สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 351 เตรียมหัวคุณไว้ให้พร้อม เดี๋ยวฉันจะมาเตะ

บทที่ 351 เตรียมหัวคุณไว้ให้พร้อม เดี๋ยวฉันจะมาเตะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ฉิวเยว่ออกเดินทางพร้อมกับฉินซือ ทั้งสองถือกระเป๋าใบใหญ่และใบเล็ก พ่อแม่ตระกูลฉินออกไปส่งพวกเขา แต่เนื่องจากเมื่อวานนี้มีเรื่องขุ่นเคืองกัน ทั้งสองอยู่ด้วยกันพักหนึ่ง แล้วอดพูดด้วยความห่วงใยไม่ได้

ฉินซือมองพ่อแม่ตรงหน้า แล้วรู้สึกหมดหนทาง เขาถอนหายใจแล้วเตือนว่า “กฎหมายของประเทศไม่ได้มีไว้เพื่อประดับ บางเรื่องทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น แต่ถ้ายังฝืนอีก ก็จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง และถูกคนอื่นดูถูกด้วยครับ”

พูดจบ ไม่ว่าพวกท่านจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม เขาก็โบกมือ แล้วรถไฟก็ขับออกไป

หลังจากนั่งรถไฟมาทั้งวัน ในที่สุดทุกคนก็มาถึงเมืองหลวง

เดิมทีลู่ฉิวเยว่ต้องการพักผ่อนที่บ้านหนึ่งวัน ก่อนจะไปตรวจสอบร้านอาหาร คาดไม่ถึงว่าโม่วั่งซิ่งจะไปได้ยินจากที่ไหนสักแห่งว่าเธอกลับมาแล้ว จึงมาพบที่บ้านของเธอในบ่ายวันนั้น

“มีเรื่องเกิดขึ้นที่ร้านอาหารหรือเปล่า?” ลู่ฉิวเยว่เอื้อมมือออกไปรินชาให้เขาหนึ่งถ้วย ใบหน้ามีความกังวล

โม่วั่งซิ่งกับน้องชายมีทักษะการบริหารจัดการที่แข็งแกร่ง และมีความพิถีพิถันในการทำงาน นับตั้งแต่เธอมอบหน้าที่จัดการร้านอาหารให้พวกเขา เธอก็ไม่ต้องกังวลมากนัก เธอเพียงแค่ไปตรวจสอบพวกเขาเป็นครั้งคราว เพื่อให้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของร้านอาหาร เมื่อไม่ได้มีปัญหาใหญ่ พวกเขาก็มักจะไม่ได้มาหาเธอ เพื่อให้เธอช่วยจัดการ เพราะเธอมีธุรกิจที่ต้องดูแลมากมาย จึงมักจะยุ่งเกินกว่าจะสนใจเรื่องเล็กน้อยได้ พวกเขารู้เรื่องนี้ดี

แสดงว่าเรื่องที่ทำให้มาในวันนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่ใช่ไหม?

โม่วั่งซิ่งได้ยินก็รู้ทันทีว่าเธอเข้าใจผิด เขารีบนั่งตัวตรงอธิบายว่า “ไม่ครับ คุณลู่ วันนี้ผมมาหาพี่เพื่อคุยเรื่องอื่น”

“เรื่องอื่นเหรอ?” ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้ว นึกถึงเรื่องส่วนตัวอื่นใดระหว่างพวกเขาไม่ออก

โม่วั่งซิ่งไอแห้ง ๆ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย “คราวที่แล้วพี่ไม่ได้บอกว่า อยากเรียนทำอาหารต่างประเทศเหรอครับ เมื่อไม่นานมานี้ ผมถามเพื่อนและรู้ว่ามีหลักสูตรฝึกอบรมที่เมืองหลวง ได้ยินมาว่าเป็นหลักสูตรการฝึกอบรม ที่มีอาจารย์ต่างชาติเป็นคนสอนด้วย พี่อยากลองไปดูไหมครับ?”

