สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 342 แม่เฒ่ายอมประนีประนอม

บทที่ 342 แม่เฒ่ายอมประนีประนอม

ลู่ฉิวเยว่ได้ยินดังนั้น ก็ตามภรรยาของผู้ใหญ่บ้านไปที่ห้องนั่งเล่น

“ตอนนี้เธอคิดว่ายังไง?” ผู้ใหญ่บ้านมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ขณะหยิบยาสูบขึ้นมามวนหนึ่ง

หากเธอไม่ต้องการบ้านของแม่เฒ่า มันจะเป็นเรื่องง่ายกว่านี้ เพราะแม่เฒ่าอาจจะยอมขอโทษแล้ว

“งั้นก็ไม่เป็นอะไรค่ะ หนูจะกลับเมืองหลวงในอีกไม่กี่วัน” ลู่ฉิวเยว่รู้ว่าชายชรากำลังพยายามโน้มน้าวให้เธอยอมถอยสักหนึ่งก้าว จึงนึกเย้ยหยันอยู่ในใจ

ทันทีที่ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าได้ยิน เขาก็วิตกกังวลทันที แล้วรีบปายาสูบทิ้งไปด้านข้าง “อย่าเพิ่งสิ ฉิวเยว่ จะทำยังไงก็บอกมาได้เลย!”

ลู่ฉิวเยว่โบกมือ แล้วยืนขึ้นเตรียมเดินออกไป “ผู้ใหญ่บ้าน พอดีว่าหนูต้องกลับบ้านเพื่อทานอาหารเย็นแล้ว ไว้ค่อยคุยกันนะคะ”

เมื่อเธอพูดจบ ผู้ใหญ่บ้านและภรรยาก็ไม่สามารถหยุดเธอไว้ได้ ทำได้แค่มองเธอเดินออกไป

“ลู่ฉิวเยว่คนนี้ก็เป็นคนที่รับมือลำบากเหมือนกัน” ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านทำอะไรไม่ถูก

“ไม่ได้การ ต้องรีบแก้ปัญหานี้ให้เร็ว ไม่งั้นลู่ฉิวเยว่จะกลับไปจริง ๆ” ผู้ใหญ่บ้านไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไป ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปข้างนอกทันที

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาหมู่บ้านในอนาคต ไม่สามารถประมาทได้

“พ่อ พ่อจะไปไหนครับ?” ลูกชายคนสุดท้องของครอบครัวผู้ใหญ่บ้าน กำลังซักเสื้อผ้าอยู่ที่ลานบ้าน เมื่อเห็นพ่อของเขาเดินออกมาจึงถาม

“อ๊ะ ใช่!” ผู้ใหญ่บ้านตบหัวตัวเอง แล้วหันกลับมาชี้ที่ลูกชาย “ไปที่กลางหมู่บ้านเดี๋ยวนี้ แล้วแจ้งให้ทุกคนมาประชุมกัน เพื่อลงคะแนนว่าจะให้ครอบครัวของแม่เฒ่าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านต่อไปได้หรือไม่”

เมื่อลูกชายคนเล็กได้ยินว่าพ่อกำลังจะขับไล่แม่เฒ่าออกไป เขาจึงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขาหยุดซักเสื้อผ้า แล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอก

ตกกลางคืน หมู่บ้านจัดการประชุมฉุกเฉิน

แม่เฒ่าได้ยินข่าว จึงรีบมาพร้อมกับลูกสะใภ้และลูกชายของเธอ แต่เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึง ชาวบ้านก็ลงคะแนนกันเสร็จแล้ว มีคนในที่ประชุมพูดว่า “ฉันคิดว่าช่วงนี้ ครอบครัวของแม่เฒ่าสร้างปัญหาเยอะมาก ทำให้เกิดความวุ่นวายมากมายในหมู่บ้าน ยิ่งกว่านั้น พวกเขาไม่เคยมีส่วนร่วมช่วยเหลือคนในหมู่บ้านมาก่อน แต่กลับก่อเรื่องได้ทุกวัน ไล่พวกเขาออกไปเถอะ!”

“ฉันเห็นด้วย!”

“ฉันก็เห็นด้วย!”

“ไล่แม่เฒ่ากับครอบครัวออกไป!”

เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดที่ไร้ความปรานีเช่นนี้ แม่เฒ่ากับครอบครัวก็แทบเป็นลม

“ไม่ได้ พวกแกจะไล่พวกเราออกไปไม่ได้! อย่างไรเสีย เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันมานานหลายสิบปีแล้ว ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำกันขนาดนี้!” เธอเป็นกังวลมากจนพูดตะกุกตะกัก

“ใช่ อย่าขับไล่พวกเราออกไปเลย ต้องมีหัวจิตหัวใจกันบ้าง พวกแกอยากให้พวกฉันไปนอนข้างถนนเหรอ…” แม่เฒ่าร้องขอความเมตตาอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน

แต่ผู้ใหญ่บ้านและคนที่ลงคะแนนเสียงไม่สะทกสะท้าน “ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกคุณ ตอนนี้หมู่บ้านวุ่นวายมาก ถ้ายังไปยั่วยุลู่ฉิวเยว่อีก หมู่บ้านก็จะไม่สามารถพัฒนาได้ รีบออกไปจากที่นี่เถอะ!”

แม่เฒ่ารู้สึกกังวลมาก จนริมฝีปากสั่น

“หรือว่าพวกเราจะยกบ้านให้ลู่ฉิวเยว่?” ป้าลู่ลังเลที่จะพูดกับแม่เฒ่า ด้วยความรู้สึกเจ็บใจมาก

นั่นคือเงินจำนวนมาก

เดิมทีเธอเคยคิดจะเกลี้ยกล่อมแม่เฒ่า ให้ขายบ้านเก่าของลู่ฉางหลินให้กับป้าหลิวในหมู่บ้าน เพราะป้าหลิวสัญญาว่าจะให้ค่านายหน้าแก่เธอด้วย

แม่เฒ่าไม่อยากจะยอมแพ้ แต่หากเธอยังดึงดันอีก ก็จะโดนไล่ออกจากหมู่บ้าน เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะไม่สามารถปกป้องบ้านได้ เธอจึงกัดฟันพูดว่า “ก็ได้ ฉันจะขอโทษลู่ฉิวเยว่ และแบ่งบ้านและที่ดินให้เธอด้วย ตกลงหรือไม่?”

ผู้ใหญ่บ้านยินดีที่เป็นไปตามแผน แต่ไม่ได้แสดงให้เห็นผ่านทางสีหน้า เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเรียบเฉย “เรื่องนี้จะต้องถามความคิดเห็นของทุกคน”

เขาหันไปมองทุกคน

คนส่วนใหญ่ที่ลงคะแนนมีความคับข้องใจกับแม่เฒ่า แต่พวกเขาก็รู้ว่าอาจต้องยอมประนีประนอม ไม่อย่างนั้น หากแม่เฒ่าถูกขับไล่ออกไป เธอก็อาจมีความคิดสุดโต่ง และกลับมาสร้างปัญหาอีกครั้ง แล้วลู่ฉิวเยว่ก็จะไม่ช่วยให้พวกเขาร่ำรวย

“ก็ได้ แต่ต่อไปพวกคุณต้องอย่าส่งเสียงดังอีก” ทุกคนพูด

ในที่สุดก็ยังอยู่ต่อได้ แม่เฒ่าโล่งใจ

ผู้ใหญ่บ้านไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอไปแบบนี้ จึงพูดว่า “งั้นคุณก็ไปขอโทษฉางหลินกับครอบครัวในเช้าวันพรุ่งนี้”

แม่เฒ่าจำได้ว่าเธอถูกลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ย ตอนที่เธอยอมขอโทษเมื่อครั้งที่แล้ว ทำให้เธอไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็จำต้องกัดฟันรับคำ

ลู่ฉิวเยว่คิดว่าผู้ใหญ่บ้านจะหาทางบังคับ ให้แม่เฒ่ามาขอโทษอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้คาดหวังว่าจะเร็วขนาดนี้ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็เห็นแม่เฒ่าและครอบครัว เดินเข้ามาในลานบ้าน

“โอ้โฮ ลมอะไรพัดพวกคุณมาที่นี่นะ” คุณแม่ลู่กำลังจะล้างจาน เมื่อเห็นคนเหล่านี้เข้ามาในบ้าน ก็ไม่มีอารมณ์จะล้างจานแล้ว เธอจึงพูดประชดออกไป

แม่เฒ่ากำลังจะโกรธ แต่เมื่อถูกผู้ใหญ่บ้านจ้องมอง เธอก็รีบข่มอารมณ์ไว้ แล้วพูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “ฉางหลินกับสะใภ้ ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะแบ่งบ้านและที่ดินให้พวกแก ช่วยยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

