สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 444 การปรองดอง

บทที่ 444 การปรองดอง

เนื้อหาในหนังสือพิมพ์ยังมีการบันทึกคำยืนยันของหัวหน้าเชฟหยวนชิงเหวินอีกด้วย

“งานเลี้ยงครั้งนี้มีปัญหาเล็กน้อยเกิดขึ้นเนื่องจากเหตุผลส่วนตัวบางประการ โชคดีที่มีลู่ฉิวเยว่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ มิฉะนั้นงานเลี้ยงแห่งชาติครั้งนี้คงไม่สามารถจบลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันซาบซึ้งใจต่อเธอมาก”

“เธอทั้งกล้าหาญและมีพลังในการรวบรวมผู้คน ฉันรู้สึกยินดีต่อลู่ฉิวเยว่มาก งานเลี้ยงรัฐพิธีรู้สึกอุ่นใจที่มีเธอ”

คุณพ่อลู่ตื่นเต้นและอ่านการประเมินที่หยวนชิงเหวินให้กับลูกสาวของเขาต่อหน้าสื่อมวลชนออกมา มุมปากของเขายกขึ้นจนเกือบจะถึงหูด้วยความภาคภูมิใจ

ลูกสาวของเขานี่ช่างเก่งกาจจริง ๆ!

“ฉิวเยว่เก่งจริง ๆ ไม่เคยมีใครในครอบครัวของเราได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เลยนะ รู้ไหมว่าตั้งแต่ที่รู้ว่าตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงของงานเลี้ยงรัฐพิธี พวกป้า ๆ ข้างบ้านก็โทรมาทุกวันเลย! เธอทำให้พวกเราภูมิใจจริง ๆ” คุณแม่ลู่ดวงตาเป็นประกาย

ฉินซือก็ยื่นหน้าเข้ามาทันที “ภรรยา คุณเก่งมากจริง ๆ ผมยังคู่ควรกับคุณใช่ไหม”

ลู่ฉิวเยว่ถูกคำหวานของพวกเขาทั้งสองพัดจนรู้สึกตัวลอย ๆ อยู่เหนือพื้น เธอรู้สึกอับอาย รีบเปลี่ยนเรื่อง

“วันนี้ร่างกายของคุณแม่เป็นอย่างไรบ้าง ฉันจะไปเยี่ยมท่าน”

พูดถึงอีกฝ่าย ตัวคนก็มาทันที คุณแม่ฉินเดินเข้ามาพร้อมกับการประคองของคุณพ่อฉินพอดี “ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ตั้งใจบำรุงครรภ์ก็พอแล้ว”

ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นบ้างแล้ว เธอหัวเราะอย่างใจดี

คุณแม่ลู่รีบนำเก้าอี้มาให้อีกฝ่ายได้นั่ง พร้อมกับพูดอย่างไม่พอใจ “คุณเองควรจะเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองสิ ยังจะวิ่งไปวิ่งมาอีก!”

“โอ๊ย ฉันนอนอยู่ที่นั่นจนเมื่อยหมดแล้ว เลยออกมาเดินเล่นที่นี่ คุณก็พูดพล่ามอยู่ได้ ไม่รู้ว่าฉิวเยว่ทนคุณมาได้ยังไง” คุณแม่ฉินบ่น แต่ในดวงตานั้นไม่มีแววตำหนิเลย

อยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้ว

คุณแม่ลู่ส่งเสียงเย็นชาออกมาจากจมูก แล้วเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้เธอ

“เป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง” คุณแม่ฉินรับน้ำอุ่นมา แล้วหันไปมองลู่ฉิวเยว่ที่นอนอยู่บนเตียง สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า ตอบด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “ดีขึ้นเยอะแล้ว หมอบอกว่าถ้าบำรุงรักษาดี ๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร สองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ”

จริง ๆ แล้ววันนี้ก็ออกได้แล้ว แต่ฉินซือไม่ยอม บอกให้พักฟื้นต่ออีกสองสามวัน ลู่ฉิวเยว่รู้สึกไม่พอใจเลยเหลือบมองเขา

ฉินซือรีบเบี่ยงสายตาทำเป็นมองไม่เห็น

วันนี้คิดจะออกไปหรือ อย่าฝันเลย!

