สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 335 การไหว้บรรพบุรุษถูกขัดขวาง

บทที่ 335 การไหว้บรรพบุรุษถูกขัดขวาง

ระหว่างทางทุกคนในครอบครัวพูดคุยกันสนุกสนาน บรรยากาศค่อนข้างดี

หมู่บ้านลู่เจียอยู่ติดกับหมู่บ้านเยว่เหลียง จึงอยู่ไม่ไกลเกินไป เดินไปเพียงห้าหรือหกนาที ก็สามารถมองเห็นทางเข้าหมู่บ้านลู่เจียได้แล้ว

ก่อนที่จะเดินไปถึง หลายคนก็รีบเดินเข้ามาหาพวกเขาแต่ไกล ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว ด้วยระยะที่ห่างไกลจึงมองเห็นสีหน้าทุกคนได้ไม่ชัดเจน

ความประทับใจของเธอต่อชาวบ้านในหมู่บ้านลู่เจียนั้นไม่ดีเลย

ฉินซือก้าวเข้าไปข้างหน้าเธอ เพื่อปกป้อง และให้เธออยู่ข้างหลังของเขาทันที

โชคดีที่เมื่อคนเหล่านั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น ลู่ฉิวเยว่ก็เห็นสีหน้าของพวกเขา ทุกคนล้วนตื่นเต้นดีใจ ไม่ได้พยายามจะก่อเรื่อง

คุณพ่อลู่ดีใจที่ได้พบผู้มาเยือน เขาก้าวเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วจับมือชายคนหนึ่ง “ลุงชี ทำไมลุงถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”

ลุงชีมีสีหน้าอ่อนโยน ขณะเผยรอยยิ้ม “ลุงได้ยินมาว่าหลานไปเมืองหลวง ไม่ได้เจอหลานมานานแล้ว คราวนี้ลุงได้ยินว่าหลานกลับมาแล้ว ก็เลยอยากมาเจอ”

“ใช่แล้ว” ชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ด้านหลังลุงชี ชี้ไปยังทางเข้าหมู่บ้านแล้วหัวเราะ “คนอื่นในหมู่บ้านก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน อยู่ตรงนั้น”

ลู่ฉิวเยว่มองไปทางนั้น แน่นอนว่าเธอเห็นคนหลายคน ออกมายืนอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน แล้วมองมาทางนี้อย่างกระตือรือร้น

“ขอบคุณทุกคนที่มารับเราวันนี้ ไป กลับไปคุยกันเถอะครับ” คุณพ่อลู่มีความสุข เมื่อได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย จึงจูงลุงชีไปยังทางเข้าหมู่บ้าน

ลู่ฉิวเยว่รับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นของผู้เป็นพ่อ ขณะก้าวเดินกะโผลกกะเผลก

เธอหันไปมองคุณแม่ลู่โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองมองหน้ากัน คุณแม่ลู่ยิ้ม “อาจจะมีคนใจร้ายบางคนในหมู่บ้านลู่เจีย แต่คนส่วนใหญ่เป็นคนดี และเป็นญาติทางสายเลือดกับพ่อของลูก พวกเขาไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้ว พอได้มาเจอกันครั้งนี้ เขาจะไม่ดีใจได้ยังไง?”

ลู่ฉิวเยว่ยกยิ้มและพยักหน้า เธอเชื่อว่ามีบางคนที่จริงใจ แต่ส่วนใหญ่น่าจะมาที่นี่เพื่อประจบประแจง แม้เธอจะรู้อยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น ยังคงจับมือของฉินซือเดินไปยังทางเข้าหมู่บ้าน

ทันทีที่เข้าไปใกล้ พวกเธอก็ถูกล้อมรอบไปด้วยลุงป้าน้าอาราวเจ็ดแปดคน

“โอ้โฮ ฉิวเยว่คนนี้ดูต่างจากเดิม หลังจากที่เธอไปเมืองหลวง ดูแปลกตากว่าเดิมมาก”

“ใช่ไหมล่ะ ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก ก็รู้แล้วว่าเธอต้องไม่ธรรมดา ตอนนี้เธอดูสดใสมาก…”

ทุกคนต่างพูดชื่นชมเธอ โดยคิดจะใช้คำยกยอปอปั้นทั้งหมด ที่พวกเขาเคยได้เรียนรู้มาตลอดชีวิต

