สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 421 พ่อแม่ฉินผิดหวัง

บทที่ 421 พ่อแม่ฉินผิดหวัง

“แต่ว่า” ฉินเซียวขมวดคิ้ว “เงินเดือนของคุณไม่สูงนัก การใช้จ่ายของฉันจะเป็นภาระของคุณหรือเปล่าคะ?”

“ภาระอะไรกันล่ะ สำหรับคุณ ต่อให้ผมล้มละลายก็ไม่เป็นไร” ต้วนโม่จ้องมองไปที่ดวงตาของฉินเซียวอย่างรักใคร่ จนทำให้หญิงสาวในวัยสามสิบปีอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำ

เธอขยับเข้าหาและจูบแก้มของต้วนโม่อย่างแรง

เมื่อมองดูผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องลองเสื้อเพื่อเปลี่ยนชุด สีหน้าของต้วนโม่พลันมืดมนพร้อมดวงตาฉายชัดถึงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

เขาควักผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาถูแก้มตัวเองอย่างแรง

เมื่อนึกถึงใบหน้าเหลืองและมีรอยเหี่ยวย่นของฉินเซียว เขาแทบจะอาเจียนออกมา

เขากัดฟันกรอดและรู้สึกอยากฆ่าเธอทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด

เหอะ อายุปาเข้าไปเท่าไหร่แล้ว ยังจะเพ้อฝันเหมือนเด็กสาว ถ้าไม่ใช่เพราะลุ่มหลงในอำนาจตระกูลของเธอ เขาคงไม่มีทางเหลียวแลหมาแก่ที่เย่อหยิ่งอย่างเธอแน่นอน!

เมื่อลู่ฉิวเยว่กลับถึงบ้าน เธอก็ได้กลิ่นหอมของซุปไก่ลอยมาเตะจมูก

“ไม่ต้องช่วยฉันขนาดนั้นหรอกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ทำอะไรไม่ถูกขณะที่เห็นฉินซือหยิบรองเท้ามาให้เธอเปลี่ยน

นี่ดูยุ่งยากมากเกินไป

ฉินซือไม่ได้ตอบ แต่ยังคงพาเธอไปนั่งที่โซฟาและนำเตาไฟฟ้ามาให้

“พอดีเลย อุณหภูมิของน้ำซุปกำลังดี ดื่มสิลูก แม่ต้มให้มากว่าสองชั่วโมงแล้ว” แม่ลู่เดินออกจากครัวด้วยรอยยิ้ม พร้อมถือซุปไก่ชามใหญ่ไว้ในมือ

“ขอบคุณค่ะแม่” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างมีความสุขและรับมันมาด้วยมือทั้งสอง

น้ำซุปมีไก่ชิ้นเล็ก ๆ สองสามชิ้น และเครื่องเคียงอีกเล็กน้อย น้ำซุปใสสะอาด ไม่มีน้ำมันเลย

หัวใจของลู่ฉิวเยว่อบอุ่นขึ้นมา ไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนพูดกันว่าลูกก็เหมือนสมบัติล้ำค่าของแม่

น้ำซุปไก่ที่หวานชื่นเข้าปาก สร้างความอบอุ่นไปทั่วร่างกาย ลู่ฉิวเยว่รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของผักในปาก

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข “อร่อยจัง”

“งั้นก็ดื่มเยอะ ๆ เลยนะ เดี๋ยวแม่จะใส่กระติกน้ำร้อนไว้ให้” แม่ลู่วิ่งเต้นไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

คิ้วของลู่ฉิวเยว่คลายลง แต่เธอก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อนึกถึงสิ่งที่พบเห็นระหว่างทาง

“มีอะไรหรือเปล่า?” รอยยิ้มของฉินซือจางลง เขาคุกเข่าลงอย่างกังวลและจับมือของเธอไว้ ขณะเดียวกันก็มองด้วยสายตาจดจ่อ

ลู่ฉิวเยว่เม้มริมฝีปาก “ฉันเพิ่งเห็นฉินเซียวระหว่างทางกลับ เธอกำลังช็อปปิ้งกับผู้ชายคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหมอในโรงพยาบาล พวกเขาแสดงท่าทีใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก”

ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นพี่สาวของฉินซือ ดังนั้นบอกเขาสักหน่อยคงดีกว่า

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของฉินซือก็เย็นชาลงทันที แววตาแฝงไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาขมวดคิ้วและลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ คุณไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมจะให้คนไปบอกพวกเขาเอง”

ฉินเซียวคนนี้ช่างน่าปวดหัวจริง ๆ เพิ่งจะพ้นช่วงพักฟื้นมาก็ไปอยู่กับคนอื่นแล้ว ชายคนนั้นหวังอะไรจากเธอ ต่อให้ใช้เท้าคาดเดาก็รู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร!