เมื่อมองไปที่ครอบครัวที่อบอุ่นเป็นสุข คุณแม่ฉินก็รู้สึกว่าเบ้าตาร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

เธอไม่ได้อยู่ด้วยกับพวกเขาอย่างอบอุ่นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว นับตั้งแต่ฉินเซียวออกจากคุกแล้วเริ่มก่อเรื่อง เธอก็ร่วมมือกับสามีทำเรื่องผิด ๆ มากมาย ไม่เพียงแต่ทำร้ายจิตใจลู่ฉิวเยว่และฉินซือเท่านั้น แต่ยังทำร้ายหัวใจของญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอีกด้วย

เธอได้เตรียมใจไว้แล้วว่าลู่ฉิวเยว่และคนอื่น ๆ คงไม่มีวันให้อภัยเธออีกแล้ว

“ฉิวเยว่ ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนมันโง่มาก ทำให้เธอต้องเสียใจมากมายขนาดนี้ ขอบคุณที่เธอไม่เคยทิ้งฉินซือไป” คุณแม่ฉินพูดด้วยความจริงใจ

คุณพ่อฉินที่อยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกผิดมากเช่นกัน “เธอเป็นเด็กดี เป็นพวกเราสองคนเองที่งี่เง่าเกินไป ขอโทษนะ”

ลู่ฉิวเยว่รีบตบมือคุณแม่ฉินเพื่อปลอบโยน “พูดเรื่องนี้ทำไม ต่อไปนี้ก็ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้วค่ะ”

ท้ายที่สุดคุณแม่ฉินก็ช่วยชีวิตเธอไว้ เธอจึงไม่มีความรู้สึกเกลียดชังเลย หากในอนาคตคุณพ่อคุณแม่ของฉินซือไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นอีก เธอคิดว่าการใช้ชีวิตอย่างอบอุ่นเป็นครอบครัวก็เป็นสิ่งที่ดี

“ขอบคุณ ขอบคุณนะ” คุณแม่ฉินน้ำตาไหลพราก กุมมือลู่ฉิวเยว่แน่น

หลังจากที่เด็กหายตัวไป เธอคิดอะไรหลาย ๆ อย่างมาก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำผิด

ในฐานะแม่ เธอไม่ได้สอนลูกสาวให้ดี ทำให้เติบโตมาด้วยความเห็นแก่ตัวและโหดเหี้ยม หลังจากที่ลูกสาวทำผิด เธอก็ยังตามใจหลายครั้ง แม้กระทั่งทำลายความรู้สึกของลูกชายและลูกสะใภ้เพื่อช่วยให้อีกฝ่ายออกจากคุก

หลังจากนั้นก็ทำให้หลานชายหายตัวไป

เมื่อมองไปที่คุณแม่ฉินที่กำลังร้องไห้ ลู่ฉิวเยว่ก็ถอนหายใจแล้วตบเบา ๆ ที่หลังของอีกฝ่าย “เรื่องก็ผ่านไปแล้ว คุณแม่เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้วทำไมถึงยังร้องไห้ล่ะค่ะ”

“ใช่ อย่าร้องไห้นะ ร่างกายของคุณยังไม่แข็งแรงเลย” คุณแม่ลู่พูดเสียงอ่อนโยน

“ซี๊ด!” ลู่ฉิวเยว่สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าไป

ทุกคนตกใจ

“เป็นอะไรไป ท้องปวดหรือเปล่า” ฉินซือตกใจจนหน้าซีดจับมือลู่ฉิวเยว่แน่น

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า ลูบท้องที่นูนขึ้นแล้วก็หัวเราะ “เจ้าตัวเล็กซุกซนเตะฉันต่างหาก”

แท้จริงแล้วคือลูกดิ้น ฉินซือโล่งใจอย่างมาก เอื้อมมือไปลูบที่ท้องของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น “เจ้าตัวร้าย เมื่อออกมา ฉันจะต้องสั่งสอนให้เจ็บแสบ!”

“ถ้าเกิดว่าเป็นลูกสาว คุณจะใจร้ายสั่งสอนลงได้เหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่โน้มตัวเข้ามา

ตั้งแต่ที่ตั้งครรภ์มา ฉินซือสวดอ้อนวอนที่ข้างหูของเธอทุกวัน “ลูกสาว ลูกสาว” จนเธอแทบคิดว่าเด็กในท้องเป็นเด็กผู้หญิงจริง ๆ ไปแล้ว

ฉินซืออ้ำอึ้งอยู่หลายวินาที กว่าจะพูดออกมาติด ๆ ขัด ๆ “งั้น… งั้นก็ต้องว่ากล่าวตักเตือนเธอ! ทำไมถึงมาเตะภรรยาฉัน!”

