สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 334 กลับบ้านไปไหว้บรรพบุรุษ

บทที่ 334 กลับบ้านไปไหว้บรรพบุรุษ

เธอไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานแล้ว ตั้งแต่ลูกสาวย้ายร้านอาหารไปที่เมืองหลวง ตอนนี้เธอจึงรู้สึกคิดถึง

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขัน เมื่อเห็นคุณแม่ลู่แสดงอารมณ์อ่อนไหว เธอจึงพูดว่า “เอาล่ะ แม่คะ หยุดมองท้องฟ้า แล้วรีบมาช่วยกันยกกระเป๋าเดินทางเถอะค่ะ”

ในหมู่บ้านมีลุงป้าน้าอาหลายคน คุณแม่ลู่ไปซื้อของขวัญมามากมาย เธอดีใจมากกับการเลือกซื้อ พอออกเดินทางมาแล้วก็แทบจะร้องไห้ ถ้ากลับมาแล้วไม่มีคนมากนัก คราวหน้าเธอคงไม่แบกของกลับมามากมายอีกแล้ว

โชคดีที่ฉินซือได้สั่งให้คนของเขาในเมืองหัวอ้าย ช่วยเช่ารถและรออยู่นอกสถานีรถไฟ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงจะเหนื่อยมาก

ภาพนอกหน้าต่างรถบรรยากาศเริ่มคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุด หลังจากเลี้ยวโค้ง รถก็เข้าสู่หมู่บ้านที่คุ้นเคย

เห็นชาวบ้านหลายคนยืนอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านเยว่เหลียงตั้งแต่ไกล พวกเขาต่างพากันเอียงคอมองมาทางนี้ ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้ว แล้วหันไปมองคุณพ่อลู่

คุณพ่อลู่มีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย แล้วหัวเราะ “ฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องดี พ่อเลยอยากอวดให้พวกเขาเห็น แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะกระตือรือร้น ถึงขั้นมารออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านแบบนี้”

“ลูกไม่รู้หรอก ว่าเขาโทรศัพท์ไปหาญาติ ๆ กี่ครั้ง ทำเหมือนกับมีคำว่า ‘ลูกสาวของผมเป็นคนสอบได้ที่หนึ่ง’ ติดอยู่บนหน้าเขา” คุณแม่ลู่กลอกตา หมั่นไส้คุณพ่อลู่เล็กน้อย

คุณพ่อลู่เขินอาย หันมาจ้องมองเธอ แล้วตอบโต้ด้วยความโกรธ “ผมโทรไปแล้วผิดปกติตรงไหน คุณก็อวดพี่น้องของคุณเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

ขณะที่ทั้งสองทะเลาะกัน รถก็จอด ชาวบ้านรีบเข้ามาแสดงความยินดีอย่างตื่นเต้น

“ฉางหลิน ลูกสาวของเธอทะเยอทะยานมาก ฉันได้ยินมาว่าเธอสอบได้คะแนนสูงสุด ต้องมีอนาคตสดใสแน่นอน”

“ใช่ ฉันคิดว่าฉิวเยว่ของพวกเธอ ต้องถูกกำหนดให้มีอาชีพที่เจริญรุ่งเรือง…”

ทุกคนต่างชื่นชมมาก น้ำเสียงก็ดูประจบประแจงเล็กน้อย

เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาตกใจมาก เมื่อได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกว่า ลู่ฉิวเยว่ได้คะแนนสอบสูงสุด ใช้เวลานานกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ จากนั้นทุกคนก็อาสามารอทักทายลู่ฉิวเยว่ ที่ทางเข้าหมู่บ้าน โดยไม่ต้องรอคำสั่งของผู้ใหญ่บ้าน

บางคนมาแสดงความยินดีอย่างจริงใจ บางคนมาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ แต่โดยรวมแล้วบรรยากาศดีมาก

พ่อแม่ลู่ฉิวเยว่ภูมิใจมาก ในขณะที่ทุกคนอยู่ตรงนั้น พวกเขาก็ขอให้หวังเซวียนเซวียนและคนอื่น ๆ รีบช่วยกันแบ่งของขวัญที่นำกลับมาจากเมืองหลวง

