สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 380 มีผู้หญิงแปลกหน้ามาที่บ้าน

บทที่ 380 มีผู้หญิงแปลกหน้ามาที่บ้าน

“นี่คือพ่อสามีและแม่สามีของฉัน ต่อไปนี้ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาได้เลยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่รีบเดินเข้าไปอธิบาย ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนฟัง

“ได้ครับ ได้ครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเคยคุยกับลู่ฉิวเยว่มาก่อน และรู้จักเธอ เขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และยิ้มอย่างเขินอาย “พวกเราทำสิ่งต่าง ๆ ตามกฎ หวังว่าพวกคุณจะไม่ถือสานะครับ”

“ไม่แน่นอนค่ะ พวกคุณรักษาความปลอดภัยได้ดี” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

เธอหันไปมองคุณพ่อฉินกับคุณแม่ฉิน สายตาเธออ่อนโยนและใจดีมาก “คุณแม่ คุณพ่อ ทำไมมาถึงแล้วไม่บอกกันล่ะคะ กลับบ้านกันก่อนเถอะค่ะ”

ฉินซือขับรถมาหา แล้วลงไปช่วยคุณพ่อฉินกับคุณแม่ฉินยกกระเป๋าเดินทาง

แต่ทันทีที่คุณแม่ฉินเห็นเขา ก็รู้สึกสะเทือนใจทันที กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ รีบจับมือชายหนุ่มไว้แน่น “เสี่ยวซือ ช่วยฉินเซียวด้วยเถอะนะลูก เธอสำนึกผิดแล้ว ยอมปล่อยเธอออกมาเถอะ”

“ใช่แล้ว ตอนนี้ฉินเซียวสุขภาพแย่มาก ตอนที่แม่กับพ่อไปเยี่ยมเธอเมื่อวานนี้ โหนกแก้มของเธอชัดเจน ตอนนี้เธอกินอะไรไม่ลงเลย เธอจะทนต่อสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากแบบนี้ในคุกได้ยังไง” คุณพ่อฉินก็พูดด้วยความสะเทือนใจ

ฉินซือเม้มปาก รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจางหายไปทันที เขาชี้ไปที่รถ แล้วพูดว่า “กลับบ้านแล้วค่อยคุยกันครับ”

คุณพ่อฉินรู้ด้วยว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีสำหรับการสนทนา เขาจึงจูงมือคุณแม่ฉินขึ้นรถ ลูบหลังมือของเธอเบา ๆ บอกให้สงบสติอารมณ์ก่อน

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก กล่าวลาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แล้วหันกลับไปขึ้นรถ

“เสี่ยวซือ…” ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในบ้าน คุณแม่ฉินก็มองฉินซืออย่างคาดหวัง

“ดื่มน้ำก่อนนะคะ” ลู่ฉิวเยว่หยิบน้ำอุ่นจากห้องครัวมารินใส่ถ้วยให้ทั้งสอง

คุณแม่ฉินรับมา และหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด

ฉินซือเม้มปาก ดึงลู่ฉิวเยว่ให้นั่งลง แล้วพูดอย่างอบอุ่น “นั่งลงเถอะ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”

พูดจบ เขาก็ลูบหลังมือของเธออย่างปลอบโยน

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกโล่งใจ ยิ้มให้เขา และส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเธอสบายดี

คุณแม่ฉินทนไม่ได้อีกต่อไป คว้ามือของฉินซือและหลั่งน้ำตา “ฉินซือ ลูกต้องช่วยพี่สาวของลูกนะ เธอกินอาหารไม่ได้มาหลายวันแล้ว อาเจียนและนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น แม่จะทำยังไง”

“มีหมออยู่ในคุก ไม่จำเป็นต้องออกมารักษาข้างนอกครับ” ฉินซือเม้มปาก เขาสงสัยว่าฉินเซียวจงใจแกล้งป่วยเพื่อจะออกมา

เพราะไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยแกล้งป่วยมาก่อน

คุณแม่ฉินไม่อยากจะเชื่อ จ้องมองฉินซือเขม็ง “ฉินซือ เธอเป็นพี่สาวของลูก ลูกพูดแบบนั้นได้ยังไง! ลูกลืมไปแล้วเหรอ ว่าเมื่อก่อนพี่สาวของลูกดีกับลูกแค่ไหน ลูกทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน ลูกเคยพูดด้วยว่าจะปกป้องพี่สาว”

“ใช่แล้ว เสี่ยวซือ เธอเป็นพี่สาวของลูก เธอสำนึกผิดแล้ว” คุณพ่อฉินก็ช่วยพูด “เราได้สอบถามไปแล้ว เราสามารถปล่อยเธอได้ ตราบใดที่เราจัดการเรื่องความสัมพันธ์ได้ ลูกช่วยหน่อยเถอะนะ”

“ฉินซือ แม่ขอร้องลูก ช่วยด้วยเถอะนะ” ใบหน้าของคุณแม่ฉินเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอกำลังจะคุกเข่าลง

ลู่ฉิวเยว่ตกใจ รีบลุกไปประคองเธอไว้ “คุณแม่ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ”

คุณแม่ฉินคุกเข่าลงไม่ได้ แต่เธอก็ไม่กล้าลุกขึ้นมาเช่นกัน เธอยืนกรานให้ฉินซือยอม และมองฉินซืออย่างเศร้าใจ

ลู่ฉิวเยว่ปวดหัว คุณแม่ฉินกำลังพยายามอ้างหลักศีลธรรม เพื่อบังคับให้คนทำตามคำขออยู่เหรอ

ฉินซือก็เห็นว่าแม่ตั้งใจที่จะบังคับพวกเขาในตอนนี้

เขาโกรธทันที กัดฟันดึงลู่ฉิวเยว่ออกไป แล้วอุ้มเธอไปนั่งบนโซฟา จากนั้นหันไปหาคุณแม่ฉินและตวาด “ในสายตาพ่อแม่มีแค่ลูกสาวคนเดียวเหรอครับ ฉินเซียวทำอะไรผิดถึงต้องเข้าไปในนั้น มันเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ! ตอนนี้ฉิวเยว่ตั้งครรภ์แล้ว แต่พ่อแม่ก็ยังมีปัญหาแบบนี้อีก ต้องรอให้เธอแท้งก่อนถึงจะพอใจเหรอครับ!”

พ่อแม่ตระกูลฉินตกตะลึง และมองลู่ฉิวเยว่

“แม่…” แม่ฉินพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร

ฉินซือกัดฟันขู่ “ถ้าพ่อแม่ยังสร้างปัญหาแบบนี้ แล้วฉิวเยว่เครียดจนแท้งลูก ผมจะปล่อยให้ฉินเซียวอยู่ที่นั่นไปตลอดชีวิต!”

คุณแม่ฉินมีน้ำตาคลอเบ้า ขณะพูดว่า “เสี่ยวซือ เธอเป็นพี่สาวของลูก ทำไมลูกถึงใจร้ายขนาดนี้”

ฉินซือพูดอย่างเย็นชา “ถ้าพ่อกับแม่ยืนกรานจะสร้างปัญหาอีก แล้วเด็กในท้องของฉิวเยว่ ต้องทนทุกข์ทรมานจนเกิดความสูญเสียขึ้นมา ผมจะตัดความสัมพันธ์กับพ่อแม่ด้วยเหมือนกัน!”

เขาพูดจริงจังมาก ไม่เพียงแต่พ่อแม่ตระกูลฉินเท่านั้น แต่ลู่ฉิวเยว่ที่อยู่ด้านข้างก็ตกใจเช่นกัน แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเพื่อปลอบใจออกมา

คราวนี้คุณพ่อคุณแม่ฉินทำเกินไป พวกเขาจงใจเมินเธอตั้งแต่เข้ามาในบ้าน โดยแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้อยู่ในบ้าน ใจร้ายเกินไปมาก

จู่ ๆ บรรยากาศก็ตึงเครียด

ทันใดนั้นกริ่งประตูก็ดังขึ้น ลู่ฉิวเยว่ลุกไปเปิดประตู เมื่อเธอเห็นผู้หญิงแปลกหน้านอกประตู เธอก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามด้วยความสับสน “มาหาใครเหรอคะ?”

