สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 422 พ่อครัวประจำงานเลี้ยง

บทที่ 422 พ่อครัวประจำงานเลี้ยง

ฉินเซียวนั่งรถแท็กซี่ไปที่โรงพยาบาลของต้วนโม่

“มาหาคุณหมอต้วนเหรอคะ?” ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปใกล้ห้องทำงานของเขา ฉินเซียวก็ถูกพยาบาลคนหนึ่งหยุดไว้ก่อน

ฉินเซียวขมวดคิ้ว “ใช่”

“ตอนนี้ผู้อำนวยการกำลังคุยธุระอยู่ในห้องทำงานค่ะ รอสักครู่แล้วค่อยเข้าไปนะคะ” พยาบาลชี้ไปทางโซฟาที่อยู่ไม่ไกล

ฉินเซียวไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะเดินไปทางนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา

โดยปกติแล้วต้วนโม่มักจะเป็นคนรอเธอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องรอเขา เธอรู้ว่าเขามีธุระ แต่ก็อดที่จะไม่พอใจไม่ได้

ไม่นาน ต้วนโม่ก็รีบออกมา “เซียวเซียว ทำไมมาดึกป่านนี้ กินข้าวแล้วหรือยัง?”

ใบหน้าฉินเซียวมืดมน “ฉันอุตส่าห์มาหาคุณตั้งไกล แต่คุณก็ดันประชุมพอดิบพอดี!”

ต้วนโม่แอบสบถอยู่ในใจ มองหน้าเธอที่บึ้งตึงแล้วอยากตบสักหน นี่มันไม่ใช่คุณหนูตระกูลร่ำรวยแล้ว แต่เป็นแค่ผู้หญิงบ้าชัด ๆ!

แต่เขาก็รีบยิ้มอย่างอ่อนโยนทันที “ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของผม แต่วันนี้คุณดูอารมณ์ไม่ดีจัง เจอเรื่องอะไรไม่สบายใจมาหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าฉินเซียวก็คลายความบึ้งตึงลง แต่เธอยังคงบ่นอยู่ในใจ

ต้วนโม่ผู้ชายที่เพิ่งคบกันมาแค่เดือนเดียวยังอ่อนโยนกับเธอขนาดนี้ แต่พ่อแม่แท้ ๆ กลับใจร้ายกับเธอมาก ทำไมเธอไม่เคยเห็นพวกเขาปฏิบัติต่อลู่ฉิวเยว่แบบเดียวกับที่ทำกับเธอเลย!

แสดงว่าพวกเขาให้เกียรตินังลู่ฉิวเยว่ผู้หญิงหน้าหนาคนนั้นมากกว่าสินะ!

ฉินเซียวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ต้วนโม่ฟังอย่างละเอียด

ใบหน้าของต้วนโม่เปลี่ยนเป็นกังวล “ยังไงซะพ่อแม่ของคุณก็แก่ชราแล้ว และอาจไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคุณเมื่อพวกเขาพูด ในฐานะลูก เราควรจะเชื่อฟังพวกเขานะครับ” บัดซบ! ถ้าพ่อแม่ของเธอนี่ไม่ยอมให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน แล้วเขาจะยังได้รับผลประโยชน์จากตระกูลฉินในอนาคตอีกเหรอ!

“คุณช่วยพูดแทนพวกเขาเหรอ? ฉันไม่ชอบเลย!” ฉินเซียวหน้าหม่นหมองและผลักเขาออก

ต้วนโม่รีบวิ่งเข้าไปปลอบ “ไม่ใช่ครับ ผมแค่กลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพ่อแม่จะแย่ลงเพราะผม ผมผิดเอง”

ฉินเซียวมีความสุขเพราะเธอไม่สามารถกลับบ้านในคืนนี้ จึงพูดออกไปตามตรง “คืนนี้ฉันนอนค้างที่บ้านคุณ”

“ผม… บ้านของผมอยู่ไกล อีกอย่างพ่อแม่ของผมก็อยู่ด้วย ถ้าคุณไปค้าง มันอาจอึดอัดนิดหน่อย เดี๋ยวผมพาคุณไปหาห้องพักในโรงแรมแล้วกัน” ต้วนโม่เหลือบมองไปทางสำนักงานโดยไม่รู้ตัว