เป็นครั้งแรกที่คุณแม่ลู่ ได้รับการชื่นชมจากทุกคนในหมู่บ้านลู่เจีย เธอรู้สึกปลื้มใจอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้า ทำให้เธอดูเหมือนเยาว์วัยกว่าความจริงไปหลายปี

ลู่ฉิวเยว่ชินแล้ว เธอทักทายญาติผู้อาวุโสของเธอง่าย ๆ หากเป็นคำถามที่เธอไม่ต้องการตอบ เธอก็จะหัวเราะ แล้วเงียบไป

“คุณลุงคุณป้าทุกคนคะ วันนี้เรามาที่นี่เพื่อไหว้บรรพบุรุษ ถ้าเราจะคุยกันต่อ เวลาก็จะเลื่อนเป็นเที่ยงแล้วค่ะ” ลู่ฉิวเยว่จำจุดประสงค์ที่เธอมาในวันนี้ได้เสมอ จึงจำต้องพูดออกไป เพื่อเตือนพ่อแม่ของเธอที่กำลังพูดคุยอยู่อย่างกระตือรือร้น

“ใช่ เกือบลืมเรื่องนั้นไปเลย!” คุณแม่ลู่รู้สึกตัวทันที จึงตบหน้าผากตัวเอง แล้วบอกลาพี่สะใภ้ทุกคน

แต่ในวันนี้ ทุกคนไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะไหว้บรรพบุรุษไม่สำเร็จ

เมื่อคุณแม่ลู่พูดจบ ก็มีเสียงดังที่คุ้นเคย ดังมาจากด้านนอกฝูงชน

“น้องชาย หลานสาว กลับมาแล้ว!”

ลุงลู่กับภรรยาและลูกสาวเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน

เมื่อเห็นใบหน้าเหล่านี้ ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที และอดไม่ได้ที่จะยกมือกุมหน้าผากตัวเอง

ฉินซือมองเธอด้วยความกังวลอยู่พักหนึ่ง และรู้สึกไม่ดีขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเธอดูไม่ค่อยสบาย

“ใครเป็นน้องชายของพี่ เราตัดความสัมพันธ์กันไปนานแล้ว อย่ามายุ่งกันอีกเลย” คุณพ่อลู่โกรธมาก จึงพูดอย่างเย็นชา

คุณแม่ลู่พยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้อง ตอนนั้นทำไมคุณไม่คิดว่าฉางหลินเป็นน้องชายแท้ ๆ ของคุณ ตอนที่คุณขับไล่พวกเราออกไปล่ะ”

ลุงลู่โกรธมาก เมื่อพวกเขาพูดให้เขาเสียหน้า จึงตะโกนว่า “ลู่ฉางหลิน ตอนนี้แกปีกกล้าขาแข็งแล้ว ก็เลยกล้าพูดแบบนั้นกับฉัน! ตัดสัมพันธ์อะไรกัน เลือดในตัวแกไม่ใช่เลือดของตระกูลลู่ของเราเหรอ! ทำไมแกถึงประสบความสำเร็จ ในขณะที่พวกเราได้กินแต่ผักแต่รำ มันไม่ยุติธรรม!”

“พวกพี่ต้องการอะไร?” เมื่อได้ยินดังนั้น จู่ ๆ คุณพ่อลู่ก็ตระหนักได้ว่าคนเหล่านี้ มาที่นี่เพื่อขอเงินอีกครั้ง

ลุงลู่คิดว่าน้องชายของตนยังคงอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน เขาจึงเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากมายหรอก ฉันเป็นพี่ชายคนโต และมีแม่แก่ชราที่ต้องคอยเลี้ยงดู ดังนั้น แค่มอบทรัพย์สินของแกให้ฉันหนึ่งในสี่ก็พอแล้ว”

น้ำเสียงโลภมากของเขา ทำให้ลู่ฉิวเยว่พ่นลมหายใจด้วยความโกรธจริง ๆ เธอมองชายวัยกลางคนตรงหน้า ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “ก็รู้อยู่แล้วว่าลุงไร้ยางอาย แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าลุงจะไร้ยางอายขนาดนี้ คิดว่าจะได้หนึ่งในสี่ของทรัพย์สินคนอื่น ทำไมไม่ไปนอนฝันกลางวันเอาล่ะคะ”