ลุงลู่และป้าลู่ที่อยู่ข้างหลัง ก็ก้าวเข้ามาขอโทษด้วย

ทุกคนดูเหมือนจะจริงใจ แต่ในใจกลับไม่พอใจลู่ฉิวเยว่มากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะรู้สึกว่าเธอมีเงินอยู่แล้ว แต่ยังจะมาโลภอยากได้บ้านของพวกเขาอีก เธอไร้ยางอายมาก

หลังจากที่ลู่ฉิวเยว่ได้ฟังดังนั้น เธอก็หัวเราะแล้วก้าวไปข้างหน้า “พูดตามตรง ฉันไม่ได้สนใจบ้านหลังเล็ก ๆ หลังสองหลังนั่นหรอกค่ะ”

แม่เฒ่าได้ยินเธอพูดอย่างนั้น ก็คิดว่าเธอไม่ต้องการบ้านอีกต่อไป สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นเบิกบาน “ฉิวเยว่ เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ”

แต่วินาทีต่อมา คำพูดของลู่ฉิวเยว่ก็ทำให้รอยยิ้มของเธอต้องแข็งค้าง

“แม้ว่าฉันจะไม่สนใจ แต่พวกคุณยังสนใจ ดังนั้นฉันจึงต้องรับมันกลับคืนมาค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน “เพราะสุดท้าย… มันก็เป็นของพวกฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมต้องยกให้พวกคุณเปล่า ๆ ด้วยล่ะคะ”

พวกเขาจ่ายค่าเลี้ยงดูให้แม่เฒ่า และยังปฏิบัติต่อพ่อเฒ่าเป็นอย่างดี ตอนที่พ่อเฒ่ายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นทำไมจะไม่รับทรัพย์สินของตัวเองไว้ล่ะ

มันเป็นของเธอ ไม่มีใครแย่งไปได้

“เธอ!” แม่เฒ่าเกือบเป็นลมเพราะความโกรธ มือไม้สั่นไปหมดและพูดไม่ออก

ลุงลู่กับภรรยาโกรธมากจนหน้าแดงก่ำ ควันแทบออกหู แต่เพราะผู้ใหญ่บ้านอยู่ด้วย จึงไม่สามารถแสดงอาการโกรธเกรี้ยวได้

“เอาล่ะ อย่าทำให้ตัวเองต้องอับอายไปมากกว่านี้” ผู้ใหญ่บ้านกลัวว่าแม่เฒ่าจะรบกวนลู่ฉิวเยว่อีก จึงรีบส่งเธอกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

แม่เฒ่าและลุงลู่ไม่อยากอับอายอยู่ที่นี่อีกต่อไป จึงรีบหันหลังเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าคนไม่กี่คนจากไปแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็ละสายตาไปมองที่อื่นอย่างใจเย็น

“ฉิวเยว่ ลองดูสิว่าวิธีที่จะทำให้คนในหมู่บ้านร่ำรวยนั้น…” ผู้ใหญ่บ้านถูมือไปมา แล้วยิ้มอย่างประจบประแจง สายตาเต็มไปด้วยความหวัง

เนื่องจากบรรลุจุดประสงค์แล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่อยากทำให้เขาต้องวุ่นวายอีกต่อไป เธอจึงโบกมือ แล้วพูดทันทีว่า “ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านสามารถไปหาคนเก่ง ๆ มาสักสองสามคน แล้วเรามาคุยเรื่องวิธีสร้างความร่ำรวยกันค่ะ”

“ได้เลย! ได้เลย!” ผู้ใหญ่บ้านดีใจมาก เขาใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ แล้วรีบบอกให้ลูกชายคนเล็กรีบไปแจ้งคนที่รับผิดชอบ ให้มาพูดคุยหารือเรื่องนี้กัน

ทุกคนตั้งตารอคอยเรื่องนี้กันมานานแล้ว ทันทีที่ผู้ใหญ่บ้านสั่ง เขาก็วิ่งออกจากบ้าน โดยไม่พูดอะไร ภายในสองสามนาที ทุกคนก็มารวมตัวกันครบองค์ประชุม

เมื่อลู่ฉิวเยว่เห็นว่าทุกคนมาถึงแล้ว ก็นั่งตัวตรง สีหน้าจริงจัง “ฉันวางแผนจะสร้างโรงงานในหมู่บ้าน เพื่อเก็บรวบรวมสมุนไพรโดยเฉพาะค่ะ”

“เธอหมายความว่าต้องการให้เราไปที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน เพื่อเก็บสมุนไพรงั้นเหรอ?” ผู้ใหญ่บ้านถาม