“ก็ได้ค่ะ” ฉินเซียวพยักหน้า เธอไม่ได้อยากเจอพ่อแม่เขาอยู่แล้ว

หลังจากที่ลู่ฉิวเยว่คุยกับฉินซือเสร็จ เธอก็ลืมเรื่องของฉินเซียวไปเลย

ช่วงนี้เธอมีอาการอยากอาหารมากขึ้นเรื่อย ๆ และอยากกินทุกสิ่งอย่างที่เธอไม่ได้กินมานานแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเธอกินข้าวไม่ได้มาหลายวัน เธอก็คงไม่รู้ว่าการได้กินนั้นมีความสุขแค่ไหน

ลู่ฉิวเยว่มองไปที่ห้องครัวอย่างอาลัยอาวรณ์ ซึ่งฉินซือและแม่ลู่กำลังช่วยกันทำอาหาร

ทันใดนั้น โทรศัพท์บ้านที่อยู่ด้านข้างก็ดังขึ้น

ลู่ฉิวเยว่รับโทรศัพท์

“อาจารย์เหรอคะ?”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากอีกฝั่ง เธอก็ยิ้มขึ้นมา

“ฮ่า ๆ ฉิวเยว่ ไม่ได้โทรหาคุณนานแค่ไหนแล้วเนี่ย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?” บอยเยอร์หัวเราะอย่างมีความสุข “พรุ่งนี้ผมจะบินไปประเทศจีน คราวนี้คุณต้องพาผมไปลองชิมอาหารจีนให้หนำใจเลยนะ!”

เขาดูกระฉับกระเฉงไม่เหมือนกับชายอายุ 60 เศษ

“สบายดีค่ะ ได้เลยค่ะ!” ลู่ฉิวเยว่ดีใจมากและพยักหน้ารัว “คราวนี้ฉันจะพาคุณไปดูร้านอาหารของฉันด้วย!”

บอยเยอร์ตอบตกลง

“ได้รับเงินเหรอถึงดีใจขนาดนั้น?” ฉินซือเดินออกมาพร้อมจานอาหารและพูดล้อเลียนเธอ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “ไม่ใช่ อาจารย์ของฉันกำลังจะมาที่นี่ เดี๋ยวฉันจะพาเขาออกไปเดินเล่นสักหน่อย”

เมื่อได้ยินว่าเธอจะออกไปเดินเล่น รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินซือก็แข็งค้างและพูดด้วยความไม่พอใจ “อายุครรภ์ยังไม่ถึงสามเดือน อย่าเพิ่งออกไปข้างนอกเลย”

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ก็แค่ออกไปกินข้าว คุณจะกลัวอะไร ฉันท้องนะ ไม่ใช่จะไปตาย”

“ทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย!” ฉินซือไม่อยากได้ยินคำนั้น เขาจึงตวาดเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

“ก็ได้ ๆ ไม่พูดแล้ว” ลู่ฉิวเยว่ทำตัวไม่ถูก

ช่วงนี้เขาทำไมชอบเรื่องงมงายแบบนั้นนักนะ ทั้งขอเครื่องรางมาให้เธอหลายอัน แถมยังไปบริจาคเงินที่วัดดังในเมืองหลวง แต่ไม่รู้ว่าเขาบริจาคไปเท่าไหร่ สุดท้ายพระแก่ ๆ พวกนั้นก็มาเยี่ยมเธอถึงที่บ้านและพูดคำดี ๆ มากมาย

ก็นะ สงสัยวัดได้รับการปรับปรุงใหม่หมดแล้ว ไม่งั้นคงไม่มาทำอะไรแบบนี้

แต่ไม่ว่าฉินซือจะกังวลแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายลู่ฉิวเยว่ยังคงออกไปตามนัดดังเดิม

หลังจากเดินตามทางเดิน ในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็พบหมายเลขห้องที่อาจารย์ของเธอบอก

“ก๊อก ๆ ๆ” เธอเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง

ในวินาทีถัดมา ประตูก็เปิดออกจากด้านในทันที บอยเยอร์ยิ้มทักทายอย่างร่าเริง “ในที่สุดคุณก็มาถึง ถ้ายังไม่มาอีก ผมกะจะส่งคนไปรับแล้วเนี่ย”

ลู่ฉิวเยว่อธิบาย “ที่บ้านขอคุยด้วยนิดหน่อยก่อนจะออกมา เลยมาช้าหน่อยค่ะ”

