สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 386 เพื่อนร่วมชั้นเดินละเมอ

บทที่ 386 เพื่อนร่วมชั้นเดินละเมอ

“ตอนแรกฉันก็อยากจะบอกเธอจริง ๆ แต่แล้วฉันก็คิดได้ว่าเสิ่นฉิงเหยียนเป็นคนชอบเอาชนะ ความภาคภูมิใจในตนเองของเธออาจจะหายไป ถ้าบอกเธอ พวกฉันจึงตัดสินใจว่าจะไม่บอก” หมิงซีถอนหายใจ “ตอนนี้สิ่งที่พวกฉันทำได้ทุกวันก็คือ ตอนค่ำเพื่อนร่วมห้องหนึ่งคน จะต้องผลัดกันออกไปตรวจสอบสถานการณ์ ถ้าเธอไม่กลับมาหลังสี่ทุ่ม พวกฉันจะออกไปตามหา”

หลังจากที่ลู่ฉิวเยว่ได้ยินดังนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

พวกเธอทุกคนเป็นกลุ่มสาวน้อยที่เอาใจใส่

“เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?” เจี่ยงชีขมวดคิ้ว “ก็ต้องกังวลเรื่องนี้กันทุกคืนเลยเหรอ?”

หมิงซีปวดหัว “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ” ความจริงเธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องนอนหลับไม่สนิทตอนกลางคืน แต่ถ้าไม่คอยดู เธอก็ต้องกังวลอยู่เสมอ

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก แล้วเสนอว่า “ฉันคิดว่าเธอควรหาเวลาคุยกับเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น การเดินละเมอก็เป็นโรคเช่นกัน ต้องไปโรงพยาบาล บางทีอาจจะหาวิธีรักษาได้”

“ได้เลย ฉันจะกลับไปหารือกับพวกเธอก่อน” หมิงซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า และเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว จึงโบกมือแล้วเดินออกไปข้างนอก “อีกไม่นานก็จะเช้าแล้ว ฉันจะกลับไปก่อน จะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของพวกเธอ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วหันหลังปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อพักผ่อน

ตอนนี้เธอไม่ได้เพียงแค่ต้องดูแลธุรกิจเท่านั้น แต่ยังต้องเรียนมหาวิทยาลัย และเรียนทำอาหารอีกด้วย มันค่อนข้างยากจริง ๆ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะได้นอนหลับ เพราะเธอไม่มีแรงจริง ๆ จากที่ไม่ได้นอนทั้งคืน

ทุกคนเห็นว่าเธอง่วงนอนมาก จึงไม่พูดอะไรอีก และปีนขึ้นไปบนเตียงของตัวเองเงียบ ๆ เพื่อพักผ่อน

ลู่ฉิวเยว่ไม่คาดคิดว่า พวกเธอจะได้เจอกับหญิงสาวเดินละเมอในวันรุ่งขึ้น

“ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคนี้ ทำให้ทุกคนเดือดร้อนไปซะแล้ว” เสิ่นฉิงเหยียนน่าจะรู้เรื่องนี้จากเพื่อนร่วมห้องของเธอ จึงรีบมาขอโทษ

เมื่อนึกถึงตอนที่เธอได้คุยกับเพื่อนร่วมห้อง เรื่องมหาวิทยาลัยผีสิง เธอก็อายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี

พูดถึงเรื่องผีทุกวัน แต่ไม่คาดคิดว่าผีที่ว่าจะเป็นตัวเธอเอง

เจียงเยว่อี๋รีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เธอไม่รู้ซะหน่อยว่ามันจะเป็นแบบนี้”

“ขอบใจพวกเธอมากนะ” เสิ่นฉิงเหยียนโทษตัวเองมากจนแทบจะน้ำตาไหล เธอรู้สึกผิดเมื่อคิดว่า ตัวเองทำให้ทุกคนกลัวเกินกว่าจะเข้าห้องน้ำในตอนดึก

“เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอ ไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเองมากนักหรอก เราทุกคนเข้าใจเธอ” ลู่ฉิวเยว่ตบไหล่และปลอบ “การเดินละเมอก็สามารถรักษาให้หายได้ ดังนั้นอย่ากังวลมากเกินไปเลย”

“จริงเหรอ?” เสิ่นฉิงเหยียนประหลาดใจ รีบจับมือเธอแล้วมองอย่างกระตือรือร้น “รักษาได้เหรอ?”

