สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 352 ผู้อำนวยการประจบประแจง

บทที่ 352 ผู้อำนวยการประจบประแจง

คำพูดของเธอน่าสนใจมาก จนหลายคนรอบตัวเธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ ซึ่งทำให้ผู้หญิงคนนั้นโกรธมาก จนถึงกับสบถออกมาเสียงดัง

หลังจากเดินออกจากอาคาร ลู่ฉิวเยว่ก็เดินไปรอบ ๆ อาคาร ก่อนจะพบคนขับจอดรถอยู่ใต้ร่มไม้

“คุณลู่ ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้ล่ะครับ?” คนขับถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเธอ

น่าจะใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงไม่ใช่เหรอ?

ลู่ฉิวเยว่โบกมือ “ไม่มีอะไรค่ะ กลับกันเถอะ”

คนขับพยักหน้า แล้วรีบเปิดประตูให้เธอ

เมื่อขึ้นรถมาแล้ว ลู่ฉิวเยว่ไม่หยุดพักเลย เธอรีบโทรหามิสเตอร์บอยเยอร์

สิ่งที่เธอเพิ่งพูดกับผู้หญิงที่ลงทะเบียน ไม่ใช่แค่คำพูดรุนแรงไร้สาระ แต่เธอจะทำมันจริง ๆ

ตอนที่เธอลงทะเบียนเมื่อครู่นี้ สายตาอันเฉียบคมของเธอ มองเห็นรายชื่อครูฝึกในโบรชัวร์ด้านบน หนึ่งในนั้นมีชื่อที่คุ้นเคยมาก ราวกับว่าเธอเคยได้ยินอาจารย์พูดถึงมาก่อน ว่าเป็นเพื่อนของเขา

มีคนเพียงไม่กี่ร้อยคน ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นเชฟระดับโลกได้ ลู่ฉิวเยว่คิดว่ามีโอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะเป็นเขา

“ฉิวเยว่ คุณไม่ได้โทรหาผมมานานแล้ว!” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของลู่ฉิวเยว่ บอยเยอร์ที่อยู่ปลายสายก็ตื่นเต้นมาก ชายอายุราวหกสิบเจ็ดสิบกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย “ช่วงนี้หนูละเลยอาจารย์ไป ศิษย์สำนึกผิดแล้วค่ะ”

บอยเยอร์พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณได้ฝึกฝนทักษะการทำอาหาร ที่ผมสอนคุณไปเมื่อเร็ว ๆ นี้บ้างหรือเปล่า?”

เมื่อพูดถึงทักษะการทำอาหาร ลู่ฉิวเยว่ก็จริงจังมากเช่นกัน “ฝึกค่ะ หนูฝึกฝนทุกวัน”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะยกโทษให้คุณที่ไม่โทรหาผม แล้วอย่าทำอีกนะ” บอยเยอร์มีความสุข เขาชมเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นเด็กฝึกที่ดี

ทั้งสองพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอีกสักพัก แล้วลู่ฉิวเยว่ก็เข้าประเด็น “อาจารย์คะ หนูอยากจะถามว่า อาจารย์เดลีมาประเทศจีนหรือเปล่านะคะ?”

“คุณเจอตาแก่นั่นเหรอ?” บอยเยอร์ประหลาดใจ

ลู่ฉิวเยว่กระแอม “เปล่าค่ะ วันนี้หนูอยากไปเข้าชั้นเรียนฝึกอบรมด้านอาหาร เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับอาหารอเมริกันและอาหารตะวันตก มีเชฟระดับโลกชื่อเดียวกับอาจารย์เดลีด้วย หนูเลยสงสัยนิดหน่อยค่ะ”

เมื่อบอยเยอร์ได้ยินว่าเธอมีแรงบันดาลใจมาก เขาก็ดีใจมากและหัวเราะ “นั่นแหละคือตาแก่นั่น ก่อนหน้านี้เขาบอกผมว่าเขากำลังจะไปจีน เพื่อจัดการฝึกอบรมบางอย่าง และศึกษาอาหารจีน ฉิวเยว่ ถ้าคุณได้เรียนกับเขา คุณต้องตั้งใจเรียนนะ จะได้ไม่ทำให้อาจารย์เสียหน้า”

