สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 393 เจอหูซีในห้างสรรพสินค้า

บทที่ 393 เจอหูซีในห้างสรรพสินค้า

ฉินซือพึงพอใจมากเพราะคำชมของเธอ เขายิ้มอย่างมีชัย “นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก เพราะงั้นมาฉลองกันเถอะครับ มีห้างสรรพสินค้าเพิ่งเปิดใหม่ ไปเดินซื้อของกัน”

นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาเพิ่งคิดได้ ฉินซือคิดเรื่องนี้ก่อนที่จะมาแล้ว เพราะช่วงนี้ ลู่ฉิวเยว่ทั้งต้องทำงานและต้องเรียนในมหาวิทยาลัย เขาจึงต้องการให้เธอผ่อนคลาย

ลู่ฉิวเยว่ไม่มีเรียนในช่วงบ่าย จึงตอบตกลง

ฉินซือกล่าวว่าห้างสรรพสินค้าเป็นของเพื่อนของเขา เมื่อลู่ฉิวเยว่ลงจากรถแล้วมองดู ก็รู้สึกว่าห้างนี้สวยมาก

ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่หลายร้อยตารางเมตร สูงหกชั้น หากมองจากระยะไกล จะเห็นว่าสินค้าที่ขายส่วนใหญ่เป็นสินค้าจากต่างประเทศ ทั้งนมผงจากต่างประเทศและเสื้อผ้าหลากหลายแบบ

คงเพราะว่าในห้างจัดกิจกรรมเนื่องในโอกาสเปิดใหม่ คนจึงมากันเยอะมาก

ฉินซือจับมือลู่ฉิวเยว่เดินอย่างระมัดระวัง หลีกเลี่ยงบริเวณที่แออัดด้านหน้า

หลังจากเดินได้เพียงสองนาที ฉินซือก็ยืนนิ่ง

“มีอะไรเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่สงสัย หันกลับไปมองเขา

ฉินซือมองเธอแล้วชี้ไปที่ร้านขายเสื้อผ้า “ลู่ฉิวเยว่ คุณไม่ได้ซื้อเสื้อผ้ามานานแล้ว ถึงเวลาซื้อชุดใหม่สักสองสามชุดแล้วครับ”

เขาเห็นว่าชุดที่เธอใส่ตอนนี้ ยังคงเป็นชุดที่เธอซื้อตอนที่เขากับเธอไปฮ่องกงด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว สไตล์นี้เริ่มล้าสมัยแล้ว

ฉินซือตำหนิตัวเองว่าเขาไม่สนใจเธอมากพอ

ลู่ฉิวเยว่ไม่คาดคิดว่านี่คือสาเหตุที่เขาหยุดกะทันหัน เธอจึงพยักหน้า “ได้ค่ะ ไปดูกันเถอะ”

เธอไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้ฉินซือมานานแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่คุณแม่ลู่บอกว่า เธอทำหน้าที่ภรรยาได้ไม่ค่อยเก่ง

“คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายต้องการซื้อเสื้อผ้าแบบไหนเหรอคะ ร้านขายเสื้อผ้าของเรา เต็มไปด้วยสินค้าจากต่างประเทศ หลากหลายสไตล์ รับรองว่าพวกคุณจะต้องพอใจแน่นอนค่ะ” พนักงานขายเป็นหญิงสาว เมื่อเห็นทั้งสอง ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย และรีบวิ่งมาทักทาย

“ขอบคุณค่ะ เราขอดูกันก่อนนะคะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าเบา ๆ สายตาจับจ้องไปที่เสื้อเชิ้ตผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าทันที

เสื้อเชิ้ตผู้ชายสีดำมีสไตล์เรียบหรู สวยงามแบบเรียบง่าย ลู่ฉิวเยว่หยิบขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วลองทาบกับตัวฉินซือ

“ไม่ใช่ว่าจะมาซื้อให้คุณหรอกเหรอ คุณไปดูกระโปรงสิครับ ผมมีเสื้อเยอะมากอยู่แล้ว” ฉินซือเร่งเร้าเธอ แต่ความสุขในดวงตาของเขาหลอกกันไม่ได้

