สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 353 เข้าร่วมชั้นเรียนฝึกอบรม ถูกสงสัยว่าใช้เส้นสาย

บทที่ 353 เข้าร่วมชั้นเรียนฝึกอบรม ถูกสงสัยว่าใช้เส้นสาย

เมื่อได้ที่นั่งแล้ว เรื่องต่อไปก็ง่ายต่อการจัดการ

ลู่ฉิวเยว่ส่งหยวนชิงยวนออกไป จากนั้นโทรหาอาจารย์ของเธอ เพื่อแสดงความขอบคุณเป็นอันดับแรก แล้วจึงไปตรวจสอบความเรียบร้อยที่ร้านอาหาร โดยไม่หยุดพัก หลังจากเตรียมการทุกอย่างแล้ว เธอก็ไปที่โรงเรียนฝึกอบรม

โรงเรียนฝึกอบรมอยู่ด้านหลังอาคารที่เคยไปลงทะเบียนครั้งล่าสุด ประกอบด้วยอาคารหกชั้นห้าหลัง มีรั้วล้อมรอบ ดูเป็นทางการมาก

หลังจากลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เดินไปที่ชั้นเรียน

เนื่องจากอาจารย์เดลีบอกว่า เขาจะสอนเธอเป็นการส่วนตัว ลู่ฉิวเยว่จึงสมัครเข้าร่วมชั้นเรียนฝึกอบรม ด้านอาหารอเมริกัน และแล้วลู่ฉิวเยว่ก็หาชั้นเรียนของตนบนชั้นสามได้สำเร็จ ตามคำแนะนำของยามเฝ้าประตู

“สวัสดีครับ มาหาใครเหรอครับ?” ทันทีที่ลู่ฉิวเยว่เข้าประตูไป ก็เห็นชายจมูกโตเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม และท่าทีที่ค่อนข้างประจบประแจง

แต่การที่เขามองหน้าเธอตลอดเวลา ทำให้ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอึดอัดมาก

“ไม่ได้มาหาใครค่ะ ฉันมาเข้าเรียน” ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อให้ห่างจากเขา

เดิมทีชายจมูกโตเห็นใบหน้าสวยของเธอ จึงอยากเข้ามาพูดคุยด้วย แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะไม่เต็มใจคุยกับเขา จึงรู้สึกหงุดหงิด และหน้าบึ้งทันทีเมื่อเห็นเธอก้าวถอยหลัง

เขาหรี่ตาลง ก่อนชี้ไปที่จมูกของเธอ แล้วถามเสียงดัง “ผมไม่เห็นคุณมาตอนทดสอบรอบที่แล้ว แล้วคุณจะผ่านการทดสอบและเข้าสู่ชั้นเรียนนี้ได้ยังไง? คุณเข้ามาด้วยการใช้เส้นสายเหรอ?”

เขาจงใจพูดเสียงดังขึ้น ชั่วครู่หนึ่ง ทุกคนก็หันมามองลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

พวกเขาเข้ามาได้หลังจากการทดสอบ ถือเป็นการเข้ามาด้วยความสามารถจริง ๆ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเข้ามาได้สบาย ๆ เพียงเพราะมีความสัมพันธ์ล่ะ

นี่ไม่ใช่การเหยียบย่ำความพยายามของพวกเขา ในการเข้าสู่ชั้นเรียนฝึกอบรมนี้หรอกหรือ!

ลู่ฉิวเยว่มองคนกลุ่มนี้ด้วยสายตาที่เย็นชา สีหน้าเรียบเฉย “ฉันไม่ได้เข้ามาด้วยการใช้เส้นสาย ฉันเข้ามาได้เพราะเงื่อนไขพิเศษ”

อาจารย์ใหญ่ของพวกคุณนั่นแหละ ที่ขอร้องให้ฉันมาที่นี่ด้วยตัวเอง

ลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ยในใจ

“เฮ้อ ใช้เส้นสายก็บอกว่าใช้เส้นสายเถอะ พูดให้ฟังดูดีจริง ๆ” ชายที่ทำให้เธออับอายเมื่อครู่นี้พูดเยาะเย้ยเสียงดัง