“เกรงว่าหนูจะไม่มีโอกาสนั้นน่ะสิคะ” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจราวกับเป็นทุกข์มาก “ตอนที่หนูไปลงทะเบียนวันนี้ คนที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนดูถูกหนู และไม่ยอมให้หนูเข้าร่วม บางทีหนูอาจจะถูกมองว่าไม่คู่ควรค่ะ”

“อะไรนะ?!” ชายชราโกรธมากจนหน้าแดง ความรู้สึกเหมือนให้ท้ายลูกตัวเองผุดขึ้นมาทันที “ถ้ามีเรื่องแบบนี้ คุณแค่บอกผม! ผมจะไปบอกตาแก่นั่นให้!”

เขาโกรธมาก กล้าพูดจริง ๆ ว่าลูกศิษย์ของเขาไม่คู่ควรกับชั้นเรียนของตาแก่นั่น ไร้สาระจริง ๆ!

โชคดีที่ชายชราคนนั้นจะได้พบฉิวเยว่ที่เป็นศิษย์ของเขา! เฮ้อ ตาแก่เอ๊ย!

ลู่ฉิวเยว่เห็นด้วย “ขอบคุณค่ะอาจารย์ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะคะ”

หลังจากวางสายแล้ว รถก็จอดหน้าบ้านพอดี ลู่ฉิวเยว่เปิดประตูลงจากรถ

บางทีชายชราอาจจะโกรธจัดจึงรีบจัดการให้ สามวันต่อมา ลู่ฉิวเยว่ได้ต้อนรับแขกที่บ้าน ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่เป็นลูกครึ่ง ตาสีฟ้า

“สวัสดีครับ คุณลู่ ผมชื่อหยวนชิงยวน ผู้อำนวยการโรงเรียนฝึกอบรมอาหารจีนและตะวันตกครับ” เขามองเธอด้วยดวงตาสีฟ้า แล้วยิ้มให้อย่างสุภาพ ลู่ฉิวเยว่มองเห็นอาการประหม่า และความกังวลในสายตาของเขา

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วเปิดประตูให้เขาเข้าไป “สวัสดีค่ะคุณหยวน เข้ามานั่งด้านในก่อนสิคะ”

พูดจบก็รินชาให้อีกฝ่ายด้วยตัวเอง

“กลิ่นหอม รสหวานกลมกล่อม เป็นชาชั้นดีเลยครับ” ดวงตาสีฟ้าหรี่ลง เป็นประกายสดใสขึ้น

ดูเหมือนเขาจะเป็นคนรู้เรื่องชา

ลู่ฉิวเยว่ยิ้ม แล้วรอให้เขาพูดต่อ

“คุณลู่ครับ องค์กรของเราบริหารจัดการได้ไม่ดีพอ ถึงได้ปล่อยให้คนที่มีนิสัยแย่เข้ามาทำหน้าที่ลงทะเบียน ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมได้ลงโทษเธอไปแล้ว โปรดยกโทษให้พวกเราสักครั้งเถอะนะครับ” หยวนชิงยวนก้มศีรษะลงอย่างระมัดระวัง พยายามขอโทษเธอ แทบจะคุกเข่าลงแล้ว

ในใจนึกอยากจะด่าคนโง่ที่มีตาหามีแววไม่ แต่ยังหาเหตุผลในการใช้กำลังของผู้ที่มีอำนาจ

ถ้าเธอไม่ได้ทำให้คนอื่นขุ่นเคือง ทำไมวันนี้เขาถึงต้องมานอบน้อมขนาดนี้ด้วย!

