สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 382 ใครอยู่ในบ้านของพวกคุณ

บทที่ 382 ใครอยู่ในบ้านของพวกคุณ

พ่อแม่เขาก่อเรื่องวุ่นวายทุกวัน เธอจึงรู้สึกหงุดหงิด

“มาลองดูกันก่อนเถอะครับ” ฉินซือถอนหายใจ

ตอนนี้หูซีกำลังช่วยเหลือพ่อแม่ของเขา การที่ฉินเซียวจะได้รับการปล่อยตัวนั้น ไม่ใช่เรื่องที่เขาและลู่ฉิวเยว่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า ยื่นมือไปวางถ้วยที่เพิ่งล้างกลับเข้าไปในที่วางจาน

“ช่วงนี้คุณยุ่งหรือเปล่าครับ?” ฉินซือซบหน้าลงบนคอของเธอ

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหัว “ไม่ยุ่งมากค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ผมคิดว่าเราควรกลับไปที่เมืองหัวอ้าย พ่อแม่ผมกระตือรือร้นที่จะปล่อยตัวฉินเซียวมากเกินไป ด้วยความช่วยเหลือจากหูซี ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากแอบกลับไปครับ” ฉินซือขมวดคิ้ว

ลู่ฉิวเยว่เห็นด้วย “ได้ค่ะ งั้นเรากลับไปที่เมืองหัวอ้ายกันเถอะ”

ทั้งสองตกลงกันทันที เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของพ่อแม่ตระกูลฉิน พวกเขาจึงซื้อตั๋วคนละเวลา โดยตกลงว่าจะไปที่เมืองหัวอ้าย

ในไม่ช้าหูซีก็รู้ว่าพ่อแม่ตระกูลฉินกลับมาที่เมืองหัวอ้าย จึงรีบซื้อตั๋วรถไฟติดตามพวกเขาไปโดยไม่ลังเล

ทันทีที่ลงจากรถไฟ ก็ตรงไปที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ฉิน

ไม่รู้เลยว่าการกระทำของพวกเขา ถูกทั้งสองคนจับตามองจากในบ้านหลังตรงข้าม

“เป็นยังไงบ้างคะ?” ลู่ฉิวเยว่กลับมาถึงเมืองหัวอ้ายในบ่ายของวันต่อมา และตรงไปยังบ้านที่ฉินซือเช่าอยู่

ฉินซือมองไปยังฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเย็นชา “หูซีเคยมาเยี่ยมบ้านแล้วครั้งหนึ่ง เพิ่งมาถึงที่นี่ตอนบ่ายเมื่อวานนี้ และกลับมาอีกครั้งเมื่อเช้านี้ พวกเขาออกไปด้วยกัน ความสัมพันธ์ไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนเมื่อก่อน”

เขาโกรธมากที่พ่อแม่ไม่ฟังคำพูดของเขาเลย

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก เธอเดาผลลัพธ์นี้ได้แล้ว และถอนหายใจ “มาดูกันต่อไปอีกสักสองสามวันค่ะ”

พูดจบ เธอก็เดินไปเอาน้ำที่ห้องครัว ฉินซือเดินตามเธอทุกฝีก้าวอย่างกระตือรือร้น เพราะกลัวว่าเธอจะโกรธอีกครั้ง

แต่เขาไม่คาดคิดว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ลู่ฉิวเยว่จะสงบ แต่เขาโกรธแทบตาย

ในห้องนั่งเล่น คุณแม่ฉินจับมือของหูซีด้วยรอยยิ้ม และมองเธอด้วยท่าทางอ่อนโยนและใจดีมาก “พ่อแม่ขอฝากเรื่องเสี่ยวเซียวของเราไว้กับลูกนะ”

“เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันค่ะ คุณป้าอย่าพูดแบบนั้นเลยนะคะ หนูจะช่วยพี่ฉินให้ได้แน่นอนค่ะ” หูซีพอใจกับท่าทีเช่นนั้น และกอดแขนเธออย่างเสน่หา

คุณพ่อฉินมีความสุขมาก เมื่อได้ยินว่าลูกสาวกำลังจะได้รับการปล่อยตัวในที่สุด

ฉินซือที่กำลังแอบฟังอยู่นอกหน้าต่างโกรธมากทันที

ครอบครัวนี้เป็นอะไรกันหมด คนพวกนี้ช่างไร้ยางอาย!