ลู่ฉิวเยว่เห็นว่าเขาปากไม่ตรงกับใจอีกแล้ว เธอแอบหัวเราะ เมื่อเห็นผู้ชายที่โตแล้วทำท่าทางออดอ้อนได้ขนาดนี้ หลังแต่งงานแล้ว

“ตัวที่คุณซื้อเอง จะเหมือนกับตัวที่ฉันซื้อให้ได้ยังไงคะ วันนี้ฉันจะเลือกให้คุณสักสองสามตัว” ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้เปิดเผยความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจออกไป

ดวงตาของฉินซือยิ่งสดใสขึ้น เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ภรรยาผมใจดีมาก แต่ผมไม่อยากได้สีนี้ คุณเลือกสีอื่นให้ผมดีกว่าครับ”

“ทำไมล่ะคะ สีนี้ก็สวยดี” ลู่ฉิวเยว่สงสัย ปกติแล้วเขามักจะสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ เมื่อออกไปทำงานข้างนอก เธอจึงเลือกให้เขา เพื่อที่เขาจะได้สวมใส่ได้อย่างสบายใจ

ฉินซือเม้มปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “กลัวคนอื่นจะบอกว่าผมเชยเกินไป และไม่คู่ควรกับคุณน่ะครับ”

นั่นไง มีปัญหากับคำว่า ‘อา’ ตอนนั้นจริงด้วย

ลู่ฉิวเยว่ขบขัน แต่เมื่อคิดว่าในตู้เสื้อผ้าของเขา มีเสื้อเชิ้ตสีดำเพียงพอแล้ว เธอจึงเลือกสีอื่นให้เขา “ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณไปลองชุดพวกนี้ก่อน รับรองว่าคุณจะดูเด็กขึ้นแน่ค่ะ”

ฉินซือเอื้อมมือไปรับมา แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องลองเสื้ออย่างว่าง่าย

เสื้อเชิ้ตไม่ใช่เสื้อผ้าที่ใส่ยาก เขาเปิดประตูออกมาภายในไม่กี่นาที

ชายหนุ่มจมูกโด่งคมสัน ร่างสูงโปร่ง เป็นหนุ่มหล่อที่หาได้ยาก ตอนนี้เขาเปลี่ยนการแต่งตัวโทนดำเรียบหรู เดินช้า ๆ ออกมาท่ามกลางแสงไฟ เมื่อสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ทำให้เขาดูความอ่อนเยาว์ลงมากจริง ๆ

เขาหล่อกว่าดาราชายที่ลู่ฉิวเยว่เคยเห็นในทีวีจากชาติที่แล้วอีก

“เป็นยังไงบ้างครับ?” ฉินซืออยู่กับลู่ฉิวเยว่มานาน เขาจึงพอจะเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแค่มองเธอ เขาเม้มปากแล้วหัวเราะเบา ๆ จงใจถามเธอเพื่อยืนยัน

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อเห็นเขาเก๊กหล่อเมื่อครู่นี้ แก้มเธอแดงก่ำ “ค่อนข้างดูดีมากค่ะ เหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยออกงานสังคม ดูอ่อนโยนมาก”

“ใช่แล้วค่ะ พวกคุณทั้งสอง คนหนึ่งก็สวยราวกับนางฟ้า ส่วนอีกคนหนึ่งก็หล่อยิ่งกว่าพระเอกหนัง พวกคุณเป็นคู่ที่ลงตัวมากค่ะ” พนักงานขายที่อยู่ข้าง ๆ เฝ้าดูปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ เมื่อเห็นโอกาสก็รีบพูดเยินยอ ราวกับว่าไม่ต้องการเงินตอบแทนใด ๆ

ฉินซือโอบแขนรอบเอวของลู่ฉิวเยว่ แล้วตอบกลับว่า “แน่นอนว่าภรรยาของผม เป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบของผมครับ”

“คุณก็ไปเลือกของตัวเองสักสองสามชุดสิครับ” ฉินซือมองกระโปรงสีสันสดใสตรงหน้า แล้วเลือกไม่ถูก เขาจึงหันมากระตุ้นให้ลู่ฉิวเยว่เลือกกระโปรงเอง

