สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 336 คำขอของผู้ใหญ่บ้าน

บทที่ 336 คำขอของผู้ใหญ่บ้าน

เขาเหลือบมองลุงลู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมได้ตัดสัมพันธ์กับเธอไปแล้ว และค่าเลี้ยงดูก็ตกลงกันไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เราจึงไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย พูดตามหลักเหตุผลแล้ว ลูกชายของเธอ ควรรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของเธอเอง อย่าได้ดึงผมไปเกี่ยวข้องอีกเลย”

ลุงลู่ตกใจกับคำพูดเย็นชาของคุณพ่อลู่ แล้วรู้สึกโมโหมาก จึงตะโกนใส่พวกเขา “ลู่ฉางหลิน! แกทำกับแม่แบบนี้ได้จริง ๆ บาปกรรมจะกินหัวแก! วันนี้แกมาที่นี่เพื่อไหว้บรรพบุรุษไม่ใช่เหรอ ฉันบอกเลยว่าถ้าแกไม่ยอมพาแม่เฒ่าไปรักษาอาการป่วย ก็อย่าคิดว่าจะได้ไหว้บรรพบุรุษเลย!”

“ใช่ ไม่สนใจแม่เฒ่าของแกแต่จะไหว้บรรพบุรุษ ระวังวิญญาณบรรพบุรุษจะออกมาหักคอแก!” ป้าลู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถ่มน้ำลาย แล้วยืนขวางทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับลุงลู่

หลายคนมาก่อเรื่องวุ่นวาย ทำให้ยากต่อการจัดการ ชั่วขณะหนึ่ง ครอบครัวของลู่ฉิวเยว่ไม่สามารถหลบหนีได้เลย

ในที่สุด หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็มีเสียงพูดดังออกมาจากฝูงชน “ผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว!”

ชายชราในวัยห้าสิบเดินมาอย่างว่องไว เขามีสีหน้าจริงจัง ขณะมองชาวบ้านที่มาสร้างปัญหา ด้วยสายตาเย็นชา “ตอนนี้เพิ่งจะมานับว่าเป็นพี่น้อง แล้วทำไมไม่คิดแบบนี้ตั้งแต่แรก! ออกไป! อย่าทำให้หมู่บ้านลู่เจียต้องอับอายขายหน้า!”

ลุงลู่ไม่กลัวครอบครัวของลู่ฉิวเยว่ แต่ค่อนข้างกลัวผู้ใหญ่บ้าน เพราะสุดท้าย พวกเขาก็ต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านต่อไป หากพวกเขาทำให้ผู้ใหญ่บ้านขุ่นเคือง ต่อไปอาจจะใช้ชีวิตลำบาก

ตอนนี้ลุงลู่ไม่กล้าเสียงดังเหมือนตอนแรกแล้ว

ลู่เจียวหรงเคยอาศัยอยู่ในเมือง แต่เธอไม่กลัว จึงอ้าปากเตรียมจะพูดอีก

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็รีบขยิบตาให้ภรรยาที่อยู่ข้าง ๆ

ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเข้าใจ ลู่เจียวหรงกับหญิงสาวอีกสองสามคน จึงถูกดึงเข้าไปในหมู่บ้าน “ไปกันเถอะ ไปดื่มชาที่บ้านกันดีกว่า”

ลู่เจียวหรงกับแม่ไม่พอใจ แต่เมื่อถูกคนหลายคนห้ามไว้ ก็ไม่สามารถดิ้นรนหนีได้เลย จึงได้แต่สาปแช่งเท่านั้น

หลังจากที่ผู้ก่อกวนจากไป ในที่สุดเหตุการณ์ก็สงบลง ลู่ฉิวเยว่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“บางครั้งคุณก็คงรำคาญใจมาก” ฉินซือรู้สึกสงสาร และไม่สบายใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ จึงบีบมือให้กำลังใจเธอ

“ฉางหลิน ตอนนี้จะไปไหว้บรรพบุรุษอยู่หรือเปล่า?” ผู้ใหญ่บ้านถาม ขณะเหลือบมองดวงอาทิตย์ที่ฉายแสงแผดเผาบนท้องฟ้า

คุณพ่อลู่ปวดหัว ในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “นี่ก็เที่ยงแล้ว แดดแรงมาก ถ้าไปคงจะเป็นลมแดด เลยต้องรออีกวัน”

เขาสาปแช่งในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะการเข้ามารบกวนที่ไร้ยางอาย ตอนนี้เขาคงได้เริ่มไหว้บรรพบุรุษไปแล้ว

วันนี้เสียเวลาไปมากจริง ๆ

ผู้ใหญ่บ้านลูบเครา แล้วเอ่ยถามอย่างอบอุ่น “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ทำไมคุณไม่มากินข้าวเย็นที่บ้านของผมล่ะ?”