“คุณกำลังทำอะไร! ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ!” เมื่อเห็นฉินซือกำลังจะถีบประตู ลู่ฉิวเยว่ก็รีบกอดเอวของเขาไว้

ฉินซือโกรธมาก “พวกเขากำลังวางแผนอะไรกัน! พวกเขาจะไร้ยางอายเกินไปแล้ว!” หูซีพูดจาไร้ยางอายอยู่ในบ้าน แต่พ่อแม่ของเขาไม่ได้ปฏิเสธด้วยซ้ำ!

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก มองลึกเข้าไปข้างใน จากนั้นจับมือของเขา แล้วพาเดินออกไปข้างนอก

“จะไปไหนครับ?” หลังจากเดินอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครในบ้านได้ยินเขา ฉินซือก็กล้าพูดเสียงดัง

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองชายหนุ่ม “กลับไปที่เมืองหลวง ฉันต้องไปทำงานในอีกสองวัน”

“จะไม่จัดการแล้วเหรอครับ?” ฉินซือจับแก้มเธอ แล้วถามด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะโกรธ

สีหน้าเย็นชาและไม่แยแสของลู่ฉิวเยว่นั้นน่ากลัวมาก ทำให้เขาตัวสั่น

“สถานการณ์แบบนี้เราจะทำอะไรได้? ในตอนนี้หูซีตกลงที่จะช่วย เมื่อพิจารณาเรื่องสถานะของเธอ ก็น่าจะได้รับการปล่อยตัวแน่นอน เป็นไปได้ไหมที่เราจะใช้เส้นสาย เพื่อส่งเธอกลับไปได้” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ

หากเขาทำเช่นนี้ ฉินซือและพ่อแม่ของเขาจะเดือดร้อนไปด้วยจริง ๆ และมันคงจะไม่ดีถ้าทั้งครอบครัวต้องขายหน้า

“ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจนะครับ” ฉินซือจับหน้าเธอ แล้วจูบคิ้วของเธอเบา ๆ อย่างรู้สึกเสียใจ

เขาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ฉินเซียวออกมา แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ผิดสัญญา

ลู่ฉิวเยว่กอดเอวเขา “เอาล่ะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ ตอนนี้เรื่องเกิดขึ้นแล้ว เราจะระมัดระวังพวกเขาในอนาคต ตราบใดที่คุณไม่มีเจตนาไม่ดี พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ”

เธอหัวเราะเบา ๆ และซุกหน้าไว้ในอ้อมแขนของฉินซือ

ฉินซือสาบานอย่างแน่วแน่ ว่าเขาต้องการเปิดใจและแสดงให้เธอเห็น “ผมจะจดจำว่าคุณเป็นภรรยาของผมไปตลอดชีวิต หากผมนอกใจคุณ ก็ขอให้โดนฟ้าผ่าตาย!”

“เอาล่ะ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ลู่ฉิวเยว่จ้องมอง

เป็นเรื่องไม่ดีที่ต้องพูดถึงความตายทุกวัน

ฉินซือยิ้มออดอ้อน และดึงเธอไปฝั่งตรงข้าม

การอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าดูคนเหล่านั้น ทำให้พวกเขาโกรธ ลู่ฉิวเยว่และฉินซือไปซื้อตั๋วกลับเมืองหลวงในวันนั้น

“มาเลย มากินชิ้นนี้สิครับ มันหวานมาก” ในห้องนั่งเล่น ฉินซือป้อนแอปเปิลให้ลู่ฉิวเยว่อย่างกระตือรือร้น

ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้เขารู้สึกผิดมาก เขาหวังว่าจะกอดลู่ฉิวเยว่ไว้ได้ตลอด เขาติดตามลู่ฉิวเยว่ทุกย่างก้าว แม้แต่ตอนที่เธอเข้าห้องน้ำก็ยังอยากตามไปด้วย

