สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 103 รถหุ้มเกราะลึกลับ

บทที่ 103 รถหุ้มเกราะลึกลับ

“เชี่ย! พวกแกเตรียมรถเสร็จรึยังวะ ฉันรอมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”

คนร้ายที่อยู่อีกฝั่งตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์

เจ้าหน้าที่เหอตะโกนใส่คนร้ายไปว่า “เราตกลงตามข้อเรียกร้องของแกแล้ว แต่รถจะมาถึงอีกครึ่งชั่วโมง”

ในขณะนั้นเอง หัวหน้าคนร้ายก็ได้รับคำสั่งใหม่จากนายใหญ่ “หลังจากแลกตัวประกันแล้ว พวกแกพาเสิ่นชิงไปที่เขาเทียนมู่ ส่วนเด็กคนนั้นให้โยนทิ้งระหว่างทาง ฉันจะจัดคนไปสกัดตำรวจที่ตามมาข้างหลังเอง”

หัวหน้าคนร้ายตอบ “เข้าใจแล้ว”

หลังจากวางสายไปแล้ว นายใหญ่ก็เหลือบมองบอดี้การ์ด “ระเบิดที่เส้นทางเขาเทียนมู่ซานติดตั้งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“เรียบร้อยแล้วครับ พอรถของพวกมันเข้าเขตเขาเทียนมู่ซานเมื่อไหร่ พวกเราก็จะจุดระเบิด ระเบิดพวกนั้นแรงพอจะระเบิดพวกมันเป็นจุลได้เลยครับ”

นายใหญ่หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ “ดีมาก เสิ่นชิงยังอยู่ก็เป็นภัยต่อแผนการ ปล่อยให้ตาย ๆ ไปซะดีกว่า”

…

สามนาทีต่อมา ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มแลกเปลี่ยนตัวประกัน

ตามคำสั่งของคนร้าย เจ้าหน้าที่เหอขับรถหุ้มเกราะสีดำมา ส่วนเสิ่นชิงก็นั่งอยู่เบาะหลัง

หัวหน้าคนร้ายอุ้มเฉียวอวี่หราน เอาปืนจ่อที่ท้ายทอยของเธอ

“เปิดท้ายรถซิ ถ้ามีคนซ่อนอยู่ข้างใน ฉันจะยิงหูยัยหนูนี่ทิ้งข้างนึง”

สายตาของเสิ่นชิงเยือกเย็น เธอขมวดคิ้วทันที

คนร้ายเจ้าเล่ห์จริง ๆ

เจ้าหน้าที่เหอจึงต้องลงไปเปิดกระโปรงท้ายรถ

อย่างไรก็ตาม ในท้ายรถว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

เมื่อเห็นดังนั้น หัวหน้าคนร้ายก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องลงจากรถก่อน

หลังจากคนร้ายคนหนึ่งขึ้นรถมาแล้วก็รีบเอาปืนจ่อหัวเสิ่นชิงทันที “อย่าคิดทำอะไรแผลง ๆ ล่ะ”

ส่วนคนร้ายอีกคนก็ไปตรวจสอบว่าเติมน้ำมันเต็มถังหรือยัง เบรกใช้ได้หรือเปล่า

หลังจากที่ไม่พบความผิดปกติใด ๆ

คนร้ายก็ส่งสัญญาณไปทางรถตู้

เมื่อเห็นดังนั้น หัวหน้าคนร้ายก็เตะประตูรถตู้ที่บุบจนเสียรูปออกไป แล้วอุ้มเฉียวอวี่หรานกระโดดลงมา

ดวงตาของเฉียวอวี่หรานแดงก่ำจากการร้องไห้ บนใบหน้ายังมีรอยฝ่ามือแดง ๆ ปรากฏอยู่

เธอเหมือนกับลูกแมวน้อยที่กำลังจะตาย ยืนนิ่งให้หัวหน้าคนร้ายอุ้มไป

หัวหน้าคนร้ายเอาปืนจ่อที่ท้ายทอยของเฉียวอวี่หรานแล้วพูดด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม “ถอยไปให้หมด! ฉันไม่กลัวตายหรอก ถ้าพวกแกทำอะไรแปลก ๆ ขึ้นมา ฉันจะฆ่าตัวประกันแน่!!”

