สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 333 คนสอบได้ที่หนึ่ง

บทที่ 333 คนสอบได้ที่หนึ่ง

ฉินซือไม่เคยเห็นลู่ฉิวเยว่มีท่าทางหดหู่แบบนี้มาก่อน หัวใจของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด เขาดึงผ้ากันเปื้อน แล้วโยนมันทิ้งไป จากนั้นเอื้อมมือออกไปโอบกอดหญิงสาว แล้วพากลับไปที่ห้องนั่งเล่น

“ฉิวเยว่ ไม่เป็นอะไรนะครับ ไม่มีใครสามารถทำทุกอย่างได้อย่างราบรื่นเสมอไป ไม่ใช่ว่าคุณต้องหดหู่เพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้” ฉินซือจับหน้าเธอด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพูดด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากเขาพูดอะไรผิดอีกครั้ง เธอจะยิ่งเสียใจ

เมื่อเห็นท่าทางกังวลของเขา ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกขำในใจ แต่ใบหน้าของเธอยังคงสงบ กลับกลายเป็นเศร้ามากขึ้น ราวกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้ “คนอื่นบอกว่าคุณเรียนจบมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง แต่ฉันไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ แล้วฉันจะใช้ชีวิตให้คู่ควรกับคุณได้อย่างไร ฉันคู่ควรกับการให้ความอบอุ่นกับคุณบนเตียงเท่านั้น”

“ใครพูดอย่างนั้น?” ใบหน้าของฉินซือเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

ใครกล้าพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าลู่ฉิวเยว่!

เมื่อเขาคิดว่าลู่ฉิวเยว่ถูกคนเหล่านั้นดูหมิ่นเพราะเขา ฉินซือก็ต้องการตบคนคนนั้นสักสองครั้ง ยิ่งมองตาของลู่ฉิวเยว่ ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น “ไม่มีทาง คนคนนั้นกำลังพูดเรื่องไร้สาระ คุณสวยมาก มีความสามารถและนิสัยดีมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นผมเองที่ไม่ดีพอสำหรับคุณ และ… มีครั้งไหน ที่ผมไม่ได้เป็นคนให้ความอบอุ่นบนเตียงกับคุณ?”

เมื่อฉินซือพูดประโยคสุดท้าย เขาก็มั่นใจ แต่ก็ยังรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่ซุกหน้าไว้ในอ้อมแขนของเขา และกลอกตาไปมา

ดูเหมือนเขาจะเป็นคนคอยอุ่นเตียงอยู่ทุกครั้ง

เมื่อฤดูหนาวมาเยือน อุณหภูมิร่างกายของเธอจะต่ำลง ส่วนเขาตัวร้อนเหมือนเตาไฟตลอดเวลา แม้ว่าโดยปกติแล้วลู่ฉิวเยว่จะดูสงบและมั่นคง แต่เธอก็มักจะเก็บอารมณ์ไม่ดีไว้ในใจ เธอมักจะตั้งใจอาบน้ำช้ามาก หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็จะกระโดดขึ้นไปบนเตียง แล้วกอดชายหนุ่มไว้เพื่อคลายความหนาว ฉินซือแทบจะโกรธทุกครั้ง เมื่อมองดูใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของเธอ เขาก็ทำใจดุเธอไม่ได้ จึงได้แต่ทำหน้าบูดบึ้งเท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้น…” เมื่อเห็นว่าเขารู้สึกเสียใจ ลู่ฉิวเยว่ก็ยิ้ม แล้วโน้มตัวไปใช้ริมฝีปากที่ชื้นเล็กน้อยของเธอ ประกบกับริมฝีปากของเขา “ครั้งหน้าฉันจะทำให้คุณอบอุ่นบ้าง”

“ไม่งั้นก็ตอนนี้เลยไหมล่ะครับ?” ฉินซือได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากซอกคอของเธอ ใจชายหนุ่มหวั่นไหว และความคิดในใจกำลังจะเตลิด

มือของลู่ฉิวเยว่กดบนหน้าท้องที่ร้อนผ่าวของเขา สมองเริ่มเลือนราง กลืนน้ำลายด้วยความประหม่า

ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกันในทันที ลู่ฉิวเยว่สัมผัสได้ถึงการหายใจถี่เร็วของฉินซือ ที่กำลังดูดดื่มริมฝีปากของเธออยู่ เมื่อริมฝีปากบางกำลังจะสัมผัสกันอีก กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