ปกติเสิ่นฉิงเหยียนไม่กล้าออกไปข้างนอกเมื่อฟ้ามืด เธอไม่คาดคิดว่าตัวเองจะออกไปข้างนอกยามดึกขณะเดินละเมอ เมื่อคิดว่าตัวเองออกไปข้างนอกด้วยทุกคืน ทำให้เสิ่นฉิงเหยียนรู้สึกแย่

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน “แน่นอน ฉันเปิดร้านขายยา และมีความรู้เกี่ยวกับการแพทย์มากมาย ถ้าเธอเชื่อฉัน เธอก็บอกอาการมาให้ฉันฟังได้ แล้วฉันจะให้ใบสั่งยาเธอ หรือถ้าเธออยากจะไปตรวจที่โรงพยาบาลข้างนอกก็ไม่เป็นไร”

เสิ่นฉิงเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ฉิวเยว่ ฉันเชื่อเธอ ช่วยตรวจฉันหน่อยสิ”

เธอได้ยินมาว่าลู่ฉิวเยว่เปิดร้านขายยา และค่อนข้างมีชื่อเสียง เธอจึงเชื่อถือ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า ดึงเธอให้นั่งข้าง ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง “มีใครในครอบครัวของเธอเคยนอนละเมอบ้างไหม?”

เสิ่นฉิงเหยียนส่ายหน้า “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับเรื่องแบบนี้ในความเป็นจริง”

งั้นก็ตัดเรื่องโรคทางพันธุกรรมออกไป

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าและถามต่อ “มีอะไรที่ทำให้อารมณ์ของเธอแปรปรวนมากในช่วงนี้ไหม? อย่างเช่นการเปลี่ยนแปลงในครอบครัว เลิกกับแฟน หรือเรื่องอะไรประมาณนี้”

“ลู่ฉิวเยว่ เธอกำลังพูดอะไร ฉันไปเอาแฟนมาจากไหน!” ใบหน้าของเสิ่นฉิงเหยียนเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที รู้สึกเขินอายมาก

“ส่วนเรื่องที่บ้านนั้น…”

“ก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน!”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วยื่นมือออกไปแตะชีพจรของเธอ “ช่วงนี้เธอเครียดมากใช่ไหม เธอมักจะนอนดึกมาก หรือแม้แต่เผลอหลับไปรึเปล่า”

คำพูดนี้ทำให้เสิ่นฉิงเหยียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ใช่ ค่อนข้างเครียด”

เธอเป็นคนทะเยอทะยานมาก เธอเคยเป็นหนึ่งในนักเรียนที่เก่งที่สุดในโรงเรียนมัธยม ตอนนี้เธอต้องแข่งขันในมหาวิทยาลัย จึงต้องการที่จะเป็นที่หนึ่งในการสอบทุกครั้ง

“เสิ่นฉิงเหยียนไม่เคยพักเที่ยง บางครั้งเธอก็ออกไปทำงาน ในตอนกลางคืนเมื่อพวกเราหลับ เธอก็ยังเปิดไฟอ่านหนังสืออยู่” หมิงซีที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าซ้ำ ๆ

“งั้นก็ใช่แล้วล่ะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าแล้วมองเสิ่นฉิงเหยียน “เธอทำงานหนักเกินไป ฉันจะให้ใบสั่งยาเธอ และต่อไปเธอต้องมีความยับยั้งชั่งใจเรื่องเรียนขึ้นอีกสักหน่อย อย่าให้เครียดมากเกินไป แล้วจะไม่เดินละเมออีกต่อไปแล้ว”

“ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว” เสิ่นฉิงเหยียนตบหน้าอกตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว ถ้าเป็นเรื่องที่ถึงชีวิตแบบนี้ ก็ควรพักเรื่องการเรียนและผลการเรียนทิ้งไปก่อนเลย

