สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 381 ลู่ฉิวเยว่สั่งสอนหูซี

บทที่ 381 ลู่ฉิวเยว่สั่งสอนหูซี

สิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ไว้หน้าใครเลย หูซีเจ็บปวดและเขินอาย ไม่ว่าเธอจะหน้าหนาแค่ไหน ก็อับอายเกินกว่าจะอยู่ต่อไปได้ เธอกระทืบเท้าอย่างขมขื่น แล้วหันหลังเดินออกจากประตูไป

ลู่ฉิวเยว่ขยับไปด้านข้างเพื่อหลีกทาง คาดไม่ถึงว่าหูซีไม่คิดจะออกไปทันที แต่กลับหยุดมองหน้าเธอด้วยสีหน้าเยาะเย้ย แล้วหันหลังเตรียมเดินออกไป

ลู่ฉิวเยว่ถูกชนจนเซ ตอนนี้พ่นลมหายใจอย่างโกรธจัด

ผู้หญิงคนนี้ทำเหมือนเธอเป็นพนักงานต้อนรับทันทีที่เข้ามา โดยไม่สนใจเธอเลย และยังยั่วยวนฉินซือต่อหน้าเธออีก ไร้ยางอายจริง ๆ

ไม่รู้ว่าสภาพสังคมในปี 1980 สามารถหล่อหลอมให้ผู้หญิงไร้ยางอายขนาดนี้ได้อย่างไร

เธอพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แล้วตบด้วยหลังมือ

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดเจนในห้องนั่งเล่น ทุกคนตกใจ

หูซีกุมหน้าตัวเอง เบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ “เธอกล้าตบฉันเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ย “เมียหลวงตบเมียน้อย ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำ” แม้แต่ตุ๊กตาดินเผายังมีอารมณ์มีความรู้สึก ดังนั้นหากเมียน้อยคนนี้กล้ามายั่วยุเธอ ก็ต้องโดนตบเป็นธรรมดา

“ฉินซือ ดูเธอสิ!” หูซีชี้หน้าลู่ฉิวเยว่ด้วยความโกรธ และมองฉินซือเพราะต้องการให้เขาช่วย

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา ถ้าวันนี้ฉินซือพูดเพื่อช่วยเหลือผู้หญิงคนนี้ เธอก็จะไล่ให้เขาออกไปด้วย!

ผู้ชายดี ๆ มีเป็นพัน เธอไม่อยากได้คนแบบนี้

ฉินซือรู้สึกว่าใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดุดันของลู่ฉิวเยว่นั้นน่ารักมาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มในใจ

“ภรรยาของผมกำลังท้อง คุณจะทำให้คนท้องโกรธได้ยังไง นี่มันเกินไปจริง ๆ” ฉินซือหันไปจ้องมองหูซีด้วยสายตาตำหนิ ราวกับว่าเธอได้ทำเรื่องชั่วร้ายหนัก

อีกมือหนึ่งกอดลู่ฉิวเยว่ไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่ากำลังถือสมบัติล้ำค่าอยู่

หูซีตัวสั่นด้วยความโกรธ เมื่อเห็นสายตาภาคภูมิใจของลู่ฉิวเยว่ แต่เมื่อมองผู้ชายที่เธอชอบมานาน เธอก็เขินอายเกินกว่าจะโกรธเขาได้ เธอกัดฟันจ้องมองลู่ฉิวเยว่อย่างขุ่นเคือง “ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

เธอหันหลังเดินออกไปข้างนอก

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นจากไป ใบหน้าของลู่ฉิวเยว่ก็เย็นชาราวกับน้ำแข็ง เธอสะบัดมือของเขาออก แล้วเดินตรงไปปิดประตูห้องนั่งเล่น

ฉินซือสะดุ้ง จับจมูกตัวเองอย่างรู้สึกผิด

เมื่อหันกลับมาเห็นผู้ยุยงทั้งสองที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าของเขาก็กลายเป็นมืดมนยิ่งกว่าก้นหม้อทันที เขากัดฟันชี้ไปทางห้องรับแขก “พ่อแม่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้สิครับ!”