ลู่ฉิวเยว่ตัวแข็งทื่อ รีบเอาหน้าออกไปทันที

เมื่อหงส์ในปากกำลังจะบินหนีไป ฉินซือจึงไม่ยอม เขายื่นมือออกมาหมายจะจับศีรษะของเธอกลับมา

“อย่าดื้อสิคะ” ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก แล้วจ้องมองเขา

ฉินซือรู้สึกเสียใจ แต่เขาทำได้เพียงเดินไปเปิดประตูอย่างเรียบร้อยเท่านั้น

“คุณแม่ คุณพ่อ คุณลุง และคุณป้า ทุกคนมาแต่ไม่บอกอะไรเลย ไม่งั้นผมจะให้คนขับไปรับครับ” เมื่อเขาเห็นคนที่อยู่นอกประตูชัดเจน สีหน้าของเขาก็จริงจังทันที

ลู่ฉิวเยว่ก็ยืนขึ้นแล้วกล่าวทักทายเช่นกัน

คุณแม่ลู่มองไปที่ใบหน้าของลู่ฉิวเยว่โดยไม่รู้ตัว แต่ไม่เห็นอะไรเลย จากนั้นเธอก็หันไปมองฉินซือ ที่ดูไม่ค่อยมีความสุข

เป็นไปได้ไหมว่า… สอบไม่ผ่าน?

คุณแม่ลู่กับคุณพ่อลู่มองหน้ากัน แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “ฉิวเยว่ ได้ยินมาว่าผลสอบของลูกออกแล้ว สอบเป็นยังไงบ้าง?”

ครู่หนึ่ง ทุกคนในห้องนั่งเล่นมองเธอด้วยสีหน้ากังวล

ฉินซือเดาได้แล้วว่าพวกเขามาวันนี้ เพื่อถามเรื่องผลการสอบของเธอ เขากลัวว่าลู่ฉิวเยว่จะเสียใจอีกครั้ง จึงรีบช่วยให้คุณแม่ลู่นั่งลง “ช่วงนี้ฉิวเยว่ยุ่งอยู่กับการจัดการร้านอาหาร จึงละเลยการทบทวนไป ไม่งั้นเธอจะทำข้อสอบได้ดีแน่นอนครับ แต่ก็ไม่สำคัญหรอกครับ ฉิวเยว่มีอาชีพการงานที่ดีมากอยู่แล้ว เธอจึงมีทางที่ดีที่จะไปครับ”

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร คงจะเป็นการโกหก ถ้าบอกว่าไม่ผิดหวังเลยสักนิด ใครล่ะจะไม่อยากมีคนมีการศึกษาในตระกูลให้วงศ์ตระกูลได้ภาคภูมิใจ แต่ตอนนี้ เรื่องนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่พวกเขาหวังมากที่สุดคือลู่ฉิวเยว่มีความสุข พวกเขาจึงเข้าใจ และไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่ออีก จึงหันไปมองอาหารบนโต๊ะแทน

“จานนี้ฉินซือเป็นคนทำ มันดูน่ากินกว่าที่ลุงของพวกหลานทำอีก ดูน่าอร่อยมาก” ป้าหัวเราะเบา ๆ หลังจากเปลี่ยนเรื่อง

“ใช่ครับ ผมเรียนรู้สูตรมาจากฉิวเยว่ คุณป้าลองทานดูสิครับ” ฉินซือดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอนั่งลง

เมื่อเห็นว่าทุกคนกังวลมากกว่าเธอเองเสียอีก ลู่ฉิวเยว่ก็อดยิ้มไม่ได้ พร้อมขมวดคิ้วและกระแอมในลำคอ “วันนี้หนูไปรับใบรับรองผลการสอบ ในเมื่อทุกคนมาอยู่ที่นี่แล้วในตอนนี้ หนูก็อยากจะบอกเรื่องนี้พอดีเลยค่ะ”

คุณแม่ลู่มองเธอด้วยความเป็นห่วง วางตะเกียบในมือ อ้าปากและกำลังจะพูด แต่ลู่ฉิวเยว่พูดนำหน้าเธอไปก่อนแล้ว “ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหนูครั้งนี้ ค่อนข้างดีเลยค่ะ”