ลู่ฉิวเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ จนกระทั่งชายคนนั้นรู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นจัดผุดขึ้นบนหน้าผาก เธอจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณหยวน นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ ฉันเข้าใจได้ แต่ฉันหวังว่าโรงเรียนของคุณ จะดูแลคุณภาพของพนักงานให้ดีในอนาคต และไม่กีดกันคนที่อยากเข้าไปเรียนรู้ทักษะการทำอาหารจริง ๆ ค่ะ”

“แน่นอน ๆ คุณลู่ไม่ต้องกังวลครับ” หยวนชิงยวนแทบจะยกมือขึ้นสาบาน

ใครจะรู้ว่าความสัมพันธ์ของผู้หญิงคนนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เขาถูกเชฟระดับโลกสองคนตำหนิ และถูกนักชิมในประเทศบ่น หัวของเขาแทบจะระเบิด สถาบันฝึกอบรมเกือบจะถูกยุบ

“อ๊ะ ใช่แล้ว อาจารย์เดลีบอกว่าเมื่อถึงเวลา เขาจะมาสอนคุณเป็นการส่วนตัว โปรดอดทนรอหน่อยนะครับ” หยวนชิงยวนนึกถึงคำพูดของท่านผู้อาวุโสได้ทันใด จึงรีบถ่ายทอดออกไป

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “อืม ขอบคุณคุณหยวนค่ะ ไม่ต้องกังวล ฉันจะจ่ายค่าฝึกอบรมให้ตรงเวลาค่ะ”

บางทีอาจารย์อาจพูดถึงเธอก่อนแล้ว ลู่ฉิวเยว่ไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้ เธอตั้งตารอที่จะพบกับอาจารย์เดลี ทักษะการทำอาหารของอาจารย์นั้นดีมาก เธอคิดว่าอาจารย์เดลีเป็นเพื่อนของอาจารย์ ก็แสดงว่าทักษะการทำอาหารของเขาคงไม่แย่

จู่ ๆ หยวนชิงยวนก็ยิ้มฝืดเฝื่อน “เอ๊ะ ไม่ต้องหรอกครับคุณลู่ ถือว่าการงดเว้นค่าเรียนนี้เป็นการขอโทษของผมก็แล้วกันครับ” เขาอ่อนน้อมมากจนเกือบจะโค้งคำนับให้ลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่จับหน้าผากตัวเอง แล้วปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะ การจ่ายเงินเพื่อแลกกับความรู้ เป็นเรื่องที่ควรทำค่ะ”

“คุณมีธุระอีกไหมคะ?” เธอคิดที่จะโทรหาอาจารย์ในภายหลัง เพื่อแสดงความขอบคุณ แต่เมื่อเห็นว่าหยวนชิงยวนยังไม่มีทีท่าว่าจะจากไป เธอจึงถามอย่างสุภาพ

“มี มี มีครับ” หยวนชิงยวนรีบพูดกลั้วหัวเราะ แล้วมองเธออย่างประจบสอพลอ “ได้ยินมาว่าคุณลู่ก็เปิดโรงเรียนสอนทำอาหารจีนด้วย”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ คุณอยากร่วมมือกับฉันเหรอคะ?”

“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าผมจะได้รับเกียรตินี้หรือเปล่า?” หยวนชิงยวนตอบรับทันที แล้วพูดด้วยท่าทีประจบประแจง

ทักษะการทำอาหารของเขาไม่ได้ยอดเยี่ยมนัก และเขามาถึงตำแหน่งนี้ได้ เพียงเพราะเขารู้วิธีสานสัมพันธ์ และรู้จักคว้าทุกโอกาสในการไต่เต้าขึ้นไป

ตอนนี้ลู่ฉิวเยว่เป็นที่รู้จักกันดีในวงการทำอาหาร และรู้จักคนเก่ง ๆ ในวงการทำอาหารมากมาย เขาจึงมั่นใจในตัวเธอ

เนื่องจากมันเป็นเรื่องเงิน ลู่ฉิวเยว่จึงไม่ยอมปล่อยไป แต่มีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกี่ยวข้อง และเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั่วไปของสถาบันของเขาจริง ๆ เธอจึงยังไม่กล้าตอบตกลง เพียงแค่พูดว่า “ขอบคุณคุณหยวนที่มองมาที่ฉัน ขอเวลาฉันคิดให้รอบคอบก่อนนะคะ”

“ค่อย ๆ คิดก็ได้ครับ” หยวนชิงยวนแสดงความเข้าใจ และพยักหน้า