สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 341 แม่เฒ่าและครอบครัวถูกเอาคืน

บทที่ 341 แม่เฒ่าและครอบครัวถูกเอาคืน

ลุงลู่ถอนหายใจด้วยสีหน้าเศร้าหมอง สุดท้ายทุกคนก็ไม่ได้พูดถึงวิธีแก้ปัญหา

ในตอนเย็น หลังจากกินข้าวเสร็จ แม่เฒ่าลู่ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลากเสื่อและผ้านวมไปที่ห้องของลุงลู่

“แม่ แม่กำลังทำอะไรคะ?” ป้าลู่ประหลาดใจ

“ไร้สาระ!” แม่เฒ่าจ้องมองเธอ แล้วปูเสื่อลงบนพื้น

ถ้าคืนนี้พ่อเฒ่าคนนั้นกลับมาอีก ทั้งสามคนจะได้ช่วยดูแลกันได้ หากว่าอยู่ด้วยกัน

เพราะเธอไม่กล้าอยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง

ป้าลู่เงียบ แล้วปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเชื่อฟัง แต่เธอก็นอนไม่หลับ

เธอเบิกตากว้างมองออกไปนอกหน้าต่าง โชคดีที่คืนนั้น ผีไม่มาปรากฏตัวอีกเลยจนกระทั่งตีสาม

“พ่อของแกคงยกโทษให้เราแล้ว เอาล่ะ นอนกันเถอะ” แม่เฒ่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีรอยคล้ำขนาดใหญ่สองรอยใต้ตา เธอคลุมตัวด้วยผ้าห่ม และกำลังจะหลับ

“ใช่ พรุ่งนี้ค่อยจุดธูปไหว้เพิ่มอีกสักสองดอก” ป้าลู่รู้สึกว่าการเผากระดาษเงินวันนี้ได้ผล เธอจึงยิ้มอย่างมีความสุข

ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ คงเผาให้ตาเฒ่าไปมากกว่านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขามาหลอกหลอนที่บ้านทุกวัน

แต่ก่อนที่พวกเขาจะหลับไป ทันใดนั้นลุงลู่ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“เลือด… เลือด!”

“กรี๊ด!”

แอ่งเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ซึมเข้ามาผ่านรอยแตกที่ประตูห้อง ซึ่งดูน่าสยดสยองมากท่ามกลางแสงสลัว

พวกเขาแทบจะเป็นลมเพราะความหวาดกลัว ตัวสั่นสะท้านราวกับเปลือกข้าวที่กำลังร่อนแกลบ

คืนนั้น เสียงกรีดร้องของพวกเขาจึงดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน แม้แต่สุนัขยังตกใจมาก จนไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างสงบ พวกมันพากันเห่าหอนกันอย่างบ้าคลั่ง

วันต่อมา ดวงตะวันลอยสูงอยู่บนฟ้า ก่อนที่พวกเขาจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเตรียมจะเข้านอน ประตูห้องโถงด้านนอกก็ถูกเคาะอย่างเร่งรีบ เสียงเคาะนั้นดังสนั่น ทำให้เจ้าของบ้านโมโหมาก

เมื่อคืนแม่เฒ่าถูกทรมานจากการอดนอนจนแทบจะทรุดตัวลง จึงอารมณ์เสียมากเมื่อถูกคนปลุกให้ตื่นมา ขณะพยายามจะนอน นึกอยากตบคนที่มาเคาะประตู เธอจึงสวมรองเท้า ลุกจากเตียงไปด้วยความโกรธ ก่อนจะเตะประตูให้เปิดออก แล้วยืนเท้าเอวด่า “เอะอะอะไรกัน! ถ้าประตูพังจะจ่ายค่าเสียหายไหม!”