“ฉันมาหาฉินซือ” ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองเธอ แล้วเดินตรงเข้าไป

ท่าทางแบบนี้หยาบคายมาก ลู่ฉิวเยว่รู้สึกแปลกใจ และขมวดคิ้วมองตาม

ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะไม่สังเกตเห็นอารมณ์ของเธอเลย ทันทีที่เข้าไปในบ้าน เธอก็ยิ้มหวานให้ฉินซือ แล้วพูดว่า “ฉินซือไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

ลู่ฉิวเยว่สับสน และหันไปมองฉินซือ

คุณรู้จักกันเหรอ?

ฉินซืออ้าปากและกำลังจะอธิบาย แต่คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะมากอดเขาไว้ ไม่เพียงแต่ฉินซือเท่านั้น แต่ลู่ฉิวเยว่ก็ตกใจเช่นกัน

“คุณทำอะไร” สักพักฉินซือก็ผลักเธอออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา ความโกรธซ่อนอยู่ในน้ำเสียง

หญิงสาวคนนั้นเริ่มไม่พอใจทันที และเม้มปากก่อนพูด “ฉินซือ คุณลืมฉันแล้วเหรอ? เราเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันนะ แต่ตอนนี้เรากอดกันไม่ได้เลยเหรอคะ?”

ฉินซือมีใบหน้าเย็นชา และถอยห่างจากเธอ ราวกับว่าเธอเป็นโรคร้าย

“ถ้าคุณลุงกับคุณป้าไม่มาคุยธุระที่บ้าน ฉันก็คงไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ไม่ได้เจอคุณมาหลายปีแล้ว ทำไมไม่ติดต่อฉันเลยล่ะ แล้วยังทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าอีก” ผู้หญิงคนนั้นเม้มปาก แล้วบ่นราวกับว่าเธอเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับฉินซือมาก่อน

“คุณอย่าพูดเรื่องไร้สาระ ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน” ฉินซือขมวดคิ้ว สีหน้ามืดมนราวกับก้นหม้อ

เขาหันหน้าจ้องมองไปที่พ่อแม่ ทั้งสองก็ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมาจริง ๆ พวกเขาจึงมองออกไปที่อื่นด้วยความลำบากใจ

ตอนนั้นฉินซือไม่เต็มใจจะช่วยปล่อยฉินเซียวให้พวกเขา และในท้ายที่สุดก็ปฏิเสธพวกเขาตามตรง ทั้งสองคนจึงเริ่มมองหาคนอื่นให้มาช่วย

ต่อมา จู่ ๆ พวกเขาก็ได้พบกับหูซีในเมืองหัวอ้าย และได้รู้ว่าครอบครัวของเธอมีอำนาจใหญ่โต จึงลงมือดำเนินการ

ต่อมาเมื่อได้ยินว่าเธอบอกว่าเคยชอบฉินซือมาก่อน และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอก็ยังมีความรู้สึกเช่นนั้น คุณแม่ฉินก็ยิ่งตื่นเต้นมาก และติดต่อกับเธออย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้น

ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อเธอถามว่าฉินซืออาศัยอยู่ที่ไหน จึงยอมตอบไป

คุณแม่ฉินรู้สึกเสียใจ เธอไม่น่าหลุดปากบอกไปเลย

“ทำไมจะไม่เกี่ยวข้อง” หูซีไม่พอใจ โดยไม่สนใจลู่ฉิวเยว่ที่ยืนอยู่ข้างเธอเลย

ฉินซือโกรธมากเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ยอมหยุด เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดขึ้น เขาสะบัดมือของเธอออกไป แล้วชี้ไปที่ประตู “โปรดออกไปเถอะครับ เรากำลังจัดการเรื่องครอบครัวกันอยู่ คนนอกอย่างคุณไม่เกี่ยวอะไรด้วย!”