ทุกชิ้นล้วนเป็นของหายากจากเมืองหลวง เมื่อทุกคนเห็น ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น แล้วคำพูดดี ๆ ก็ผุดขึ้นมา เมื่อไม่ต้องเสียเงิน

คุณแม่ลู่ยิ้มกว้างถึงใบหู “พรุ่งนี้เราจะไปไหว้บรรพบุรุษ จึงไปเยี่ยมทุกคนทีละคนไม่ได้ แต่จะให้ทุกคนมางานเลี้ยงที่บ้านของเราแทน”

“ได้ ได้ ได้ ฉันจะไปช่วยเมื่อถึงเวลา” ทุกคนตอบ

ครอบครัวของลู่ฉิวเยว่มีชื่อเสียงมากที่นี่ ในไม่ช้าข่าวก็แพร่กระจายไปสู่หูของแม่เฒ่าตระกูลลู่

เมื่อมองชามผักที่มีเนื้อเพียงไม่กี่ชิ้นตรงหน้า แล้วนึกถึงปลาตัวใหญ่และเนื้อที่บ้านของลู่ฉิวเยว่ เธอก็กินข้าวไม่ลงอีกต่อไป เธอจึงวางตะเกียบลง แล้วเดินไปที่ร้านขายของชำในหมู่บ้าน

สักพักก็เรียกลู่เจียวหรง “นี่? ลู่เจียวหรงอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”

“อยู่สิ” ลู่เจียวหรงเพิ่งถูกแม่สามีด่ามา จึงรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นแม่เฒ่าเรียก “เกิดอะไรขึ้น?”

“นังลู่ฉิวเยว่นั่นกลับมาแล้ว! ฉันได้ยินมาว่าเธอยังได้คะแนนสอบสูงสุดอีกด้วย คงได้หน้าน่าดูเลย” แม่เฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาริษยา

“อะไรนะ?!” ลู่เจียวหรงรู้สึกเหมือนไฟในใจที่สงบไปแล้ว กลับมาปะทุขึ้นหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เมื่อนึกถึงความเจริญรุ่งเรืองในปัจจุบันของลู่ฉิวเยว่ แล้วนึกถึงชีวิตแต่งงานที่โชคร้ายของตัวเอง ใบหน้าของลู่เจียวหรงก็บูดบึ้ง

นับตั้งแต่แต่งงาน เถาหลินเซินให้ความสำคัญกับเธอน้อยลงเรื่อย ๆ เขายังพาผู้หญิงจากข้างนอกกลับมา แล้วร้องจะหย่ากับเธอด้วย ถ้าเธอไม่ปฏิเสธ เธอคงไม่มีที่อยู่อาศัย

แต่ชีวิตคงไม่ง่าย หากไม่ยอมหย่าร้าง และเถาหลินเซินเริ่มไม่พอใจเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองทะเลาะกันทุกวัน และมีการทำร้ายร่างกายกันหลายครั้ง ชีวิตมีแต่ความทุกข์ทน

ลู่เจียวหรงกัดฟัน เธอรู้ว่าแม่เฒ่ามาเรียกเธอเพราะอะไร “เดี๋ยวก่อน ฉันจะกลับไป เราเป็นญาติของเธอ เธอจึงควรจะดูแลเราให้ดี”

ก่อนจะพูดจบ เสียงตวาดด้วยความฉุนเฉียวของแม่สามี ก็ดังมาจากข้างนอก “ลู่เจียวหรง เธอกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบเอาเจ้าเด็กนี่ออกไปเร็ว ๆ เกะกะลูกตาทุกวันเลย!”

ลู่เจียวหรงโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็ยังอยู่ใต้หลังคาบ้านคนอื่น หากเธอทะเลาะกับแม่เฒ่าคนนี้ เถาหลินเซิน ผู้ชายบ้าคนนั้นก็จะทะเลาะกับเธออีก เธอจึงจำต้องกัดฟันสะกดกั้นความโกรธไว้ แล้วเดินออกไปข้างนอก เพื่อลากตัวเด็กน้อยเข้าไปในห้อง

เด็กอายุสามขวบสะดุ้ง มองตรงไปที่เธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขาพยายามอย่างหนักแล้ว แต่ก็ไม่สามารถพูดประโยคที่สมบูรณ์ได้

เมื่อเห็นว่าเขายังกล้าที่จะต่อสู้ ลู่เจียวหรงก็โกรธมากจนกระแทกประตูห้อง ก่อนชี้หน้าด่าเขา “ฉันทำให้แกเกิดมา แล้วมีประโยชน์อะไร แค่จะพูดสักประโยค แกยังทำไม่ได้เลย ถ้าฉันยกมรดกทั้งหมดของฉันให้กับเด็กบ้าที่ไหนไม่รู้ข้างนอก แกจะดีใจไหม?”