ในความเป็นจริง ฉินซือไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอออกไปข้างนอก สุดท้ายเธอแกล้งทำเป็นโกรธ เขาถึงยอมผ่อนปรน จากนั้นจึงรีบมา

“เฮ้! เราคนกันเอง ไม่ถือสาเรื่องแค่นี้หรอก อย่าห่างเหินกันนักสิ!” บอยเยอร์โบกมือเรียกให้เธอเข้าไป

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ อาจารย์ของเธอคนนี้ยังคงไม่มีพิธีรีตองเช่นเดิม

แต่เมื่อเธอเห็นภาพตรงหน้า เธอก็ชะงักไปหนึ่งวินาที

ในห้องมีคนอื่นอยู่ด้วย เขาดูเป็นชายประมาณอายุห้าสิบกว่า ๆ และกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่บ้าง แต่ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออก

“สวัสดีครับ ผมชื่อหยวนชิงเหวิน คุณคือลู่ฉิวเยว่ใช่ไหม ได้ยินอาจารย์ของคุณพูดถึงอยู่บ่อย ๆ ว่าเป็นลูกศิษย์ที่เขาภาคภูมิใจ” เขาหัวเราะและเชื้อเชิญเธอไปที่นั่งข้าง ๆ “ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงเถอะ”

พูดจบ เขายังรินน้ำชาให้เธอด้วย

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประทับใจและรีบรับมาด้วยความนอบน้อม

ทันใดนั้น เธอก็จำได้ว่าชายคนนี้คือใคร เธอเพิ่งเห็นเขาในหนังสือพิมพ์เมื่อสองวันก่อน เขาคือพ่อครัวประจำงานเลี้ยง*[1] หยวนชิงเหวิน

อาจารย์ของเธอรู้จักกับบุคคลระดับนี้ด้วย

“ถูกต้อง เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนกัน” บอยเยอร์นั่งลงด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ได้ยินมาว่าคุณเป็นอันดับสองในการแข่งขันอาหารระดับโลกปีนี้ มันน่าทึ่งมากสำหรับเด็กรุ่นใหม่” หยวนชิงเหวินยิ้มให้ลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “พูดชมเกินไปแล้วค่ะ”

“ผมเคยไปลองชิมอาหารในร้านอาหารของคุณมาก่อน เรียกได้ว่าอร่อยที่สุดในเมืองหลวงแล้ว ผมได้ยินว่าเร็ว ๆ นี้คุณกำลังศึกษาอาหารอังกฤษอยู่เหรอ?” หยวนชิงเหวินมองเธอ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ กำลังศึกษาอาหารอังกฤษกับโรงเรียนอยู่ และตกลงกับคุณเดลีว่าจะไปศึกษาอาหารอเมริกันกับเขาในอนาคต”

“มีพรสวรรค์และมีความพยายาม ยอดเยี่ยมจริง ๆ” หยวนชิงเหวินมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจพลางพยักหน้าชมเชย

เขาหันไปยิ้มให้บอยเยอร์ “ได้ลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจที่คุณจะอวดทุกวัน”

บอยเยอร์ฮึดฮัด ยกคางขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่ค่อนข้างเย่อหยิ่ง

“ตาเฒ่านี่ ชมนิดชมหน่อยแทบจะลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้ว” หยวนชิงเหวินชี้ไปที่บอยเยอร์และหันไปบ่นกับลู่ฉิวเยว่

“อิจฉาฉันล่ะสิ!” บอยเยอร์กลอกตาแล้วพูดต่อ “ต้องบอกว่าฉิวเยว่ลูกศิษย์ของฉันไม่ได้เก่งแค่อาหารสไตล์อังกฤษและฝรั่งเศส แต่ที่เก่งที่สุดคืออาหารจีน ส่วนผสมที่เธอเตรียมไว้ แม้แต่ฉันซึ่งเป็นอาจารย์ก็ยังต้องทึ่งเลย”

[1] พ่อครัวประจำงานเลี้ยง 国宴主厨 (Guoyan zhuzhu) หมายถึง พ่อครัวที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการปรุงอาหารในงานเลี้ยงระดับสูง เช่น งานเลี้ยงต้อนรับประมุขต่างประเทศ งานเลี้ยงฉลองพระราชพิธี หรืองานเลี้ยงอื่น ๆ ของรัฐบาล