แต่ในชั่วพริบตา เธอก็มองเห็นกลุ่มคนภายนอกอย่างชัดเจน

แม่เฒ่าตกใจมาก รู้สึกเสียหน้าทันที

“ฉันอุตส่าห์ใจดีไม่บอกให้ยายชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ แต่ยายดันอยากให้พวกเราชดใช้ค่าเสียหายจริง ๆ!” มีหญิงสาวยืนเท้าเอว หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ และหวังว่าจะได้ต่อสู้กับแม่เฒ่า

นับตั้งแต่บ้านของแม่เฒ่ามีผีสิง พวกเขาก็กรีดร้องทุกคืน ทำให้สุนัขในหมู่บ้านเห่าเสียงดัง หลายครอบครัวในละแวกนั้นจึงนอนไม่หลับ ทำให้สภาพจิตใจอ่อนแอลง

“กรีดร้องเสียงดังทุกคืน ในเมื่อบ้านมีผีสิงน่ากลัวขนาดนั้น ทำไมไม่ย้ายออกไปล่ะ!” ชายคนหนึ่งพูดอย่างโกรธเคือง

เขาไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว และต้องไปทำงานแต่เช้า เมื่อวานเขาหมดสติในโรงงาน และต้องเสียเงินไปกับค่ายาที่โรงพยาบาล

“นี่… นี่คือสิ่งที่ฉันควบคุมได้เหรอ ถ้าทำได้ ก็คงบอกพ่อเฒ่าคนนั้นไปแล้วว่าอย่ากลับมา!” แม่เฒ่ารู้สึกเสียใจ และไม่พอใจเล็กน้อย

เธอก็ตกเป็นเหยื่อเหมือนกัน ทำไมคนพวกนี้ถึงมาด่าเธอ

ป้าลู่วิ่งออกมาจากข้างใน แล้วทำท่าเอาเรื่องด้วยความโกรธ “ใช่แล้ว เราไม่ได้ขอให้เขามา!”

“ถ้าพวกคุณไม่ยืนกรานที่จะรังแกลู่ฉิวเยว่ ทำไมพ่อเฒ่าถึงคลานออกมาจากหลุมศพล่ะ?” มีคนเยาะเย้ย “ฉันไม่สนหรอก พวกคุณออกจากหมู่บ้านไปวันนี้เลย ฉันอยากนอน!”

ทันทีที่พูดดังนั้น ทุกคนก็เห็นด้วย แล้วส่งเสียงโห่ร้องไล่แม่เฒ่าออกไป ป้าบางคนก็พับแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะลงมือด้วยซ้ำ

“ออกไป! พวกแกทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้!” แม่เฒ่าโกรธมากจนตะโกนลั่น แล้วกระแทกประตูบ้านดัง ‘ปัง’ อย่างแรง ปล่อยให้พวกเขาทุบประตูอยู่อย่างนั้น แม้จะทุบให้แรงยังไง เธอก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?” เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่ายังคงดื้อรั้น ป้าที่ด่าเธอเมื่อครู่นี้ก็ขมวดคิ้ว

ชายคนหนึ่งเย้ยหยัน “จะทำอย่างงั้นเหรอ? พวกเขาทำให้เราตื่นในเวลากลางคืน ดังนั้นเราก็ต้องทำให้พวกเขาตื่นในตอนกลางวัน ถ้านอนไม่หลับเป็นเวลาหลายวัน พวกเขาจะอยู่ได้เหรอ?”

“นั่นสินะ!” ทุกคนเห็นด้วยเป็นเอกฉันท์

พวกเขาพอเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของแม่เฒ่าในช่วงนี้ เพราะพวกเขาเห็นลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่บ้าน เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาหลายครั้ง

แต่พวกเขากลับนิ่งเงียบ และแสร้งทำเป็นหูหนวกเป็นใบ้

แม่เฒ่ามักจะมาที่บ้านของพวกเขาเป็นครั้งคราว เพื่อเอาเปรียบ หรือไม่ก็ขโมยน้ำจากนาข้าว ทำให้พวกเขาบ่นกันมานานแล้ว และครั้งนี้ผู้ใหญ่บ้านเอาคืนแม่เฒ่าและครอบครัวของเธอ เพื่อทำให้คนในหมู่บ้านมั่งคั่งขึ้น พวกเขาจึงไม่โง่พอที่จะเล่าให้แม่เฒ่าฟัง

ตอนนี้ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน จึงแบ่งงานและร่วมมือกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทุก ๆ สองสามนาที พวกเขาจะส่งคนถือฆ้องหรือกลองส่งเสียงดังนอกบ้านของแม่เฒ่า

