่

ลู่เย่เลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้ม จ้องมองเสิ่นชิงด้วยสายตาอบอุ่นและมุ่งมั่น

เสิ่นชิงเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปทางลู่เย่

ในชั่วขณะนั้น เวลาหยุดนิ่งสายตาของทั้งสองสบประสานกัน

ความวุ่นวายรอบข้างหายไปในทันที พวกเขาได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน

แสงไฟสาดส่องลงบนตัวเสิ่นชิง ทั่วร่างของเธอเปล่งประกายสีทองอมชมพู ใบหน้าด้านข้างที่งดงามสว่างไสวและเจิดจ้า

ลู่เย่มองเสิ่นชิงอย่างมั่นคง ดวงตาของเขาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว สายตาของเขาดูเหมือนจะกำลังบอกว่า ‘ฉันเห็นผู้คนทั้งหมดเป็นเพียงต้นไม้และหญ้า มีเพียงเธอเท่านั้นที่เป็นภูเขาเขียวขจี’

เสิ่นชิงรับรู้ถึงสายตาเร่าร้อนของลู่เย่ หายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ

คุณปู่ลู่มองดูทั้งสองคนก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างสดใส

ส่วนคนอื่น ๆ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

งานวันเกิดครบ 90 ปีของคุณปู่ลู่ ตระกูลลู่ได้เชิญทีมถ่ายวิดีโอมาเพื่อถ่ายภาพและวิดีโอของงานเลี้ยงโดยเฉพาะ

วิดีโอช่วงที่ลู่เย่และเสิ่นชิงอยู่บนเวทีแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วบนอินเทอร์เน็ต

[กรี๊ดดดด! คู่จิ้นของฉันเป็นจริงแล้ว! เสิ่นชิงและลู่เย่พากันไปพบครอบครัวของอีกฝ่ายแล้ว!]

[ว้าวววว!! หวานจังเลย ตอนที่พวกเขาสบตากัน สายตาของทั้งคู่เหมือนจะดึงดูดกันและกันเลย!]

[คุณปู่ตระกูลลู่ใจดีกับหลานสะใภ้จริง ๆ ใจป้ำมาก กล่องเครื่องประดับนั่นทำให้ฉันแทบลืมตาไม่ขึ้นเลย]

[นานมากแล้วที่ไม่ได้ยินข่าวของเสิ่นชิง ฉันนึกว่าเธอไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากอะไรอีกแล้ว ไม่คิดว่าครั้งนี้จะเป็นเรื่องดี]

[โอ้ยยยย เมื่อไหร่ทั้งคู่จะแต่งงานกันนะ อยากดูไลฟ์สดงานแต่งงานจัง]

คู่เสิ่นชิงกับลู่เย่นี้ เหล่าชาวเน็ตที่คอยติดตามข่าวต่างเห็นด้วยอย่างมาก

แต่ในงานเลี้ยง นอกจากคุณปู่ลู่แล้ว อาจจะไม่มีใครเห็นด้วยเลยสักคน

พอเสิ่นชิงลงจากเวทีก็ถูกสายตาหลายสิบคู่จ้องมองทันที

หญิงสาวลูกเศรษฐีและคนดังหลายคนรวมตัวกันซุบซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

“พูดตามตรง ฉันค่อนข้างชื่นชมเสิ่นชิงนะ เธอสามารถไต่เต้าจากกองขยะกลับมาที่เมืองหางโจว แล้วยังมาเกาะคุณชายตระกูลลู่อีก”

“เธอไม่จำเป็นต้องอิจฉาหรอก เธอคงไม่รุ่งโรจน์ได้นาน นอกจากหน้าตาดีแล้ว เธอยังมีอะไรอีกล่ะ?”

“หึ! ใครจะไปอิจฉาเธอกัน ก็แค่เน็ตไอดอลเท่านั้นแหละ ไม่มีพื้นเพ สุดท้ายก็ก้าวข้ามธรณีประตูตระกูลลู่ไม่ได้หรอก”

ไม่เพียงแต่พวกผู้หญิงเหล่านี้ที่คิดแบบนี้ เหล่ามหาเศรษฐีในแวดวงการการเงินก็คิดเช่นเดียวกัน

ดังนั้น พอลู่เย่ลงจากเวที พวกเขาก็พาลูกสาวของตัวเองเข้าไปล้อมรอบเขาทันที

ส่วนเสิ่นชิงนั้น พวกเขาไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

“คุณชายลู่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” คุณลุงเผยโบกมือเรียกลู่เย่เอาไว้

เสิ่นชิงเห็นสถานการณ์แบบนั้นก็รู้กาลเทศะเดินหลบไปยืนด้านข้าง

แต่พอเธอขยับไป ข้างกายของลู่เย่ก็ไม่มีที่ให้เธอยืนอีกเลย

ลู่เย่ถูกแขกรับเชิญล้อมจนแน่นขนัด

เสิ่นชิงเห็นภาพนั้นแล้ว จึงถือแก้วไวน์เดินไปที่อื่น

เธอไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ในวันนี้

ในงานเลี้ยงวันนี้ คนที่อยู่ในรายชื่อฆาตกรมากันเกือบครบ

เธออยากไปลองหยั่งเชิงดูว่าใครจะเผยพิรุธออกมาก่อน

เสิ่นชิงจิบไวน์เล็กน้อย แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ในฝูงชน

โดยไม่รู้ตัวว่าการกระทำนี้ในสายตาของคนอื่น กลับถูกเข้าใจผิดว่าเธอกำลังหาเหยื่อ

“ดูสิ พอคุณชายลู่ไม่อยู่ เธอก็เริ่มมองหาเป้าหมายใหม่แล้ว”

“ใช่ ๆ ทนเหงาไม่ไหวแล้วสินะ ยัยผู้หญิงสำส่อน!”

“เมียน้อยของพ่อฉันก็แบบนี้แหละ เจ้าเล่ห์จริง ๆ พยายามจะอ่อยผู้ชายไปทั่ว”

คำนินทาของแขกเหรื่อไม่อาจเล็ดลอดเข้าหูของเสิ่นชิงได้เลย

เธอกวาดตามองผู้คนอย่างเรียบเฉย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

จนกระทั่งเธอเห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีขาวในฝูงชน

เสิ่นชิงขมวดคิ้วและดวงตาเล็กน้อย

ไห่ตงชิงนักลงทุนชื่อดังแห่งเมืองหางโจว ชื่อแรกในรายชื่อฆาตกร

เฉินชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย บางทีเธอควรจะเริ่มจากการสืบดูเขาก่อน

เฉินชิงยกแก้วไวน์ เดินฝ่าพีระมิดแก้วไวน์ที่ถูกจัดวางอย่างสวยงาม

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปหาไห่ตงชิง ก็ถูกคุณหนูลูกเศรษฐีใจแคบกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ซะก่อน

พวกเธอมองเสิ่นชิงด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “เสิ่นชิง ยัยผู้หญิงสำส่อน เธอจะไปอ่อยใครอีกล่ะ”