สิ่งที่หมอชอบมากที่สุด คือคนไข้ที่เชื่อฟัง ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วหันไปหยิบปากกาขึ้นมาเขียนใบสั่งยา

โสมตังกุย หวงฉี…

“เอาล่ะ แค่นั้นแหละ เธอเอาพวกนี้ไปต้มดื่มก่อน แล้วอีกสองสามวันข้างหน้า ฉันจะสั่งยาให้เธอใหม่” ลู่ฉิวเยว่ยื่นให้เธอ และเตือนอย่างระมัดระวัง

เสิ่นฉิงเหยียนรีบคว้ามันมาด้วยมือทั้งสองข้าง อ่านด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วยิ้มขอบคุณลู่ฉิวเยว่

“เธอจะไปซื้อยาตอนนี้เลยไหม?” หมิงซีมองออกไปข้างนอก และเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว

เสิ่นฉิงเหยียนพยักหน้า “แน่นอน ฉันอยากดื่มมันคืนนี้เลย!” เธอหวังว่าโรคนี้จะหายขาดได้ในคืนนี้ มันน่ากลัวจริง ๆ!

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกับเธอด้วยกันเถอะ ออกไปคนเดียวตอนกลางคืนมันไม่ปลอดภัย” หมิงซีเสนอ แล้วเดินกลับไปหยิบกระเป๋าในหอพัก

“ได้เลย บังเอิญว่าฉันกินอิ่มเกินไป ออกไปเดินย่อยข้างนอกก็ดี” ลู่ฉิวเยว่ตอบตกลง หยิบกระเป๋าและคิดจะไปด้วย

ออกไปข้างนอกพร้อมกันหลายคน ดีกว่าไปกันแค่สองคนตอนกลางคืน เพราะจะปลอดภัยกว่ามาก

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเยว่อี๋และเจี่ยงชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็อาสาติดตามไปด้วย

“ขอบใจพวกเธอมากนะ” ดวงตาของเสิ่นฉิงเหยียนเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความซาบซึ้ง

ทุกคนออกเดินทางไปข้างนอกกันอย่างมุ่งมั่น

มีร้านขายยาเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย พวกเธอได้ยามาอย่างรวดเร็ว

เมื่อทุกคนเดินออกจากร้านขายยา ก็เป็นเวลาแค่ทุ่มหนึ่งเท่านั้น

“เราไปซื้อของกันไหม?” ดวงตาของเจียงเยว่อี๋เป็นประกาย แล้วเธอก็จับแขนของลู่ฉิวเยว่ไว้ ในที่สุดก็ได้ออกมานอกมหาวิทยาลัยบ้าง เธอจึงไม่อยากกลับไปเร็ว

“ใช่ ๆ ไปซื้อของกันเถอะ ได้ยินมาว่าตอนกลางคืนมีปิ้งย่างขายด้วย!” เจี่ยงชีพยักหน้าซ้ำ ๆ เธอได้ยินพวกผู้ชายในชั้นเรียนพูดว่า ปิ้งย่างข้างนอกนั้นอร่อยมาก เธออยากกินมานานแล้ว ในที่สุดเธอก็มีคนออกมาข้างนอกด้วย เธอจึงอยากลองจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่มองหมิงซีและเสิ่นฉิงเหยียน “สนใจไหม?”

“แน่นอน” ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน เพราะค่อนข้างสนใจตลาดกลางคืนด้วย

เนื่องจากทุกคนเห็นด้วยกับลู่ฉิวเยว่ จึงไม่ทำให้พวกเธอผิดหวัง พาทุกคนออกไปข้างนอกด้วยกัน

ถนนส่วนใหญ่ในตอนกลางคืนขายอาหาร บางครั้งก็มีแผงลอยขายอาหารอยู่บ้าง ทุกคนเดินหาตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังหาร้านปิ้งย่างที่เพื่อนร่วมชั้นผู้ชายพูดถึงไม่ได้ สุดท้ายก็ยังไม่ได้กินปิ้งย่าง แต่ได้ไปกินเกี๊ยวที่ร้านเล็ก ๆ คนละชามแทน จากนั้นก็เดินไปซื้อของกันอย่างสบายอารมณ์