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึง และใช้เวลานึกย้อนไปในความทรงจำที่กระจัดกระจายอยู่นาน

ตอนที่เธอพาเขาไปที่ร้านอาหารก่อนหน้านี้ เธอบอกว่าทักษะการทำอาหารต่างประเทศของเธอยังไม่ดีพอ จึงต้องการเรียนเพิ่ม มันเป็นเพียงการสนทนาแบบสบาย ๆ เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะใส่ใจช่วยเหลือจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอบอุ่นในใจ จึงยิ้มอย่างซาบซึ้งให้ “วั่งซิ่ง นายเป็นคนช่างคิดจริง ๆ ขอบคุณที่ใส่ใจฉันเรื่องนี้เสมอมา ฉันจะไปดูเรื่องนี้เองวันหลัง”

“ไม่ลำบากเลยครับ คุณลู่สุภาพเกินไปแล้ว” โม่วั่งซิ่งหัวเราะมีความสุขมาก

“นายรออยู่ตรงนี้ก่อน” ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่ห้องเก็บของ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับถุงใส่ของใบใหญ่

“ของเหล่านี้เป็นของกินที่ฉันเอากลับมาจากเมืองหัวอ้าย อย่างพวกซอสลูกแพร์และอย่างอื่นอีกเยอะแยะ พวกเรากินกันไม่หมดหรอก นายเอากลับไปสิ” เธอยิ้มอ่อน แล้วยัดถุงเข้าไปในอ้อมแขนของโม่วั่งซิ่ง

โม่วั่งซิ่งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ดีใจ “ขอบคุณครับคุณลู่ ผม… ผมจะตั้งใจทำงานแน่นอนครับ!”

โม่วั่งซิ่งยังคงงุนงง ขณะเดินออกจากประตู โดยมีถุงใบใหญ่อยู่ในอ้อมแขน

ลู่ฉิวเยว่ให้ของฝากเขาจริง ๆ! เธอคงชื่นชมเขามากใช่ไหม?

ต้องกลับไปอวดเจ้าเด็กเอ้อร์ไฉให้อิจฉาไปเลย!

โม่วั่งซิ่งยิ้มกริ่มขณะเดินลงไปชั้นล่าง เขาถือถุงของฝากใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ราวกับถือถุงทองคำ ด้วยความกลัวว่าคนอื่นจะขโมยไป

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองที่อยู่ในโปสเตอร์ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามเท่านั้น ถือว่ายังไม่เย็น

ไม่มีอะไรทำแล้ว อยู่บ้านก็น่าเบื่อเกินไป เธอจึงหยิบกระเป๋าออกไปข้างนอก แล้วคิดว่าจำเป็นต้องเข้าร่วมการฝึกอบรมนี้หรือไม่?

สถานที่ฝึกเป็นอาคารแห่งหนึ่งในใจกลางกรุงปักกิ่ง ลู่ฉิวเยว่นั่งรถมาครึ่งชั่วโมง ก่อนจะลงจากรถ เธอเห็นผู้คนมากมายอยู่ข้างนอก ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเห็นคนคุ้นหน้าหลายคนอยู่ข้างในด้วย ซึ่งเธอเคยพบตอนที่เข้าร่วมการแข่งขันทำอาหาร

ดูเหมือนว่าการฝึกอบรมครั้งนี้จะมีประโยชน์มาก

ลู่ฉิวเยว่คิดไตร่ตรอง และตั้งตารอการฝึกอบรมนี้ในทันใด

เธอโบกมือให้คนขับ “คุณลุง ไปหาที่จอดรถตรงไหนก็ได้ แล้วกลับมาหาหนูภายในหนึ่งชั่วโมงนะคะ”

หลังจากได้รับการตอบกลับ ลู่ฉิวเยว่ก็เดินเข้าไปข้างใน

หลังจากเข้าแถวเป็นเวลานานท่ามกลางแสงแดดอันสดใส ในที่สุดก็ถึงตาของลู่ฉิวเยว่ เธอยิ้มอ่อนโยน แล้วกล่าวอย่างสุภาพกับผู้ลงทะเบียน “สวัสดีค่ะ ฉันมาที่นี่ เพื่อลงทะเบียนหลักสูตรฝึกอบรมอาหารตะวันตกค่ะ”

ผู้ลงทะเบียนเป็นผู้หญิงในวัยสี่สิบ เมื่อได้ยินเสียง เธอก็ค่อย ๆ จิบชาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง บางทีสายตาพินิจพิจารณาของเธออาจชัดเจนเกินไป จนทำให้ดูหยิ่งผยอง