เด็กน้อยมองเธอโดยไม่กะพริบตา หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็หันหลังไปนั่งยอง ๆ อยู่ที่มุมห้อง จมอยู่ในโลกของตัวเอง เหมือนกำลังกลุ้มใจหนัก

ลู่เจียวหรงกัดฟัน หยิบไม้เรียวที่มุมห้อง แล้วเริ่มเรียกเขา “เจ้าเด็กไร้ประโยชน์ ฉันเลี้ยงแกมาหลายปีแล้ว แต่แกยังเรียกพ่อแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ! คลอดแกออกมาก็เหมือนคลอดก้อนเนื้อโง่ ๆ ออกมาชิ้นหนึ่งเท่านั้น!”

ก่อนที่ไม้เรียวจะกระทบผิวเด็ก ประตูก็ถูกถีบจนเปิดจากด้านนอก เถาหลินเซินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว คว้าไม้เรียวออกจากมือของเธอ แล้วหันไปเล่นงานเธอ “นังบ้าลู่เจียวหรงคิดจะทำอะไร แม้แต่เด็กสามขวบยังจะตี!”

“เถาหลินเซิน ไอ้สารเลว!” ลู่เจียวหรงถูกเฆี่ยนสองครั้ง เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“ออกไป! เธอมันผู้หญิงเลว ออกไปเดี๋ยวนี้!” เถาหลินเซินแสบแก้วหู เพราะเสียงตะโกนของเธอ จึงเฆี่ยนตีเธอแรงขึ้น

……

เด็กน้อยที่อยู่ตรงมุมห้องมองดูเหตุการณ์นี้ สีหน้าไม่เศร้าหรือมีความสุข ราวกับว่าเขาถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

หากมีจิตแพทย์มืออาชีพอยู่ที่นี่ ก็คงวินิจฉัยได้ว่าเด็กคนนี้มีอารมณ์ฉุนเฉียว เขาเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ตลอดทั้งวัน และเป็นออทิสติกขั้นรุนแรง

หมู่บ้านเยว่เหลียง

คุณแม่ลู่และคุณพ่อลู่เตรียมธูปเทียน กระดาษทอง และเครื่องเซ่นไหว้ ที่จะนำไปใช้ในการไหว้บรรพบุรุษ

“เดี๋ยวอาจต้องยุ่งกับคนเหล่านั้นอีกครั้ง” ลู่ฉิวเยว่รู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อคิดว่าเดี๋ยวต้องไปหมู่บ้านลู่เจีย

คุณพ่อลู่มาจากหมู่บ้านลู่เจีย แน่นอนว่าหลุมศพของบรรพบุรุษของเขาอยู่ที่นั่นด้วย จึงไม่อาจหลีกเลี่ยงการไปที่นั่นได้

ทุกคนรู้ว่า “คนเหล่านั้น” หมายถึงใคร ทุกคนจึงมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย

“กลับมาที่นี่กันหมดแล้ว จะถอยได้ยังไง” คุณแม่ลู่ถอนหายใจ มัดถุงใส่เครื่องเซ่นไหว้ แล้วถือออกไปข้างนอก “เร็วเข้า ต้องไหว้บรรพบุรุษหลายคน ถ้าไม่รีบไป เวลาจะไม่พอ”

ลู่ฉิวเยว่เข้าใจ เธอถอนหายใจอย่างไม่มีทางเลือก แล้วเดินตามคนอื่น ๆ ออกไปข้างนอก

ส่วนคุณลุงกับคุณป้าอยู่บ้านไม่มีอะไรทำ จึงแบกจอบออกไป แม้ว่าพวกเขาจะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังเป็นชาวนาเก่า จึงยังสามารถกำจัดวัชพืชได้