ในเวลานี้ คนในฝูงชนจำลู่ฉิวเยว่ได้แล้ว จึงพูดอย่างแผ่วเบา “ผมคิดว่ามันอาจจะจริง เธอเป็นแชมป์ของการแข่งขันอาหาร”

“อีกอย่าง…” ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ ทุกคนก็ลังเล

ชายจมูกโตเห็นว่าพวกเขาทุกคน เริ่มเอนเอียงไปหาลู่ฉิวเยว่ จึงไม่พอใจ เขาวางมือบนสะโพก แล้วเยาะเย้ยเสียงดัง “ไม่สำคัญหรอก ว่าเธอทำอาหารจีนเก่งแค่ไหน บางทีเธออาจทำอาหารตะวันตกไม่เก่งก็ได้ ผมเคยเห็นหลายคนทำอาหารจีนเก่ง แต่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอาหารตะวันตก!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ถูกต้อง เธอเป็นแค่คนชนบท จะสามารถเรียนรู้เรื่องต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ได้ยังไง?”

“ฉันว่าเธอคงไม่รู้เรื่องหรอก ไม่อย่างนั้นทำไมเธอไม่แข่งกับเรา แต่กลับเข้ามาด้วยการใช้เส้นสายล่ะ”

“บางทีเธออาจจะเข้าแข่งขันทำอาหาร โดยอาศัยการใช้เส้นสายก็ได้ ฉันได้ยินมาว่าเธอมีความสัมพันธ์ที่ดี กับประธานสมาคมนักทำอาหาร…”

……

บางทีอาจเป็นเพราะความไม่พอใจเพื่อนร่วมวงการ และความอิจฉาที่ลู่ฉิวเยว่เป็นแชมป์การแข่งขันทำอาหาร ทุกคนจึงหยุดพูดเพื่อเธอ และต้องการเหยียบเธอให้จมดิน เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขานั้นสูงส่งเพียงใด

แทบรอไม่ไหวที่จะเขียนคำว่า ‘ฉันเรียนรู้อาหารตะวันตก และเหนือกว่าผู้อื่น’ ไว้บนใบหน้า

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกตลกเมื่อมองพวกเขา คนเหล่านี้เอาแต่บอกว่าคนอื่นไม่ทันสมัย เธอกลัวว่าพวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าอาหารอันโอชะที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษนั้นวิเศษแค่ไหน พวกเขาวิ่งไล่ตามของแปลกใหม่เท่านั้น โดยคิดว่าอาหารจากต่างประเทศนั้นอร่อยหมด แต่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีความรู้อะไรมากนัก

คนกลุ่มนี้ยื่นหน้ามาให้เอง หากเธอไม่ตบก็คงถือว่าเสียมารยาท

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มกว้าง “ได้ค่ะ งั้นก็มาแข่งขันกันดู ว่าฉันมีคุณสมบัติพอที่จะสมัครหรือเปล่า!”

“แค่คุณเหรอ? ได้เลย ผมจะแข่งกับคุณ! ถ้าคุณแพ้ ต้องคุกเข่าเรียกผมว่าพ่อ แล้วสมัครใจลาออกจากชั้นเรียนด้วย” แน่นอนว่าชายจมูกโต ไม่อยากพลาดโอกาสทำให้เธออับอายขายหน้าไป จึงตะโกนเสียงดัง

เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มที่เพิ่งพูดว่า ลู่ฉิวเยว่เป็นแชมป์การแข่งขันอาหาร ก็ดึงแขนเสื้อของลู่ฉิวเยว่ด้วยความกังวล และกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “เชฟลู่ อย่าไปแข่งกับเขาเลย เขาเก่งที่สุดในชั้นเรียนของเรา เขาจงใจจะฉีกหน้าคุณ”

ชายจมูกโตคนนี้ เคยทำให้หลายคนอับอายทุกวันในชั้นเรียน เขาจึงไม่ชอบมานานแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่า วันนี้เขาจะรังแกและกีดกันเพื่อนร่วมชั้นหญิงคนใหม่ในชั้นเรียน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มาดูละครกันดีกว่า”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มด้วยความขอบคุณเขา แล้วหันไปพูดกับชายจมูกโต “ได้เลย! แต่คุณไม่สามารถตั้งกฎคนเดียวได้ ฉันก็จะลงโทษคุณด้วย”

“คุณน่ะเหรอ? ยังจะกำหนดบทลงโทษอีกเหรอ ถึงตอนนั้นอย่าคุกเข่าร้องไห้ แล้วเรียกผมว่าพ่อก็แล้วกัน” ทุกคนต่างหัวเราะ เมื่อได้ยินคำพูดหยิ่งยโสของเธอ ราวกับว่าเธอเป็นลิงที่กำลังแสดงอยู่ในสวนสัตว์

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือในสายตาของเธอ พวกเขาเป็นแค่ฝูงลิงไร้สาระ มีความรู้น้อยและน่าสมเพช

ทุกคนมีหน้าที่ดูแลสัตว์ตัวเล็ก ตอนนี้ลู่ฉิวเยว่ตัดสินใจที่จะไม่โต้เถียงกับพวกเขา แต่หันไปมองชายจมูกโต “บอกฉันสิว่าคุณกล้าหรือเปล่า!”

“กล้า! ผมต้องกลัวคนใช้เส้นสายอย่างคุณเหรอ?” ชายจมูกโตไม่คิดว่าเขาจะแพ้เลย เพราะแม้แต่อาจารย์ก็ยังชื่นชมเขา สำหรับทักษะการทำอาหารที่ดี และอนาคตที่สดใสของเขา

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ “เอาล่ะ ฉันจะไม่ให้คุณคุกเข่าลง แต่หากคุณแพ้ ให้ลงไปที่สนามเด็กเล่น แล้ววิ่งวนสามรอบ พร้อมตะโกนบอกว่าคุณแพ้ฉันแล้ว และคุณเป็นคนโง่ ตกลงไหมคะ?”

เธออยากรู้ว่าเขาจะครองชั้นเรียนได้อย่างไร

ชายจมูกโตจ้องมองเธอ “ได้!”

“ตอนนี้กฎถูกกำหนดแล้ว มาตัดสินเรื่องโจทย์กันดีกว่า” ชายจมูกโตยิ้มให้ลู่ฉิวเยว่ด้วยความดูถูก “อย่าหาว่าผมรังแกคุณ เรื่องโจทย์ให้คุณเลือกเองได้เลย”

ลู่ฉิวเยว่มองไปรอบ ๆ เธอไม่รู้จักใครที่นี่ เธอจึงพูดกับชายหนุ่มที่เตือนเธอเมื่อกี้ “คุณช่วยตั้งโจทย์หน่อยค่ะ”

ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าเธอจะเชื่อใจเขามากขนาดนี้ เขาดีใจ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกอาหารจานธรรมดา

“งั้นก็ลองทำซุปหอยข้นเถอะครับ”

ชายจมูกโตตอบตกลง แล้วเดินไปที่ตำแหน่งของตัวเอง โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองเขา แล้วมุ่งความสนใจไปที่การเลือกส่วนผสมของตัวเอง

ต้องบอกเลยว่า ถึงแม้ค่าอบรมของสถาบันฝึกอบรมแห่งนี้จะไม่ได้ถูก แต่ก็คุ้มกับเงินที่เสียไป เพราะวัตถุดิบบนโต๊ะล้วนสดใหม่ แม้แต่อาหารทะเลอย่างหอยก็ยังสดอร่อยมาก

ลู่ฉิวเยว่พึงพอใจมาก

การเฝ้ารอชมความตื่นเต้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทุกคนมารวมตัวกัน เพื่อดูว่าลู่ฉิวเยว่มีทักษะจริงหรือไม่ แต่พวกเขาก็เห็นปัญหาทันที จึงขมวดคิ้วแล้วพูดพล่อย ๆ ออกมา

“เธอจัดเตรียมวัตถุดิบผิดลำดับ และวัตถุดิบที่เธอเลือกก็แตกต่างจากคนอื่น เธอรู้วิธีทำหรือเปล่าเนี่ย ไม่ใช่ว่าเธอแค่แกล้งวางมาดนะ”