“เธออยากเรียนอาหารตะวันตกเหรอ? ราคาไม่ถูกเลยนะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองการแต่งกายของลู่ฉิวเยว่ เสื้อสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ ซึ่งเป็นชุดที่ธรรมดามาก ไม่ทันสมัยเลย ดูเหมือนว่าจะไม่มีเงินมากนัก

ลู่ฉิวเยว่ไม่พอใจสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ยังคงพูดอย่างอดทน “ฉันมีเงินและจ่ายได้ แค่ลงทะเบียนให้ฉันก็พอ”

บางทีมันอาจจะไม่เป็นไปตามความปรารถนาของผู้หญิงคนนั้น เธอรู้สึกรำคาญลู่ฉิวเยว่ สีหน้าจึงดูหมดความอดทนมากขึ้น ทั้งยังทำหน้าเย็นชาด้วย “ที่นั่งเต็มแล้ว คนต่อไป”

เธอนึกเยาะเย้ยอยู่ในใจ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเรียนรู้ทักษะการทำอาหารต่างประเทศนี้ได้ ไก่บ้านนอกตัวนี้ไม่กลัวทำเรื่องขายหน้า และทำลายชื่อเสียงชั้นเรียนของพวกเขาเลย

เธอโบกมือให้ลู่ฉิวเยว่ออกไปด้วยความรังเกียจ ส่งสัญญาณให้เธอไม่มายืนขวางทางที่นี่

ลู่ฉิวเยว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลบไปด้านข้าง เพื่อให้คนที่ต่อหลังเธอขึ้นมา

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือผู้หญิงทำหน้าเย็นชาให้เธอเมื่อครู่นี้ ได้ลงทะเบียนให้คนคนนั้นจริง ๆ หลังจากถามคำถามสองสามข้อ หลังจากจ่ายเงินแล้ว ก็สามารถเข้าไปในอาคารได้ทันที

นี่คือความสองมาตรฐาน!

ทันใดนั้นความโกรธของลู่ฉิวเยว่ก็เพิ่มขึ้น เธอตบโต๊ะด้วยฝ่ามือเสียงดังปัง “คุณบอกว่าที่นั่งเต็มแล้วไม่ใช่เหรอ ทุกคนมีที่นั่งยกเว้นฉันใช่ไหม?”

เธอมองผู้หญิงที่ลงทะเบียนตรงหน้าอย่างเย็นชา ท่าทางของเธอค่อนข้างน่ากลัว

ผู้หญิงคนนั้นตกใจมากจนหน้าซีด เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองถูกหญิงชนบทที่ไร้อำนาจทำให้กลัว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอับอายและโกรธยิ่งกว่าเดิมอีก เธอตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเท้าเอว แล้วพูดว่า “ฉันบอกว่าไม่มีก็คือไม่มี ตราบใดที่ฉันไม่เปิดปากพูด เธอก็อย่าคิดเลยว่าวันนี้จะได้ลงทะเบียน!”

เธอมองไปที่ลู่ฉิวเยว่ตรงหน้าอย่างลำพองใจ และนึกเยาะเย้ยอยู่ในใจ

กล้ามาทำให้คนอย่างเธอโมโห ประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ

วันนี้คนคนนี้ต้องกล้าเอาขนไก่ไปทำลูกศร เป็นแค่พนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ แต่กลับคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของจริง ๆ ลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ยในใจ แล้วพยักหน้าให้เธอ “ได้ งั้นวันนี้ฉันจะบอกคุณว่า ฉันแน่ใจว่าฉันจะเข้าชั้นเรียนได้!”

พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมเดินจากไป

ผู้หญิงคนนั้นกลอกตามองเธอ แล้วเยาะเย้ย “เธอน่ะเหรอ? ถ้าคนชนบทอย่างเธอเข้ามาได้ เชิญมาเตะหัวฉันออกไปให้เหมือนเตะลูกบอลเลย!”

เมื่อลู่ฉิวเยว่ได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาแล้วยิ้ม พลันมองไปที่หัวของเธอ “ได้เลย เตรียมหัวคุณไว้ให้พร้อม ฉันจะมาเตะในอีกไม่กี่วัน”