หลายวันผ่านไป ในที่สุดแม่เฒ่าและครอบครัวก็ทนไม่ไหว จึงไปตะโกนให้ผู้ใหญ่บ้านและภรรยาช่วยตัดสินใจ

“คุณป้า ไม่ใช่ว่าฉันไม่ช่วยป้านะ แต่เพราะหมู่บ้านเป็นของทุกคน ไม่ใช่แค่ป้า ป้าผิดเองที่ไปทะเลาะกับพวกเขา และทำให้พวกเขาโกรธ แล้วฉันจะทำอย่างไรได้” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านมองรอยคล้ำใต้ตาของแม่เฒ่า แล้วแอบเยาะเย้ยในใจ แต่แสร้งทำสีหน้าลำบากใจ

แม่เฒ่าโกรธมาก “ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ เธอเป็นเมียผู้ใหญ่บ้านนะ!”

“ยังไงซะฉันก็ทำไม่ได้” ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านไม่สนใจจะมองแม่เฒ่าไร้ยางอายคนนี้ด้วยซ้ำ และปฏิเสธตามตรง

แม่เฒ่าทั้งกังวลและโกรธ

เธอไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องสลบไปแน่

แต่เธอเป็นแม่เฒ่า ผู้อาวุโสทุกคนในครอบครัวของแม่เธอเสียชีวิตไปหมดแล้ว รุ่นลูกหลานก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับเธอ พวกเขาจึงไม่เต็มใจรับเธอเข้าบ้านแน่นอน

เรื่องยังไม่ได้รับการแก้ไข แม่เฒ่าจำต้องพาลูกชายและลูกสะใภ้กลับบ้านด้วยความหงุดหงิด

ในช่วงบ่าย พวกเขาได้ยินเสียงดังข้างนอกอีกแล้ว ทำให้ปวดหัวมากจนแทบจะเป็นลม จึงตัดสินใจไปหาผู้ใหญ่บ้านด้วยกัน

บ้านของผู้ใหญ่บ้าน

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเห็นพวกเขากลับมาอีกครั้ง ก็ไม่แปลกใจเลย แค่ยิ้มแล้วถามว่า “พวกคุณมาหาผมทำไม?”

“ฉันรู้ว่าคุณต้องการให้ลู่ฉิวเยว่ช่วยให้หมู่บ้านร่ำรวยขึ้น คุณจะให้ฉันขอโทษก็ได้ แต่มีเงื่อนไข” แม่เฒ่าไม่สนใจที่อีกฝ่ายไม่เชื้อเชิญให้นั่งลง เธอเพียงหาที่นั่งแล้วนั่งลงเอง

“เงื่อนไขอะไร” ผู้ใหญ่บ้านยิ้มในใจ ถึงจะกลัวมากก็ยังจะตั้งเงื่อนไขอีก คนพวกนี้โลภมากอยากได้เงินจริง ๆ แต่เป็นการโลภเงินคนอื่น

แม่เฒ่ามั่นใจ นั่งกอดอก “ฉันขอโทษลู่ฉิวเยว่ แล้วยกบ้านนี้ให้พวกเขาได้ แต่คุณต้องให้ที่ดินอีกผืนหนึ่งแก่เรา เพื่อสร้างบ้าน พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่ง”

ผู้ใหญ่บ้านโกรธมากกับพฤติกรรมขี้โกงของคนเหล่านี้ เขากัดฟันจ้องมองพวกเขา “ไว้คุยกันทีหลัง ผมจะคิดดูอีกที”

แน่นอนว่าเขาไม่เต็มใจจะให้ที่ดินอีกผืนหนึ่งแก่พวกเขา คราวที่แล้ว เขารู้สึกเสียดายที่ดินผืนนั้นมาก จนอยากจะได้ที่ดินคืนจากอีกฝ่าย

แต่การทำตามแผนนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางออก

เมื่อเห็นว่าในที่สุดแม่เฒ่าและครอบครัวจากไปแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วมองเข้าไปในห้อง “ฉิวเยว่ พวกเธอออกมาเถอะ”