“เอาล่ะ คุณกินเองเถอะค่ะ ไม่เป็นไร” สายตาของลู่ฉิวเยว่ยังคงจับจ้องไปที่สมุดบัญชี และเธอก็ผลักมือของเขาออกไปด้วยความหมั่นไส้

ฉินซือรู้สึกเจ็บปวดเพราะสีหน้าของเธอ และใส่แอปเปิ้ลเข้าไปในปากตัวเองอย่างเสียใจ

กริ่งประตูดังขึ้นทันที เขาวางจานผลไม้ลงแล้วลุกไปเปิด

“คุณมาที่นี่ทำไม?” ฉินซือมองเลขาหวังตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

มุมปากของเลขาหวังกระตุก เขาสาปแช่งอยู่ในใจ

ให้ตายเถอะ คุณดูผ่อนคลายมาก ใช้เวลาอยู่กับภรรยาที่บ้านทุกวัน ในขณะที่ผมทำงานนอกบ้านเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่คุณยังไม่พอใจอีก! ผมทำงานหนักทุกวัน ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนพิเศษที่คุณให้ผม ผมคงไม่คอยรับใช้คุณหรอก! อยากทำอะไรก็ตามใจเลย!

แต่เขาไม่กล้าแสดงสีหน้าไม่พอใจ เขาพูดอย่างสุภาพ “หัวหน้าครับ ท่านได้นัดกับเถ้าแก่สวี่ไว้ที่เมืองเหิงในวันมะรืนนี้ ท่านจะต้องออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า ผมขอเตือนเรื่องกำหนดการนะครับ”

พูดจบ เขาก็ได้มอบเอกสารที่ต้องลงนามในไม่กี่วันที่ผ่านมา

ฉินซือลืมไปจริง ๆ ว่าเขาต้องเดินทางไปทำธุระในวันพรุ่งนี้ เขารู้สึกแย่

“ได้ ผมเข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้าให้เลขาหวัง ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายออกไปแล้ว เขาก็หันไปหาลู่ฉิวเยว่ด้วยความลำบากใจ

“ผมไม่อยากเดินทางไปทำธุระเลย ไม่อยากแยกจากคุณ” เขากอดลู่ฉิวเยว่ไว้แน่น ไม่เต็มใจไปเลยสักนิด

นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานกัน ทั้งสองคนอยู่ห่างกันน้อยมาก อีกทั้งไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาทั้งสองยังแสดงความรักกันใกล้ชิด ลู่ฉิวเยว่ไม่ชินกับการที่เขาบอกว่าจะต้องอยู่ห่างกันจริง ๆ

“คุณรีบกลับมานะคะ” เธอเม้มปาก ไม่สามารถอ่านสมุดบัญชีได้อีกต่อไป อยากอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ฉินซือกังวลตลอดทั้งคืน คืนนี้เขายิ่งกอดลู่ฉิวเยว่ทั้งคืน ซึ่งทำให้ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ

ฉินซือออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลู่ฉิวเยว่ตื่นขึ้นมา มีเพียงอาหารเช้าและโน้ตที่เขาทิ้งไว้บนโต๊ะ บ้านหลังเล็ก ๆ ที่เคยอบอุ่น ดูว่างเปล่าเมื่อไม่มีเขาอยู่ ลู่ฉิวเยว่มองอาหารเช้าที่อยู่ตรงหน้า แล้วรู้สึกเศร้า

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปอุ่นอาหารเช้า กินเสร็จก็ขึ้นรถไปโรงเรียน

ฉินซือไม่อยู่บ้าน เธอคงคิดมากเกินไปถ้าเธอยังอยู่ที่นี่คนเดียว ควรไปยุ่งกับงานดีกว่า

“ฉิวเยว่ คุณมาแล้ว!” ไม่นานหลังจากที่เข้าไปข้างในเรียน ลู่ฉิวเยว่ยังไม่ทันได้จัดอุปกรณ์ครัว ฉางเจวี๋ยก็แทบรอไม่ไหวที่จะพบเธอแล้ว