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ในร้านขายเสื้อผ้า

สายตาของลู่ฉิวเยว่จับจ้องไปยังชุดกี่เพ้าที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาของพนักงานขายเป็นประกายขึ้นทันที “คุณผู้หญิงรสนิยมดีมากค่ะ ชุดกี่เพ้าในร้านของเรา ทำโดยช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ ที่เคยทำเสื้อผ้าสำหรับครอบครัวชั้นสูง คุณลองดูความสวยงามประณีตของช่างฝีมือดีคนนี้สิคะ”

ลู่ฉิวเยว่มองชุดกี่เพ้าอย่างละเอียด ดูฝีมือทำงานเย็บปักถักร้อยอันประณีตบนชุดกี่เพ้าสักครู่ เธอแปลกใจเล็กน้อย “ชุดกี่เพ้าชุดนี้สวยมากจริง ๆ ค่ะ ฉันขอสั่งชุดกี่เพ้าจากช่างคนนี้เพิ่มอีกสองสามชุดได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอนค่ะ” ดวงตาของพนักงานขายเป็นประกาย ลูกค้ามาถึงที่แบบนี้ จะไม่รีบคว้าโอกาสทำกำไรได้อย่างไร ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น “คุณลองดูก่อนว่ามีสไตล์ที่คุณชอบที่นี่หรือเปล่า แล้วฉันจะติดต่อเขาให้คุณค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า ค่อย ๆ เลือกสไตล์ที่ชอบ ในที่สุดเธอก็เลือกสีน้ำเงินกรมท่าและสีขาว เพราะดูสวยหรูหราสง่างาม แต่สามารถสวมใส่ได้ทุกวัน

“สองตัวนี้ค่ะ” เธอเอื้อมมือออกไปยื่นกี่เพ้าให้กับพนักงานขาย อ้าปากกำลังจะอธิบายขนาดและข้อกำหนด แต่ทันใดนั้นก็มีมือยื่นออกมาจากด้านข้าง แย่งกี่เพ้าทั้งสองก็ตัวไปทันที

“ฉันอยากได้กี่เพ้าสองตัวนี้ คิดเงินเลยค่ะ!” เสียงของผู้หญิงคนนั้นเย่อหยิ่งมาก

ช่างเข้ากับบุคลิกของเธอจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่หันไปมองหูซีที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมนึกเย้ยหยันในใจ

“ฉันชอบมัน ทำไมฉันต้องให้คุณด้วย” เธอพูดอย่างเย็นชา

หูซีเชิดคางขึ้นด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “เพราะฉันมีเงิน”

พูดจบ เธอก็หันไปบอกพนักงานขายว่า “ฉันจะจ่ายเงินเป็นสองเท่าของราคาชุดพวกนี้”

ตราบใดที่เป็นสิ่งที่หูซีต้องการ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือเสื้อผ้า เธอก็จะเอามันใส่กระเป๋าตัวเองให้ได้ ลู่ฉิวเยว่คนนี้ เป็นผู้หญิงที่อยากมีอำนาจ แต่คงไม่มีเงิน ถ้าไม่มีเงินแล้วจะมาแข่งขันกับเธอได้อย่างไร

ลู่ฉิวเยว่มีสีหน้าเย็นชา คนคนนี้ผีเข้าหรืออย่างไร!

ความอบอุ่นบนใบหน้าของฉินซือหายไปทันทีที่เขาเห็นหูซี สีหน้าเย็นชาของเขาบึ้งตึง ราวกับว่าหูซีเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

“ผมจะจ่ายให้ห้าเท่า คิดเงินมา!” เขาพูดอย่างเย็นชา

หูซีขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฉันชอบชุดนี้ เราเป็นเพื่อนเก่ากันนะคะฉินซือ ช่วยบอกฉิวเยว่ให้ฉันด้วยค่ะ”

อ้าว คราวนี้ไม่ได้ทำตัวก้าวร้าว แต่กลายเป็นทำตัวออดอ้อนออเซาะ ไม่แย่ พัฒนาขึ้นมาก

ลู่ฉิวเยว่ยืนกอดอก ไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่าย

เธอเชื่อว่าฉินซือจะรับมือได้ดี

“มาก่อนย่อมได้ก่อน ทำไมภรรยาของผมถึงต้องให้คุณด้วย ถ้าเธอชอบมัน” ฉินซือเยาะเย้ย โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ ก็หยิบชุดทั้งสองตัวขึ้นมายื่นให้พนักงานขาย แล้วพูดเสียงเบาว่า “คิดเงินเลยครับ”