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเพิ่งกลับมา จับมือคุณแม่ลู่แล้วพูดว่า “ใช่ ใช่ พวกเราเป็นดั่งพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว มากินข้าวที่บ้านฉัน แล้วมารำลึกถึงอดีตกัน”

ทั้งสองคนกระตือรือร้นมาก และคุณแม่ลู่ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับภรรยาของผู้ใหญ่บ้านด้วย จึงครุ่นคิดสักพัก แล้วตอบตกลง

ผู้ใหญ่บ้านดีใจมาก ยิ้มแย้มแจ่มใส แล้วพาพวกเขาไปที่บ้าน

ทันทีที่ลู่ฉิวเยว่เข้าไปในประตู เธอก็เห็นว่ามีการจัดเตรียมอาหารมื้ออร่อยไว้บนโต๊ะแล้ว แม้ว่าจะมีอาหารแค่ประมาณสิบจาน แต่ก็ถือว่าเป็นอาหารมื้อใหญ่มากสำหรับคนในหมู่บ้าน

เธอเลิกคิ้วขึ้น แล้วมองไปที่ฉินซือ

ดูเหมือนว่าผู้ใหญ่บ้านมีเรื่องอยากจะขอในวันนี้

แต่ใบหน้าของเธอยังคงสงบ ขณะนั่งลงกินข้าวร่วมกับทุกคนอย่างจริงใจ

เมื่อกลับมาเพื่อไหว้บรรพบุรุษ หัวข้อพูดคุยก็หันไปหาลู่ฉิวเยว่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ได้ยินมาว่าฉิวเยว่สอบได้คะแนนสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ลุงของเธอคุยโวไม่หยุดเลย” ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเต็มไปด้วยความชื่นชม และรู้สึกดีกับลู่ฉิวเยว่มาก

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างสุภาพ

“คุณพูดอะไรเนี่ย ผมไม่ได้คุยโวขนาดนั้นซะหน่อย” ผู้ใหญ่บ้านถูกภรรยาของเขาแซวในที่สาธารณะ จึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดัน

ก่อนหันไปหาลู่ฉิวเยว่ แล้วยิ้มให้อีกครั้ง “ลุงคาดไม่ถึงเลยว่าฉิวเยว่จะเก่งขนาดนี้ คุณปู่ของเธอคงจะมีความสุขมากถ้ารู้เรื่องนี้”

เมื่อเขาพูดถึงปู่ของลู่ฉิวเยว่ น้ำเสียงก็บ่งบอกว่าค่อนข้างสะเทือนใจ

เมื่อก่อนชายชราเป็นคนดี แต่ทำไมเขาถึงเลี้ยงดูครอบครัว ให้มีนิสัยไร้ยางอายเหมือนลุงลู่ได้

“พรุ่งนี้เราจะไปไหว้ คุณปู่ต้องได้รับรู้ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อนโยน

“ดี ดี!” ผู้ใหญ่บ้านยิ้ม คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็พูดว่า “ได้ยินมาว่าเธอเปิดร้านอาหารหลายแห่งในเมืองหลวงด้วย แต่น่าเสียดายที่ตอนเธอแต่งงาน ลุงไม่ว่างไปหา ไม่งั้นจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”

“คราวหน้าถ้าคุณลุงมีเวลามาเที่ยวเมืองหลวง พวกเรายินดีต้อนรับค่ะ…” ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดอย่างใจกว้าง

หลังจากคุยกันเรื่องร้านอาหารสักพัก ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็เปิดเผยจุดประสงค์ของเขาในวันนี้

“ฉิวเยว่ วันนี้เธอก็เห็นแล้ว คนในหมู่บ้านนี้ยากจนเกินไป เด็กบางคนไม่มีเงินเรียนด้วยซ้ำ ตอนนี้เธอมีความสามารถแล้ว เธอพอจะช่วยหมู่บ้านได้ไหม? พวกเราไม่ขออะไรมาก ไม่ได้อยากให้เธอช่วยบริจาคเงิน เหมือนกับหมู่บ้านเยว่เหลียง แค่อยากให้คนในหมู่บ้านมีงานทำ ลุงรับประกันว่าพวกเขาจะทำงานได้ดี”