พ่อแม่ตระกูลฉินไม่ต้องการทำให้ตัวเองอับอายต่อหน้าลูกสะใภ้ พวกเขาจึงเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความรู้สึกผิด

“พ่อแม่กำลังบังคับให้ผมหย่าก่อน ถึงจะพอใจใช่ไหม!” ฉินซืออดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความโกรธ หลังจากกระแทกประตูเสียงดัง แม้แต่ลู่ฉิวเยว่ที่อยู่นอกประตูก็ยังสะดุ้ง และมองไปทางประตู

แต่คราวนี้เธอไม่มีเจตนาที่จะห้ามปรามฉินซือ

เรื่องนี้พ่อแม่ตระกูลฉินทำเกินไปจริง ๆ พวกเขาไม่ได้ถือว่าเธอเป็นลูกสะใภ้อย่างจริงใจ เธอคงเป็นคนโง่ถ้ายังไปพูดแทนพวกเขาอีก

ในห้องโถง คุณแม่ฉินเม้มปาก ดวงตาเหม่อลอย “เราไม่ได้ตั้งใจทำแบบนี้ ใครจะรู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อหูซีจะมาหาลูกจริง ๆ”

“เราทำแบบนี้ไปก็เพื่อฉินเซียว ตอนนี้เธอมีสุขภาพไม่ดีจริง ๆ” คุณพ่อฉินถอนหายใจด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! ถ้าพ่อกับแม่ใส่ใจชีวิตแต่งงานของผมจริง ๆ ก็คงไม่ไปประจบประแจงคนอื่นหรอก!” ฉินซือระเบิดอารมณ์ในประโยคเดียว

คุณแม่ฉินเม้มปาก รู้สึกละอายใจ

ฉินซือสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาไม่เคยรู้สึกผิดหวังขนาดนี้มาก่อน และโบกมือ “ผมจะพูดอีกครั้ง ผมจะไม่ช่วยให้ฉินเซียวออกมา ผมพอแล้วตอนนี้ ผมจะบอกให้เลขาไปซื้อตั๋วให้พ่อแม่ออกเดินทางได้ในวันนี้เลยครับ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกลูกชายแท้ ๆ ไล่ออกไป เมื่อเห็นท่าทางเย็นชาของฉินซือ ทั้งคู่ก็รู้สึกอับอาย

ฉินซือไม่อยากเห็นหน้าพวกเขา เขาแค่อยากออกไปเกลี้ยกล่อมลู่ฉิวเยว่ให้เร็วที่สุด

ปกติลู่ฉิวเยว่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา เธอคงโกรธมาก

“เลขาหวัง ซื้อตั๋วสองใบให้พ่อแม่ของผมกลับไปที่เมืองหัวอ้ายทันที แล้วพาพวกเขาไปส่งที่สถานีรถไฟด้วย” ฉินซือกดหมายเลขโทรศัพท์ และจัดให้คนขับรถพาพ่อแม่ของเขาไปที่สถานีรถไฟทันที

ในที่สุดก็เหลือเพียงสองคนในบ้านเท่านั้น

ฉินซือเม้มปาก ฟังเสียงที่มาจากห้องครัว แล้วเดินเข้าไปข้างใน

“ปล่อยมันไว้เถอะครับ ผมมาแล้ว ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ”

ลู่ฉิวเยว่กำลังล้างจานในอ่างล้างจานด้วยสีหน้าเย็นชา ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงออดอ้อนของฉินซือดังมาจากข้างหลัง และถ้วยในมือของเธอก็ถูกดึงออกไปทันที

“ฉันไม่กล้าให้ทำหรอกค่ะ ดอกท้อของคุณที่อยู่ข้างนอก อาจรู้สึกเป็นทุกข์ถ้ารู้เรื่องนี้” ลู่ฉิวเยว่โกรธมาก จึงโยนผ้าขี้ริ้วเช็ดถ้วยลงในอ่างล้างจาน

