สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 350 ความชื่นชมของท่านผู้อาวุโสฉีเซิน

บทที่ 350 ความชื่นชมของท่านผู้อาวุโสฉีเซิน

“ได้ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อนแล้วตอบตกลง เธอสังเกตใบหน้าของเขาอย่างละเอียด สวมถุงมือแล้วตรวจสอบนัยน์ตา ก่อนจะจับชีพจรอย่างระมัดระวัง

“เป็นยังไงบ้างครับ?” ชายชรามองเธอ

ลู่ฉิวเยว่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณลุง ตอนเด็ก ๆ คุณลุงเป็นหวัดบ่อยหรือเปล่าคะ?”

ชีพจรของเขาค่อนข้างอ่อนแอ สาเหตุของโรคนี้ยังไม่หายขาด

ชายชราตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตื่นเต้นมากจนคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “สาวน้อย เธอรู้ด้วยเหรอ?”

คนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นกัน โดยแอบคิดว่าชายชราฉีเซินเป็นคนหัวโบราณ และเด็กสาวคนนี้ก็ไม่ได้ดูเก่งด้านการแพทย์ ไม่น่าจะใช่หมอเทวดา!

“ถ้าอย่างนั้น… อาการนี้สามารถรักษาให้หายขาดได้ไหม?” ชายชราถามด้วยความระมัดระวัง แววตาฉายแววคาดหวัง

ตอนเด็ก ๆ เมื่อต้องไปต่างจังหวัดมักจะเป็นหวัด ตอนนั้นไม่มีอาการรุนแรง แต่พออายุมากขึ้น ปัญหาก็มากขึ้นเรื่อย ๆ เวลาอากาศหนาว ฝนตก ก็จะเจ็บหัวเข่าตลอดเวลา บางทีปวดหัวมากจนต้องบิดตัวไปมาด้วยความทรมาน

เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนสุขภาพดีมานานแล้ว

หากผู้หญิงคนนี้สามารถรักษาเขาได้ เธอจะกลายเป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของเขา!

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วอธิบายให้เขาฟังโดยละเอียด “นี่เป็นสาเหตุของอาการเจ็บป่วยของท่านมาหลายปีแล้วค่ะ แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ที่จะรักษาให้หายขาดในคราวเดียว แต่ท่านสามารถใช้อาหารบำรุงสุขภาพช่วยรักษาได้ หากรับประทานอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลาครึ่งปี ก็ย่อมได้ผลแน่นอนค่ะ”

เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น เขาก็ดีใจมากและรับปากว่า “คุณหมอลู่ โปรดสั่งอาหารบำรุงสุขภาพให้ผมด้วยครับ ผมจะรับประทานให้ตรงเวลา ในปริมาณที่เหมาะสมแน่นอนครับ”

เมื่อเขามองไปที่ลู่ฉิวเยว่ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนศีรษะของเธอเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง นี่ไม่ใช่หมอ แต่เป็นพระโพธิสัตว์ที่มาโปรดเขา!

“ไม่จำเป็นต้องเข้มงวดขนาดนั้นหรอกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “อาหารบำรุงสุขภาพนี้ต่างจากยาจีนโบราณ สมุนไพรที่ใช้ไม่ได้มีฤทธิ์รุนแรง ส่วนใหญ่เน้นการปรับสภาพร่างกายเป็นหลักค่ะ ท่านสามารถนำไปปรุงอาหาร ได้ตามปริมาณที่หนูให้สูตรไป รับประทานหนึ่งหรือสองชามทุกวัน หากไม่ดื่มมากเกินไปก็ไม่มีโทษค่ะ”

ชายชราหัวเราะเสียงดัง “ดี ดี ดี ขอบคุณคุณหมอลู่ครับ”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ถึงตาฉันบ้างแล้ว!” เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นชายชรายังพูดไม่ยอมหยุด จึงรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

เธอมองลู่ฉิวเยว่ด้วยสีหน้าเป็นมิตร แล้วเหยียดข้อมือออกไปให้ “หมอเทวดาลู่ ช่วยตรวจฉันหน่อยนะคะ”

ลู่ฉิวเยว่นิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินคำเรียกตัวเอง เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเธอ ก็รู้สึกตลกเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง

เอาล่ะ เมื่อกี้ถูกเรียกว่าคุณหมอลู่ ตอนนี้ถึงเวลาถูกเรียกว่าคุณหมอเทวดาลู่แล้ว

“ฉันไม่กล้าเป็นหมอเทวดาหรอกค่ะ คุณป้าเรียกฉันว่าฉิวเยว่ก็ได้ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ยื่นมือออกไปจับชีพจรของเธออย่างระมัดระวัง

การตรวจโรคใช้พลังงานเยอะมาก จนกระทั่งประมาณบ่ายสามโมง ลู่ฉิวเยว่ก็ช่วยตรวจคนเหล่านี้จนครบ

ผู้สูงอายุอาจจะมีนิสัยชอบงีบหลับระหว่างวัน พวกเขาเหนื่อยล้าหลังจากอยู่ที่นี่มาทั้งวัน จึงจากไปทีละคน หลังจากขอบคุณลู่ฉิวเยว่อย่างจริงใจ

เมื่อเห็นว่าทุกคนออกไปแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เริ่มเก็บกล่องยาเตรียมออกไปด้วย

“ฉิวเยว่ ไปทานอาหารเย็นกันก่อนเถอะ ป้าทำอาหารเกือบเสร็จแล้วครับ” ฉีเซินเข้ามาจากด้านนอก หลังจากออกไปส่งเพื่อนของเขา แล้วเชิญลู่ฉิวเยว่ทานอาหารเย็นอย่างอบอุ่น

ลู่ฉิวเยว่ครุ่นคิด และกำลังจะปฏิเสธ

ฉีเซินแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “คุณห่างเหินจังนะครับ! ก็แค่ทานอาหารมื้อเดียว ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ คุณเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้”

“ก็ได้ค่ะ หนูจะอยู่ทานอาหารเย็นก่อน” ลู่ฉิวเยว่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลง

ฉีเซินมีรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วรีบบอกภรรยาในครัวให้นำอาหารออกมา

ขณะรับประทานอาหาร จู่ ๆ เขาก็พูดว่า “พ่อแม่สามีของคุณมาหาผมเมื่อไม่นานมานี้”

มือของลู่ฉิวเยว่ที่จับตะเกียบไว้ชะงัก ทันใดนั้นก็รู้สึกอับอายมาก “หนูก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ ต้องขอโทษที่ทำให้ท่านต้องลำบากใจนะคะ”

“ไม่เป็นอะไรครับ” ท่านผู้อาวุโสฉีเซินพยักหน้าด้วยความเข้าใจ โบกมือแล้วมองเธออย่างจริงจัง “คุณหมอลู่ คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ครับ หากคุณเห็นด้วย ผมก็จะช่วย แต่ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ผมก็จะแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เห็น”

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ “ท่านผู้อาวุโสฉีเซิน ท่านได้ตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว ท่านก็น่าจะมีความคิดคร่าว ๆ ในใจอยู่แล้วนะคะ พูดตามตรงว่าฉินเซียวใส่ร้ายฉันหลายครั้ง ฉันจึงอยากให้เธอได้รับบทเรียนค่ะ”

ฉีเซินพยักหน้าแสดงความเข้าใจ

ลู่ฉิวเยว่กล่าวเสริม “เรื่องสำคัญที่สุดคือฉินเซียวต้องโทษ เพราะเธอขายยาปลอม เธอได้นำความเสียหายมาสู่สังคมอย่างใหญ่หลวง ตอนนี้เธอจึงต้องถูกลงโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้ เธอจึงควรอดทน ถ้าปล่อยตัวเธอออกมาก่อน แล้วเธอยังไม่เปลี่ยนความคิดตัวเอง และยังทำร้ายสังคมต่อไป จะทำอย่างไรล่ะคะ? พวกเราก็ไม่สามารถรับผิดชอบเรื่องนี้ได้ค่ะ”

เมื่อท่านผู้อาวุโสฉีเซินได้ฟังสิ่งที่เธอพูด เขาก็อดยกย่องเธอไม่ได้

“คุณหมอลู่มีจิตสำนึกด้านอุดมการณ์สูงมาก และมีทักษะในการวิเคราะห์ที่แข็งแกร่ง ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ธุรกิจจะใหญ่โตได้ขนาดนี้ และอนาคตก็สดใสมาก!” เขาชื่นชมอย่างจริงใจ

ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างถ่อมตัว “ท่านผู้อาวุโสฉีเซินชมเกินไปแล้วค่ะ ประชาชนทุกคนควรเคารพกฎหมายของประเทศ ฉันเป็นเพียงประชาชนคนธรรมดาคนหนึ่งค่ะ”

“ดี! ดี!” ฉีเซินหัวเราะเสียงดัง “คุณมีจิตใจที่ดี สามารถช่วยเหลือประเทศได้ น่าเสียดายที่ไม่ได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในรัฐบาล”

หากเธอเป็นข้าราชการ เธอก็คงเป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์ และจะเป็นที่รักในหมู่ประชาชน

ลู่ฉิวเยว่หน้าแดงเมื่อได้รับคำชม “ท่านผู้อาวุโสฉีเซิน ถ้าท่านยังคงชมหนูแบบนี้ต่อไป หนูจะรู้สึกปลาบปลื้มเกินไปแล้วค่ะ”

เธอพูดอย่างจริงจังว่า “ตราบใดที่สามารถช่วยเหลือประเทศชาติได้ ทุกอาชีพก็ดีทั้งนั้นค่ะ และประเทศกำลังอยู่ในระหว่างการปฏิรูป และเริ่มเปิดกว้างขึ้น นักธุรกิจอย่างฉัน ก็ถือได้ว่าเป็นการตอบสนองนโยบายระดับชาติค่ะ”

ฉีเซินปรบมือและหัวเราะ “ดี! คุณหมอลู่ ผมหวังว่าคุณจะเปล่งประกายในวงการธุรกิจ!”

หลังจากกินข้าวเสร็จ ข้างนอกก็มืดแล้ว ลู่ฉิวเยว่รีบออกไปขึ้นรถกลับบ้าน

หลังจากกลับถึงบ้าน ลู่ฉิวเยว่รู้สึกว่าบรรยากาศที่บ้านแปลกไป ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป

คุณพ่อฉินและคุณแม่ฉินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าซีดเซียวบึ้งตึง เมื่อเห็นเธอก็พยักหน้าให้

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกสงสัย เธอจึงกล่าวทักทาย แล้วเดินไปที่ห้อง ข้างในห้องมืด ไม่ได้เปิดไฟเลย

ฉินซือไม่อยู่เหรอ?

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกสงสัย และเอื้อมมือไปเปิดไฟในห้อง จนชายหนุ่มบนเตียงตกใจ เธอเองก็ตกใจ

“ทำไมไม่เปิดไฟในห้องล่ะคะ?” เธอถามขณะทำอะไรไม่ถูก

ฉินซือคอตก เขารู้สึกหดหู่มาก ทันทีที่เขาเห็นเธอ เขาก็รีบเข้าไปหา แล้วเอาหน้าไปซบที่คอของเธอ

“เกิดอะไรขึ้นคะ?” ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้วและกังวล

ฉินซือยิ่งรู้สึกไม่ดี เขาเล่าเรื่องทุกอย่างที่พ่อแม่ฉินทำในวันนี้ให้เธอฟัง ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น “พวกเขาไร้เหตุผลมาก!”

“เอาล่ะ อย่าโกรธไปเลยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เอามือลูบหัวเขา แล้วเล่าเรื่องที่เธอไปคุยกับฉีเซินในวันนี้ให้เขาฟัง

ฉินซือพยักหน้า ขอแค่ไม่สร้างปัญหาให้เธอก็พอ

ตอนนี้ท่านผู้อาวุโสฉีเซินพูดแบบนี้แล้ว แสดงว่าเขาจะไม่ช่วยพ่อแม่ของเขาปล่อยตัวฉินเซียวแน่นอน จึงไม่มีประโยชน์ที่ทั้งสองจะอยู่ที่นี่ต่อ เพราะอยู่ไปก็ทะเลาะกันเปล่า ๆ ฉินซือจึงเก็บกระเป๋าเดินทาง “พรุ่งนี้เรากลับไปเมืองหลวงกันเถอะครับ”

เมื่อเห็นบรรยากาศน่าอึดอัดที่บ้าน ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่อยากอยู่ต่อเหมือนกัน จึงตอบตกลง