สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 379 คุณพ่อคุณแม่ฉินขอร้อง

บทที่ 379 คุณพ่อคุณแม่ฉินขอร้อง

“นาน ๆ ทีเธอจะได้พักผ่อนสักวันหนึ่ง นอนหลับสบายเลยสินะครับ” ฉินซือออกมาจากห้องครัว และพูดกับลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง คุณรู้ใจฉันจริง ๆ”

คุณแม่ลู่มองเธอด้วยความไม่พอใจ แล้วหันหลังกลับเข้าไปในครัว

“กินซุปรองท้องก่อนครับ” ฉินซือหยิกแก้มเธอด้วยความรัก แล้วยื่นชามซุปให้ ลู่ฉิวเยว่ก็กำลังหิวพอดี เธอจึงหยิบมันขึ้นมาดื่ม

“เฮ้อ ฉันมาสายแล้ว” น้ากับน้าสะใภ้เปิดประตูจากด้านนอกแล้วเข้ามา ตามมาด้วยหวงฉีฉี

ลู่ฉิวเยว่รีบวางชามลง แล้วยืนขึ้นทักทายด้วยสายตาอ่อนโยน “ไม่สายหรอกค่ะ มาทันเวลาพอดี เรากำลังจะเริ่มทานข้าวกันค่ะ”

น้าสะใภ้หัวเราะเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะมองท้องของลู่ฉิวเยว่ แล้วพูดติดตลก “จู่ ๆ ฉินซือก็โทรหาน้ากลางดึก ทำให้น้าตกใจหมด คิดว่าท้องแล้ว”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขันระคนเขินอายเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จึงมองฉินซือด้วยสายตาดุร้าย

ใครบ้างที่จัดงานเฉลิมฉลองก่อนจะตั้งครรภ์ เขาเป็นคนแรกในโลกแน่ ๆ

ฉินซือไม่ได้รู้สึกอาย เขายิ้มอย่างร่าเริง ใบหน้าสดใสดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ในขณะที่รับประทานอาหาร คุณแม่ลู่ก็อดไม่ได้ที่จะตักผักลงในชามของลู่ฉิวเยว่ ขณะพึมพำว่า “ฉิวเยว่ ในเมื่อตัดสินใจจะมีลูกแล้ว ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดี ผู้หญิงเราหากต้องคลอดลูก ประตูนรกก็อยู่ใกล้แล้ว หากดูแลตัวเองไม่ดี จะเกิดปัญหาใหญ่หลังคลอด”

“ใช่แล้ว การคลอดลูกเป็นเรื่องใหญ่มาก หลานควรกินอาหารดี ๆ มากกว่านี้ เดี๋ยวน้าจะมาทำซุปมาให้” น้าสะใภ้ก็พยักหน้าซ้ำ ๆ

เธอนึกถึงตอนที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ตอนที่เธอคลอดเจ้าเด็กแสบเซวียนเซวียนคนนั้น และร่างกายเธอก็อ่อนแอเป็นเวลานานหลังคลอด

ลู่ฉิวเยว่ก็เข้าใจความจริงนี้ จึงพยักหน้าเงียบ ๆ

ฉินซือที่อยู่ด้านข้างวางตะเกียบ และฟังอย่างระมัดระวัง เขากำลังวางแผนจะหาพ่อครัว เพื่อไปเรียนรู้วิธีทำซุป เมื่อลู่ฉิวเยว่ตั้งครรภ์ เขาจะได้สามารถปรุงอาหารให้เธอได้

ทางที่ดีควรจ้างพี่เลี้ยงเด็กที่ทำอาหารเก่ง จะได้สามารถพูดคุยกับลู่ฉิวเยว่ได้ เมื่อเขาไม่อยู่บ้าน

ฉินซือจมอยู่กับความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อลู่ฉิวเยว่ตักอาหารให้เขา