เจ้าหน้าที่เหอพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอย

หัวหน้าคนร้ายหรี่ตาลงอย่างพอใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “เอาสิ่งกีดขวางบนถนนออกไปให้หมด รอให้รถขับออกไปได้ระยะหนึ่งแล้วค่อยโยนเด็กคนนี้ออกไป”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงก็ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่าแลกเปลี่ยนตัวประกันเหรอ ฉันอยู่ในมือพวกแกแล้ว ปล่อยอวี่หรานไปสิ”

“ปัง!”

คนร้ายเอาหัวเสิ่นชิงโขกกับผนังรถ “หุบปาก! ใครอนุญาตให้เธอพูด”

เสิ่นชิงรู้สึกเจ็บที่ศีรษะ โอดครวญเบา ๆ ที่มุมปาก

หัวหน้าคนร้ายโยนเฉียวอวี่หรานไปที่เบาะหลังอย่างไม่ใยดี

เฉียวอวี่หรานล้มลงบนขาของเสิ่นชิงและร้องไห้โฮออกมา

เสิ่นชิงมองด้วยสายตาที่หม่นลง แม้จะมีปืนจ่อที่ศีรษะ เธอก็กอดเฉียว อวี่หรานไว้ในอ้อมแขน พลางปลอบโยงเสียงเบา “อวี่หรานไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ ไม่ต้องกลัว ป้าอยู่ตรงนี้…”

เฉียวอวี่หรานหวาดกลัว จนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของ เสิ่นชิง

เสิ่นชิงรู้สึกสงสารจับใจ เธอแอบมองคนร้ายอยู่ครู่หนึ่ง

เดี๋ยวพวกแกได้เจอดีแน่!

รถหุ้มเกราะคันนี้เป็นรถที่ผลิตขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อคุ้มครองบุคคลสำคัญของรัฐบาล

ภายในรถมีกลไกมากมาย สามารถรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ได้

รถหุ้มเกราะคันนี้ยังมีอุปกรณ์พ่นควันอยู่ภายใน สามารถปล่อยควันที่ทำให้แสบตาและน้ำตาไหลออกมาได้

แค่คนร้ายสูดดมควันเข้าไป ก็จะรู้สึกแสบตาจนจามและน้ำตาไหล

และเมื่อปุ่มควบคุมอุปกรณ์นี้อยู่ด้านหลังเธอ เพียงแค่เธอเอนศีรษะไปด้านหลังก็สามารถสัมผัสถึงมันได้

เมื่อเธอกดปุ่มนั้นลงไป อุปกรณ์พ่นควันก็จะปล่อยควันที่ทำให้แสบตาออกมาทันที

สถานการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน คนร้ายคงตั้งตัวไม่ทันแน่ ๆ

นอกจากนี้ รถหุ้มเกราะสีดำคันนี้ได้ถูกตั้งค่าไว้แล้วว่า หลังจากขับไปได้ระยะหนึ่งก็จะเสียกลางทาง

เมื่อถึงตอนที่รถเสีย เธอก็จะกดปุ่มควันอาศัยการบังหน้าของควันหนาทึบ กลิ้งตัวลงใต้ท้องรถในชั่วพริบตา

หลังจากนั้น ประตูรถก็จะปิดลงอย่างรวดเร็ว และอุปกรณ์สุญญากาศบนหลังคารถก็จะเริ่มดูดอากาศออกจากภายในรถ คนร้ายที่ติดอยู่ภายในรถก็จะหมดสติไปเพราะขาดอากาศหายใจ