ลู่ฉิวเยว่ตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะเยาะ เธอไม่เชื่อเลย ต่อให้ทารกที่คลอดออกมาเป็นเด็กผู้หญิง พ่อของเด็กก็ไม่ลงมืออย่างแน่นอน

คุณแม่ลู่ก็หัวเราะด้วยเช่นกันแล้วก็แซวคุณแม่ฉิน “หลานชายคุณอยู่ในท้องกำลังร้องไห้ คุณได้ยินหรือเปล่า เขาคงอายคุณที่ร้องไห้แบบนี้”

“คุณพูดจาไร้สาระ! เขาแสดงความห่วงใยต่างหาก!” คุณแม่ฉินจ้องตาเขม็งไม่ยอมรับโดยเด็ดขาด

ขณะที่ทั้งสองกำลังทะเลาะกัน ประตูห้องก็เปิดออก เลขาหวังเดินเข้ามาพร้อมกับถังเก็บความร้อน “ท่านประธาน อาหารพร้อมแล้วครับ”

“พอดีจังนะ วันนี้ทุกคนอยู่ที่นี่ กินด้วยกันสักมื้อดีไหมค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ตื่นเต้น

ฉินซือขยี้จมูกของเธอเบา ๆ “ได้”

จากนั้นก็ลุกขึ้น พับแขนเสื้อแล้วไปช่วยเลขาหวังจัดโต๊ะสองตัวเข้าด้วยกัน

วางอาหารลงบนโต๊ะทีละชาม มีแต่กับข้าวรสจืด แต่เมื่อครอบครัวได้มารวมตัวกันแล้ว ก็รู้สึกมีรสชาติที่แตกต่างออกไป

เลขาหวังถือตะเกียบมองไปรอบ ๆ สภาพแวดล้อมแล้วรู้สึกแปลก ๆ

อย่างนี้เหรอ… งานเลี้ยงที่โรงพยาบาล?

แต่เขาไม่หยุดมือที่คีบกับข้าว

นี่คืออาหารที่ฉินซือจ้างเชฟมาทำโดยเฉพาะ ทุก ๆ คำล้วนแต่มีค่าเงินทั้งนั้น กินน้อยไปคำเดียวก็เป็นการไม่เคารพต่อเงิน!

ลู่ฉิวเยว่หันศีรษะไปมองแสงยามเย็นที่สาดส่องอยู่ด้านนอก จู่ ๆ ก็รู้สึกมึนงงไปชั่วครู่

ในพริบตาก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่เธอได้มายังโลกใบนี้แล้ว ตั้งแต่หมู่บ้านลู่เจี๋ยในตอนแรกจนถึงเมืองหลวงในปัจจุบัน ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนที่ไม่มีแม้แต่ที่พักอาศัยจนกระทั่งตอนนี้ที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน ที่แท้เธอก็มีความผูกพันกับโลกใบนี้ที่ลึกซึ้งมากมายขนาดนี้

ลู่ฉิวเยว่มองไปที่ใบหน้าอันคุ้นเคยตรงหน้า ทันใดนั้นก็ยิ้มกว้าง

ตอนนี้เธอมีความสุขมาก ๆ ไม่เพียงแต่มีพ่อแม่ที่รักเธอมากแล้ว ยังมีสามีที่ดูแลเอาใจใส่เธอ ตอนนี้ในท้องของเธอยังมีชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังจะได้ลืมตาดูโลกอีกด้วย

“เธอยิ้มอะไรอยู่ล่ะ มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉินซือมองไปที่ภรรยาข้างกายที่ยิ้มอย่างเบิกบาน เขาก็อดที่จะยกมุมปากตามอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะคีบเนื้อปลาที่เลาะก้างแล้วใส่ลงไปในชามของเธอ

“เพราะได้เจอกับคุณ ฉันมีความสุขมากจริง ๆ” ลู่ฉิวเยว่มองไปที่เขา แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องประกายในดวงตาที่สวยงามของเธอ จนทำให้ฉินซือหัวใจเต้นแรง

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ผู้หญิงคนนี้พูดแบบนี้ เลยทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก!

แล้วหัวเราะเหมือนปีศาจตัวจิ๋ว!