ฉินซือหันหลังและเดินออกไป เขาไม่ได้วางแผนที่จะโทรหาพ่อแม่โดยตรง

ถ้าเขาโทรไปบอกโดยตรง เป็นไปได้ว่าฉินเซียวคนอารมณ์ร้ายจะตรงดิ่งมาที่บ้าน เขาไม่อยากให้เธอมาทำให้ลู่ฉิวเยว่ทุกข์ใจอีก ยิ่งตอนนี้ลู่ฉิวเยว่กำลังตั้งครรภ์ ถ้าเธอโกรธขึ้นมาจะทำยังไง

ณ บ้านตระกูลฉิน คุณแม่ฉินเกือบเป็นลมเมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนของเธอพูด

“เธอเห็นจริง ๆ เหรอว่าฉินเซียวกำลังใกล้ชิดสนิทสนมกับชายคนหนึ่ง?”

ผู้หญิงคนนั้นนั่งบนโซฟาและวางแก้วชาลง “ก็จริงน่ะสิ ฉันเห็นด้วยตาตัวเองเมื่อวานตอนไปเดินเล่น ฉันจำได้ว่าเขาดูคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่โรงพยาบาล บางทีเขาอาจจะเป็นหมอก็ได้?”

แม่ฉินสูดหายใจเข้าลึกพลางขมวดคิ้วมุ่น

ถ้าบอกว่าเป็นหมอก็น่าจะมีความเป็นไปได้ เพราะฉินเซียวเพิ่งออกจากโรงพยาบาล คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่น นอกจากหมอที่เธอต้องพบเจอทุกวัน

“อายุปาไป 30 กว่าแล้ว แต่ยังทำตัวไร้สมอง!” เมื่อเพื่อนคนนั้นจากไป พ่อฉินก็ไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกต่อไป เขาโยนถ้วยชาลงพื้นอย่างแรง จนทำให้ถ้วยชาแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แม่ฉินโกรธมากเช่นกัน “หมอคนนั้นก็ไร้ยางอายไม่ต่างกัน คิดแต่จะทำเรื่องต่ำ ๆ แบบนี้”

พูดจบ เธอหันไปหยิบโทรศัพท์ “ฉันจะโทรเรียกฉินเซียวกลับบ้านก่อน”

ทันใดนั้นเสียงเด็กทารกก็ร้องงอแงจากในห้อง พ่อฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่และวิ่งเข้าไปด้วยความเร่งรีบ

เขายิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ที่ฉินเซียวทิ้งลูกชายตัวน้อยไว้ที่บ้าน แล้วออกไปเที่ยวเล่นกับผู้ชายอย่างไร้ยางอาย!

พ่อฉินอยากจะทุบตีอีกฝ่ายที่ไม่ยอมเลี้ยงลูกตัวเอง!

ทั้งสองรอตลอดบ่าย กระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ฉินเซียวจึงเดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างสบายอารมณ์

พอเดินเข้ามาก็เจอกับสีหน้าบูดบึ้งของพ่อแม่ เธอขมวดคิ้วและถามขึ้น “เป็นอะไรกัน?”

“ยังมีหน้ามาถามอีกว่าเป็นอะไร! ตอนเที่ยงก็เรียกให้กลับแล้ว ทำไมถึงเพิ่งกลับมา!” แม่ฉินเดือดดาล

ฉินเซียวหงุดหงิดเช่นกัน “แล้วจะทำไม ก็แค่ให้เลี้ยงลูกวันเดียว จะอะไรนักหนา!”