เมื่อถึงตอนนั้น รถหุ้มเกราะคันนี้ก็จะกลายเป็นกรงขัง กักขังคนร้ายพวกนี้เอาไว้อย่างแน่นหนา

…

หลังจากรถสตาร์ท คนร้ายก็ขับรถหุ้มเกราะสีดำมุ่งหน้าไปทางถนนเทียนมู่ซาน

หัวหน้าคนร้ายลักพาตัวขับรถไปพลางฮัมเพลงไปพลาง ยังไม่ทันขับออกไปได้สองกิโลเมตร รถก็เสียกลางทาง

หัวหน้าคนร้ายจึงสบถออกมาอย่างหัวเสีย “บ้าเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นวะ!”

ในขณะที่หัวหน้าคนร้ายกำลังสบถอยู่นั้น เสิ่นชิงก็ก้มลงไปจูบที่แก้มเล็ก ๆ ของเฉียวอวี่หรานอย่างแผ่วเบา แล้วเอามือปิดปากและจมูกของเธอเอาไว้

หลังจากนั้น เสิ่นชิงพุ่งตัวไปด้านหลังอย่างรวดเร็วกดปุ่มควบคุมอุปกรณ์พ่นควัน

ทันใดนั้นอุปกรณ์ก็พ่นควันที่ทำให้แสบตาออกมา

เพียงพริบตาเดียว ควันสีขาวก็ปกคลุมไปทั่วทั้งคันรถ

ละอองสีขาวหนาทึบราวกับก้อนเมฆ แทบจะมองไม่เห็นปลายนิ้วมือ

ในเสี้ยววินาทีที่คนร้ายกำลังตกตะลึง ประตูรถฝั่งที่เสิ่นชิงพิงอยู่ก็เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

เสิ่นชิงอุ้มเฉียวอวี่หรานกลิ้งออกนอกรถอย่างรวดเร็ว

เมื่อคนร้ายตั้งสติได้ หัวหน้าคนร้ายก็รีบยิงปืนไปที่เสิ่นชิงทันที แต่ไม่คาดคิดว่า กลับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ชายดังมาจากในกลุ่มควันสีขาว

“อ๊าาาาา!”

เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมทีม หัวหน้าคนร้ายก็ตกใจ

แย่แล้ว ยิงโดนพวกเดียวกันเข้าแล้ว!

โจรผู้โชคร้ายคนนั้นถูกหัวหน้ายิงทะลุศีรษะด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว พร้อมกับเลือดพุ่งที่กระจายออกมา

ในชั่วพริบตา หมอกสีขาวถูกย้อมด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในหมอกทำให้คนแทบจะอาเจียน

คนร้ายอีกสองคนที่เหลืออยู่ในรถตั้งใจจะวิ่งออกมา แต่ประตูรถกลับปิดลงอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะพยายามเปิดอย่างไรก็เปิดไม่ออก

ไม่นาน อุปกรณ์สุญญากาศบนหลังคารถก็เริ่มทำงาน ออกซิเจนภายในรถถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็ว

กระจกรถเป็นแบบกันกระสุน ไม่ว่าคนร้ายจะทุบยังไงก็ไม่เป็นรอยแม้แต่น้อย

เมื่อไม่มีอากาศหายใจ คนร้ายทั้งสองก็เริ่มรู้สึกเวียนศีรษะ แน่นหน้าอก มือและเท้าชา

เมื่อหมอกสีขาวในรถสลายไป ทั้งสองคนก็ยืดคอออกมาเหมือนซอมบี้ แนบติดกับขอบหน้าต่าง ร้องขอความช่วยเหลือจากเสิ่นชิงที่อยู่นอกรถ

เสิ่นชิงมองด้วยสายตาเยือกเย็น เธอแสยะยิ้มมุมปาก แล้วขยับปากพูดกับโจรโดยไม่มีเสียง…