เธอยกเอกสารรายงานในมือขึ้น “หนูได้คะแนนเจ็ดร้อยสามสิบแปดคะแนน เป็นคนที่ทำคะแนนได้สูงสุดในจังหวัดค่ะ”

“อะไรนะ?” คุณพ่อลู่มึนงงอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป จนกระทั่งลู่ฉิวเยว่พูดซ้ำ เขาก็ประหลาดใจและตื่นเต้นทันที แล้วรีบเดินไปหยิบเอกสารรายงานจากมือของเธอ ด้วยมือทันสั่นเทา

แต่ทันทีที่เขาเกือบจะแตะเอกสาร เขาก็เอามือกลับเหมือนถูกไฟไหม้ เขากลัวว่าเอกสารรายงานจะเปื้อนน้ำมันบนมือ จึงเช็ดมือลงบนขากางเกงหลายครั้ง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบ

หลังจากอ่านอย่างละเอียดหลายรอบ ในที่สุดก็ยืนยันได้ว่า ลูกสาวของเขาได้คะแนนเจ็ดร้อยสามสิบแปดจริง!

“ฉิวเยว่ ลูกคือความภาคภูมิใจของครอบครัวเราจริง ๆ!” คุณพ่อลู่ที่มักจะเงียบขรึมอยู่เสมอ อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้ลู่ฉิวเยว่

คำพูดเหล่านี้ปลุกคนอื่น ๆ ให้ตื่นจากภวังค์ ทุกคนแสดงความยินดีกับลู่ฉิวเยว่

สีหน้าของฉินซือแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง เขากัดฟันมองลู่ฉิวเยว่ แต่ไม่สามารถปกปิดความสุขในดวงตาของเขาได้ “เมื่อกี้คุณแค่ล้อผมเล่นเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่รู้ว่าตัวเองผิด จึงจับจมูกตัวเองอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ ครั้งหน้าไม่กล้าทำแล้วค่ะ”

“คุณก็รู้นี่นา” ฉินซือพ่นลมหายใจ

มื้อเย็นธรรมดา ๆ กลายเป็นมีชีวิตชีวาเพราะข่าวดีนี้ แม้แต่คนที่อยู่ชั้นบนยังแปลกใจ และเดาว่ามีงานฉลองเกิดขึ้นที่ชั้นล่าง

“ใช่แล้ว นี่คือคนสอบได้ที่หนึ่ง บรรพบุรุษของเราไม่เคยมีใครทำได้เลยในสิบชั่วอายุคน ทำไมเราไม่กลับไปไหว้บรรพบุรุษของเรา แล้วบอกกล่าวให้ฟังล่ะ?” ระหว่างกินข้าว จู่ ๆ คุณป้าก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงพูดขึ้น

ประเพณีนี้มีอยู่ในชนบท

คุณพ่อลู่ไม่ลังเล ตัดสินใจทันที “นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เป็นเกียรติแก่บรรพบุรุษของเรา แน่นอนว่าเราต้องบอกให้บรรพบุรุษของเรารับรู้!”

“ใช่ ใช่ ใช่ ต้องเป็นพรจากบรรพบุรุษที่ทำให้ฉิวเยว่ของเรามีผลสอบดีขนาดนี้ ฉันอยากจะบูชาพวกท่าน” คุณแม่ลู่เห็นด้วย แล้วเริ่มคิดว่าจะต้องบูชาบรรพบุรุษอย่างไร

ในฐานะคนจากศตวรรษที่ยี่สิบสอง ลู่ฉิวเยว่ไม่เชื่อเรื่องเหล่านี้จริง ๆ แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนมีความสนใจมาก เธอจึงไม่พูดอะไร เพื่อรบกวนความสนใจของพวกเขา

แม้ว่าจะไม่เข้าใจความคิดของคนรุ่นก่อน แต่ก็ยังต้องเคารพพวกเขา

เนื่องจากทุกคนเห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้ คุณพ่อลู่คุณแม่ลู่จึงเริ่มเก็บสัมภาระในวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็เข้าเมืองไปซื้อของขวัญให้ญาติในหมู่บ้าน ในวันที่สาม ทั้งครอบครัวก็เก็บกระเป๋าเดินทางไปเมืองหัวอ้าย

หลังจากก้าวเข้าสู่เขตเมืองหัวอ้าย คุณแม่ลู่ก็ถอนหายใจเบา ๆ