ฉินซือไม่เคยเห็นลู่ฉิวเยว่โกรธขนาดนี้มาก่อน เข่าของเขาอ่อนแรง และเกือบจะคุกเข่าให้เธอ เขากอดเอวของเธออย่างประจบประแจง แล้วพูดว่า “คนนอกมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ ผมแค่ชอบทำงานบ้าน ไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้นเลย คุณอย่าโกรธเลยนะครับ”

ลู่ฉิวเยว่นึกเย้ยหยัน และผลักเขาออกไปด้วยศอก “ไม่สำคัญว่าคุณไม่ชอบเธอ เพราะเธอชอบคุณ และพ่อแม่ของคุณก็ชอบเธอด้วย เรามาหย่ากันเถอะค่ะ แล้วคุณจะได้อยู่กับครอบครัวได้ ถ้าฉันรู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ก็คงไม่แต่งงานจะดีกว่า จะได้ไม่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะการแต่งงานครั้งที่สองของคุณ”

“ลู่ฉิวเยว่ คุณอย่าพูดแบบนี้นะ” ฉินซือรู้สึกหวาดกลัว ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และกอดเธอไว้แน่น ราวกับว่าเขาต้องการจะบดขยี้เธอให้เป็นชิ้น ๆ “เราไม่มีทางหย่ากันนะครับ”

ลู่ฉิวเยว่โกรธมาก เธอทั้งต่อยและเตะเขาในอ้อมแขน “ทำไมไม่หย่าล่ะ บางทีพวกเขาอาจคิดอย่างนั้นก็ได้ ตอนแรกบอกว่าอยาก แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดอย่างนั้นแล้ว เมื่อถึงเวลา คุณจะได้แต่งงานใหม่แบบไม่มีพันธะ!”

หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว ฉินซือก็ตกใจมาก และปล่อยให้เธอทุบตี เขากอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ ฉิวเยว่ คุณพูดแบบนี้ ผมกลัวมาก”

เขารอคอยมาหลายปีแล้ว และในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็ตกลงที่จะมีลูก

“คุณโกรธเหรอ? ฉันสิต้องโกรธ!” ลู่ฉิวเยว่แยกเขี้ยว

เมื่อรู้สึกถึงความชื้นที่คอ เธอจึงหยุดชั่วคราว และรู้สึกในใจอ่อนยวบลง จนไม่สามารถพูดถ้อยคำที่รุนแรงได้อีกต่อไป

“เอาล่ะ ฉันจะไม่พูดอะไรอีกต่อไป หยุดทำตัวเป็นเด็กน้อยได้แล้ว” ลู่ฉิวเยว่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลูบหัวเขา

เรื่องนี้ฉินซือไม่ผิดจริง ๆ คำพูดรุนแรงที่เธอเพิ่งพูดออกไปนั้น ช่างเจ็บปวดจริง ๆ

หูของฉินซือแดง เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หากลู่ฉิวเยว่ไม่เห็นว่าตาของเขาเป็นสีแดง เธอคงไม่คิดว่าเขาจะหวาดกลัวมาก จนหลั่งน้ำตาเปื้อนคอของเธอเมื่อครู่นี้จริง ๆ

“เด็กน้อยก็เด็กน้อยสิครับ” สีหน้าของฉินซือดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาหันหน้ามองทางอื่น ไม่สบตาเธอ

ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้พูดต่อ ตอนนี้เธอสงบลงแล้ว เมื่อนึกถึงเมื่อครู่นี้ เธอก็รู้สึกหมดหนทาง “พ่อแม่ของคุณคิดจะปล่อยฉินเซียวออกมา และตอนนี้พวกเขาก็พบวิธีแล้ว พวกเขาไม่ยอมแพ้แน่นอน”

“แล้วก็” เธอทำหน้ามุ่ย “ผู้หญิงคนนั้นจะช่วยพ่อแม่คุณแน่นอน ทำไมเราไม่ปล่อยเธอออกไป และเอาพี่สาวของคุณมาไว้ใต้จมูกเรา เพื่อป้องกันไม่ให้เธอสร้างปัญหาอีกล่ะคะ”