“การตั้งครรภ์เป็นงานหนัก โดยเฉพาะในช่วงสองสามเดือนแรก ที่ทารกในครรภ์ยังไม่มั่นคง ลูกจะยุ่งทุกวันเหมือนตอนนี้ไม่ได้นะ” คุณแม่ลู่พูดเรื่องนี้อย่างจริงจัง

ลูกสาวของเธอเป็นคนที่มุ่งมั่นในอาชีพการงานมาก เธอกลัวมากว่าเธอจะยังคงยุ่งเหมือนตอนนี้ ซึ่งไม่ควรเลย

“ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกค่ะ หนูจะจัดเวลาให้ดีแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นค่ะ” ลู่ฉิวเยว่สัญญา หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็แสดงความกังวลอีกครั้ง ใบหน้าบูดบึ้งราวกับกัดมะระขม “แล้วตอนคลอดลูกเจ็บมากไหมคะ?”

“เจ็บแน่นอน แต่มันก็แค่ไม่กี่ชั่วโมง ถ้าผ่านไปแล้ว ก็จะไม่เป็นไร ทุกคนผ่านมันไปได้” คุณแม่ลู่ปลอบเธออย่างระมัดระวัง

น้าสะใภ้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยปลอบเธออย่างรวดเร็ว

เมื่อนึกถึงลู่ฉิวเยว่ที่จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวด ความกระตือรือร้นอยากมีลูกของฉินซือก็ลดลง

“ต้องมีประสบการณ์สักครั้ง ความจริงหนูเองก็อยากมีลูกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่มองใบหน้าฉินซือที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ ราวกับว่าไม่ใช่เธอที่จะคลอดบุตร แต่เป็นตัวเขาเอง

เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน และความกลัวในใจเธอก็น้อยลง

ฉินซือเม้มปาก และจับมือของลู่ฉิวเยว่ไว้แน่นใต้โต๊ะ สาบานในใจว่าหากลู่ฉิวเยว่ตั้งครรภ์ เขาจะดูแลเธออย่างดี และจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ

เมื่อเห็นคู่รักหนุ่มสาวคอยดูแลและเข้าใจซึ่งกันและกัน คุณแม่ลู่ก็รู้สึกโล่งใจมาก และเธอก็รู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าการที่ให้ลูกสาวของเธอแต่งงานกับฉินซือนั้น ถูกต้องที่สุด “พวกลูกไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไปหรอก ถ้าเด็กเกิดมา แม่จะช่วยดูแลให้ห้าหรือหกเดือนเลย ตอนนั้นลูกจะยุ่งกับงานก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ว่า… ญาติทุกคนต้องเห็นด้วยก่อนนะ”

หากพ่อแม่ตระกูลฉินต้องการดูแลหลานชายด้วยตัวเอง พวกเขาก็จะไม่แย่ง

แต่ในการวิเคราะห์ คุณแม่ลู่ยังคงรู้สึกว่าต้องดูแลได้ดีที่สุด

ฉินซือพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะไปถามเองครับ”

ลู่ฉิวเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ ครุ่นคิดเพราะคำพูดเหล่านี้

ในครั้งที่แล้ว ครอบครัวทะเลาะกัน เนื่องจากเหตุการณ์ของฉินเซียว และตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่ตระกูลฉินมีทัศนคติอย่างไร

หลังรับประทานอาหารเสร็จ ลู่ฉิวเยว่ก็ส่งทุกคนออกไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคุยกับฉินซือ “ตอนนี้พ่อแม่คุณมีทัศนคติยังไงคะ พวกเขายังคงพยายามหาทางปล่อยตัวฉินเซียวออกมาหรือเปล่า?”