แม่ฉินแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ วันเดียวที่ไหนกัน พวกเขาช่วยกันเลี้ยงเด็กคนนี้ตั้งแต่เขาเกิดมา ฉินเซียวแทบไม่เคยแตะต้องเด็กเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธอ ถ้าอย่างนั้นทำไมเธอต้องคลอดเขาออกมาตั้งแต่แรกด้วย!

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้แกสนิทสนมกับหมอคนหนึ่งมากเหรอ?” พ่อฉินวางถ้วยชาลงแล้วมองฉินเซียวอย่างจริงจัง

ฉินเซียวไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะรู้เร็วขนาดนี้ เธอจึงพยักหน้ารับ “ใช่ เขาชื่อต้วนโม่ เป็นแฟนใหม่หนูเอง”

“ไปเลิกกันเดี๋ยวนี้!” พ่อฉินตะคอกด้วยสีหน้าเย็นชา

ฉินเซียวสะดุ้งตกใจ จากนั้นความโกรธก็พวยพุ่งอย่างท่วมท้น “ทำไม?”

“ทำไมน่ะเหรอ? ทันทีที่แกคลอดลูกและออกจากช่วงพักพื้น เขาก็ตกหลุมรักแกเลยงั้นเหรอ? เห็นชัดเสียขนาดนั้นว่าเขากำลังหลอกแกอยู่!” พ่อฉินโกรธจนแทบบ้า ลูกสาวคนนี้ไม่ต่างจากลูกหมูโง่เง่า!

ฉินเซียวหัวเราะด้วยความโกรธ “เขาใจดีกับหนูมาก เขามีเจตนาดีหรือร้าย หนูไม่ได้โง่พอที่จะไม่เห็น พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า!”

ชายคนนั้นเอาอกเอาใจเธอทุกวัน มันจะเป็นเรื่องเสแสร้งได้อย่างไร? ถ้าเขาไม่ได้รักเธอจริง ใครหน้าไหนจะยอมเสียเงินมากมายเพื่อพาเธอไปทานอาหารฝรั่งเศสราคาแพง?

“โง่! แกมันโง่!” พ่อฉินแทบจะเป็นลมด้วยความเดือดดาล

อารมณ์ของฉินเซียวไม่มั่นคงตั้งแต่คลอดลูก เมื่อได้ยินว่าพ่อผู้ให้กำเนิดดุด่าเธอแบบนี้ ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม “พ่อกับแม่ดูถูกหนูเกินไปแล้ว เพราะหย่าร้างกับสามีและติดคุก มันเลยทำให้พ่อแม่อับอายใช่ไหม แต่ถ้าพ่อแม่ยอมไปขอร้องนางลู่ฉิวเยว่ให้ปล่อยหนูตั้งแต่แรก แล้วหนูจะหย่าได้ยังไง แล้วหนูจะไปติดคุกแบบนั้นได้ยังไง!”

เธอก่นด่าพวกเขาเสียงดังโดยไม่มีความยับยั้งชั่งใจ

หลังรับฟังคำพูดเหล่านี้ พ่อกับแม่ฉินทั้งรู้สึกผิดหวัง และรู้สึกสิ้นหวังอยู่ไม่น้อย

จริงด้วย พวกเขาควรจะฟังคำพูดของฉินซือ และไม่ปล่อยให้ฉินเซียวออกจากคุกก่อนกำหนด

ตอนนี้เธอไม่ได้ตระหนักถึงความผิดของตัวเองเลย ทั้งยังโยนความผิดทั้งหมดให้คนอื่น และคิดว่าพวกเขาเป็นหนี้เธอ!

“ออกไป! แกมันเกินเยียวยาแล้ว! ฉันจะทำเป็นว่าไม่มีลูกสาวแบบแก!” พ่อฉินหยิบรองเท้าแตะแล้วโยนไปทางเธอ จากนั้นคว้าไม้ปัดขนไก่หวังจะทุบตีลูกสาวไร้สมองคนนี้ให้ตายคามือ

ฉินเซียวเห็นว่าบิดากำลังจะลงมือ เธอจึงโกรธมากจนควันพวยพุ่งออกจากหัว รีบหันหลังและเดินออกไป “คิดว่าอยากอยู่ในบ้านซอมซ่อหลังนี้นักหรือไง? ฉันออกไปก็ได้!”