นับตั้งแต่มีการสร้างโรงงานในหมู่บ้านเยว่เหลียง หมู่บ้านจึงมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่เพียงแต่สร้างสะพานหิน ด้วยเงินของตัวเองได้เท่านั้น แต่เด็ก ๆ ทุกคนในครอบครัวก็ได้ไปโรงเรียนด้วย ทั้ง ๆ ที่พวกเราอยู่ห่างจากหมู่บ้านลู่เจีย เพียงไม่ไกลเท่านั้น

ผู้ใหญ่บ้านลำบากใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้ยินว่าครอบครัวของลู่ฉิวเยว่จะกลับมาไหว้บรรพบุรุษที่นี่ เขาจึงมีความสุขมาก และคิดว่าจะใช้โอกาสนี้พูดถึงเรื่องนี้

ลู่ฉิวเยว่หยุดชะงัก คิดอะไรบางอย่าง แล้วยิ้มหวาน “ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ค่ะ”

“ฉิวเยว่เป็นคนที่มีส่วนช่วยเหลือหมู่บ้านของเรามากจริง ๆ!” ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดว่าจะราบรื่นขนาดนี้ เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้าง จนรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเขา ดูบานสะพรั่งราวกับดอกไม้

“แต่ว่า…” ลู่ฉิวเยว่พูดช้า ๆ

“แต่อะไรเหรอ?” ผู้ใหญ่บ้านเห็นว่าเธอลังเลที่จะพูด จึงเกิดความวิตกกังวล

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ ราวกับว่าเธอกำลังผิดหวัง “ผู้ใหญ่บ้านก็รู้นี่คะ ว่าวันนี้เราถูกขัดขวางไม่ให้กลับไปไหว้บรรพบุรุษ และพวกเราไม่มีที่ดินในหมู่บ้านนี้เลยแม้แต่ผืนเดียว เลยไม่สามารถถือได้ว่าพวกเราเป็นคนหมู่บ้านลู่เจีย”

เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วโบกมือ “ลุงเป็นผู้ใหญ่บ้าน ถ้าลุงบอกว่าเธอเป็นคนหมู่บ้านลู่เจีย เธอก็เป็นแล้ว อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคนพวกนั้นข้างนอก มันเป็นแค่เรื่องที่ดิน ถ้าเธออยากได้ผืนไหนก็บอกได้เลย เมื่อถึงเวลา ลุงจะแบ่งให้ได้เลย ขึ้นอยู่กับเธอเลือกเอง!”

ที่ดินผืนหนึ่งไม่มีความหมาย สำหรับการพัฒนาหมู่บ้านลู่เจีย ไม่ต้องพูดถึงที่ดินผืนเดียวหรอก สองสามผืนเขาก็ให้ได้

“แล้วการไหว้บรรพบุรุษล่ะคะ?” ลู่ฉิวเยว่ถาม พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มร่าเริง ก่อนตบหน้าอกสัญญาว่า “ลุงจะจัดการเรื่องนี้ให้แน่นอน!”

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็ยกยิ้ม แล้วยกแก้วไวน์ข้าง ๆ ขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้น หนูอยากจะขอบคุณคุณลุงก่อน และอยากจะดื่มอวยพรให้คุณลุงด้วยค่ะ”

หลังอาหารค่ำ พ่อแม่ลู่ก็พาลู่ฉิวเยว่และคนอื่น ๆ ไปเยี่ยมเพื่อนสองสามคน ที่ปกติแล้วพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีด้วย ในช่วงบ่าย ครอบครัวค่อย ๆ เดินไปยังหมู่บ้านเยว่เหลียง

ระหว่างทานอาหารเย็น จู่ ๆ คุณพ่อลู่ก็หันไปมองลู่ฉิวเยว่ “ลูกอยากได้ที่ดินในหมู่บ้านลู่เจียไปทำอะไร?”

เขาเห็นว่าลูกสาวของเขาไม่ได้ประทับใจหมู่บ้านลู่เจีย แน่นอนว่าเธอไม่ชอบที่นั่น แล้วจะอยากได้ไปเพื่ออะไร?