ฉินซือหยุดล้างจาน รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป “ผมโดนถามหลายครั้งแล้ว”

“สุดท้ายเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ จะเฝ้าดูเธอทนทุกข์ได้ยังไง?” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ และเอื้อมมือไปช่วยเขาพับแขนเสื้อขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้แขนเสื้อเปียกน้ำล้างจาน

ฉินซือวางชามในมือลง มองลู่ฉิวเยว่อย่างจริงจัง และรับรองว่า “คุณไม่ต้องกังวล เรื่องนี้เป็นความผิดของฉินเซียว เธอสมควรได้รับโทษ ผมจะสนับสนุนคุณเสมอ”

เขากังวลว่าลู่ฉิวเยว่จะคิดมาก ไม่อยากให้อารมณ์เสียเพราะเรื่องนี้

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอบอุ่นในใจ ยิ้มอ่อนและกอดเอวของเขา

จู่ ๆ ก็มีของนุ่มนิ่มกดลงบนหลัง ฉินซือหยุดล้างจานและพูดด้วยเสียงแหบห้าว “ลู่ฉิวเยว่ คุณอย่าหาเรื่องสิครับ”

ลู่ฉิวเยว่ขี้เล่นมากขึ้น เธอยื่นมือเข้าไปในชายเสื้อของเขาด้วยรอยยิ้ม

ความเย็นกดทับความร้อนที่แผดเผา ร่างกายของฉินซือสั่นสะท้าน เขากัดฟันล้างมืออย่างสบาย ๆ แล้วอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้อง

ลู่ฉิวเยว่ยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เธอจึงงับติ่งหูของเขาด้วยรอยยิ้ม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเย้ายวนมีเสน่ห์

วันรุ่งขึ้น ลู่ฉิวเยว่ถูกปลุกด้วยจูบของฉินซือ ความรู้สึกเปียกชื้นทำให้เธออึดอัดมาก เธอกัดฟันผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกไป “คุณกำลังทำอะไร!”

เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน เช้าแล้วก็ยังไม่ยอมให้นอนอีกเหรอ สวรรค์มีความยุติธรรมบ้างไหม!

ฉินซือมองเธอที่กำลังหรี่ตาพูดด้วยความหงุดหงิด และคิดว่าน่ารักมาก เขาหัวเราะเบา ๆ และลูบหัวเธอ “รีบตื่นได้แล้วครับ คุณจะไปโรงเรียนสายอีกแล้วนะ”

ลู่ฉิวเยว่ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “อื้อ”

เมื่อถึงเวลาที่เธออาบน้ำเสร็จ ฉินซือก็จัดอาหารเช้าใส่กล่องอาหารเรียบร้อยแล้ว ซึ่งตั้งใจให้เธอกินมันระหว่างทาง

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มด้วยความพึงพอใจ จับมือเขาแล้วออกไปด้วยกัน

“เดี๋ยวก่อน หยุดรถก่อนค่ะ” ขณะที่รถผ่านป้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ลู่ฉิวเยว่ก็หันไปพูดกับฉินซือ

“มีอะไรเหรอครับ?” ฉินซือสับสน เขามองตามสายตาของเธอ และเห็นว่าเป็นพ่อแม่ของเขาที่อยู่ที่นี่

พวกเขาทั้งสองดูกังวล และพยายามอย่างเต็มที่ เพื่ออธิบายบางอย่างให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยฟัง

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว รีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว และได้ยินชัดเจนเมื่อเธอเข้าไปใกล้

“…ลูกชายของฉันชื่อฉินซือ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ คุณต้องให้ฉันเข้าไป กรณีเลวร้ายที่สุดคุณก็ตามเรามาสิ กลัวพวกเราจะขโมยของเหรอ?” คุณแม่ฉินกังวล

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปฏิเสธอย่างหนักแน่น และพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่ได้ครับ เรามีข้อบังคับ คุณจะเข้าไปไม่ได้ถ้าไม่มีบัตรผ่านประตู ถ้าลูกชายของคุณเป็นเจ้าของที่นี่ ก็ให้เขาออกมารับคุณสิครับ”

“ใช่ครับ คุณลุง คุณป้า เราเป็นแค่พนักงานรักษาความปลอดภัย เราไม่มีสิทธิ์นั้น พวกคุณควรเห็นใจพวกเราด้วย” พนักงานรักษาความปลอดภัยอีกคนหนึ่งตามมาห้าม แต่ทั้งสองคนก็ไม่ยอมอยู่ดี