“ลู่ฉิวเยว่ ทำไมเธอถึงพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้!” ลู่เจียวหรงมองใบหน้าที่สวยงามขึ้นของลู่ฉิวเยว่ในฝูงชน เมื่อมองไปยังเสื้อผ้าที่สวยงามของอีกฝ่าย ก็รู้สึกอิจฉามาก จนกัดฟันและสาปแช่งในใจ

ลู่ฉิวเยว่ไม่เคยแพ้การปะทะคารม เธอยิ้มเย้ยหยัน แล้วมองลู่เจียวหรงด้วยสายตาเหน็บแนม “ขอทานยังรู้จักพูดขอบคุณคนที่ให้ทาน แล้วพวกลุงคิดว่าตัวเองเป็นใคร แย่กว่าขอทานอีก คนอย่างลุง ฉันควรเคารพไหมล่ะคะ?”

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากฝูงชน ทำให้ใบหน้าของลู่เจียวหรงเปลี่ยนเป็นสีแดง

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงแผนการขึ้นมาได้ จึงพูดเสียงดังกับลู่ฉิวเยว่ “ลู่ฉิวเยว่ผู้คนที่นี่ล้วนมีศักดิ์เป็นญาติของเธอ เห็นเธอมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก คนทั้งหมู่บ้านก็ถือเป็นญาติกับเธอ เธอจะช่วยญาติบ้างไม่ได้หรือ? ฉันได้ยินมาว่าเวลาคนอื่นประสบความสำเร็จ ก็จะให้เงินกับญาติในหมู่บ้าน เธอก็ควรจะสำนึกบ้าง”

ธรรมชาติของมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยความโลภ ลู่เจียวหรงเชื่อว่า ตราบใดที่เธอเชื่อมโยงความสนใจของเธอ กับผลประโยชน์ของชาวบ้าน ตอนนี้พวกเขาจะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับเธอแน่นอน จากนั้นพวกเขาก็จะช่วยเธอเรียกร้องเงินจากลู่ฉิวเยว่

ลู่เจียวหรงอดยิ้มอย่างหยิ่งผยองไม่ได้ เมื่อเธอคิดถึงสีหน้าจนตรอกของลู่ฉิวเยว่

แต่แผนของลู่เจียวหรงล้มเหลว

เมื่อเธอเพิ่งพูดจบ ครอบครัวของลู่ฉิวเยว่ยังไม่ทันได้พูด แต่ชาวบ้านชิงพูดขึ้นก่อน

“เธอคิดว่าทุกคนไร้ยางอายเหมือนเธอเหรอ เอาแต่คอยกังวลเรื่องเงินของคนอื่นอยู่ทุกวัน!” ป้าคนหนึ่งถ่มน้ำลายใส่ลู่เจียวหรง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก

แม้ว่าพวกเขาจะมาที่นี่ในวันนี้ เพื่อทำให้ครอบครัวของลู่ฉิวเยว่พอใจ แต่พวกเขาก็รู้ชัดเจนว่า สิ่งที่เป็นของคนอื่น ก็ย่อมเป็นของคนอื่น แม้ว่าพวกเขาจะใช้ไม่หมด แต่มันก็ยังคงเป็นของพวกเขา ดังนั้นทำไมถึงต้องไปกังวลด้วย

“ถูกต้อง ฉันจำได้ว่าในตอนนั้น ครอบครัวของฉางหลินใจดีกับเธอมาก แต่คาดไม่ถึงว่าเธอจะเนรคุณได้ขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตระกูลเถาต้องการไล่เธอออกไป!”

“ทั้งครอบครัวเธอเป็นคนใจร้าย!”

มีคำด่าทอสาปแช่งจากฝูงชนอยู่ตลอดเวลา ซึ่งทำให้ลุงลู่และพรรคพวกอับอาย

แต่เมื่อนึกถึงเงิน ลุงลู่ก็ยังคงโน้มน้าวด้วยสีหน้าอับอาย “ฉางหลิน ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์ของเราไม่ดี แต่แม่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย ช่วงนี้แม่ล้มป่วย ยังไม่หายเลย แกให้เธอไปรักษาที่บ้านได้ไหม?”

แต่คุณพ่อลู่บริหารจัดการโรงงานมานาน และได้พบเจอกับผู้คนนับร้อยนับพันคน เขาไม่ใช่คนที่อ่อนแอไม่มั่นใจอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป