สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 329 หวังเซวียนเซวียนไปเรียนต่อต่างประเทศ

บทที่ 329 หวังเซวียนเซวียนไปเรียนต่อต่างประเทศ

ลู่ฉิวเยว่รู้ดีว่าพวกท่านสงสารเธอ ในใจจึงรู้สึกอบอุ่น แต่เธอก็หัวเราะตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นั่งเรือไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ไม่มีใครอยากลองชิมฝีมือการทำอาหารที่ผ่านการเรียนเพิ่มเติมของหนูบ้างเหรอคะ?”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึกอยากจะลองชิมขึ้นมาจริง ๆ หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ ในที่สุด ทั้งสองคนก็ตอบตกลง

แต่แม่และป้าสะใภ้ก็ยังยืนยันว่าจะช่วยเธอล้างผัก

ในขณะที่พวกผู้ชายช่วยกันจัดโต๊ะที่ด้านนอก ฉินซือก็พาหวังเซวียนเซวียนออกไปซื้อไวน์แดงมาสองขวด

ในไม่ช้า จานอาหารหลากหลายเมนูก็ถูกนำมาจัดวางลงบนโต๊ะอาหาร

ไม่ว่าจะเป็นเนื้อตุ๋นไวน์แดง ไก่ตุ๋นไวน์แดง หอยนางรมย่าง…

กลิ่นอาหารลอยตลบอบอวลหอมหวน ทุกคนที่ได้กลิ่นต่างก็ต้องกลืนน้ำลายและจ้องมองจานอาหารด้วยความกระตือรือร้น

ในที่สุด ฉินซือก็เดินเข้าไปในห้องครัวและนำซุปแกะตุ๋นออกมาเป็นเมนูสุดท้าย หลังจากนั้น ทุกคนที่โต๊ะก็เริ่มต้นรับประทานกันทันที

เนื้อตุ๋นไวน์แดงมีความอ่อนนุ่มละลายในปาก รสชาติของไวน์แดงกระจายอยู่บนต่อมรับรส ทำให้ทุกคนแทบอยากจะกลืนลิ้นของตัวเองตามลงไปด้วย

ในขณะนี้ ไม่มีใครกล่าวอะไรออกมาอีกแล้ว

“เป็นยังไงบ้างคะ?” เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงนิ่งเงียบ ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกตึงเครียด หรือเพราะว่าเธอทำอาหารฝรั่งเศสมากเกินไป ทุกคนก็เลยไม่คุ้นเคย?

“อร่อยมาก! อร่อยจริง ๆ!” ป้าสะใภ้ยกนิ้วโป้งชื่นชม ไม่สามารถหยุดตักอาหารเข้าปากได้ “คิดไม่ถึงเลยนะว่าฉิวเยว่ไปเรียนทำอาหารแค่ไม่กี่เดือน ฝีมือจะพัฒนาขึ้นถึงขั้นนี้!”

“นั่นสิ นี่มันรสชาติสวรรค์ชัด ๆ!” คุณแม่ลู่อดถอนหายใจไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข

คะแนนค่าความสุข +300, +10 …

ระบบที่นิ่งเงียบมานานหลายวัน อยู่ดี ๆ ก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึง ตอนนี้ เธอเชื่อในคำพูดของทุกคนแล้ว

หญิงสาวอดประหลาดใจไม่ได้ ดูเหมือนว่าในขณะนี้ ฝีมือการทำอาหารของเธอจะพัฒนามากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที “หนูอยากจะเปิดร้านอาหารใหญ่ใจกลางเมือง ทุกคนคิดว่ายังไงกันบ้างคะ?”

ลู่ฉิวเยว่เริ่มเกิดความคิดนี้ตอนที่เข้าสู่รอบ 2 ของการแข่งทำอาหารชิงแชมป์โลก ในขณะนี้ เธอมีทั้งชื่อเสียงที่โด่งดังและฝีมือการทำอาหารก็พัฒนามากขึ้น อีกทั้งยังไม่ได้ขาดแคลนทุนทรัพย์ ถ้าเธอเปิดร้านอาหารใหญ่ใจกลางเมืองจริง ๆ ก็น่าจะทำเงินได้มหาศาล

“แม่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ ลูกควรจะเปิดร้านอาหารใจกลางเมืองมานานแล้ว!” คุณแม่ลู่พยักหน้า สนับสนุนแผนการของลูกสาว

“ใช่แล้ว ตอนนี้ธุรกิจร้านอาหารกำลังไปได้สวย โดยเฉพาะเมื่อลูกชนะการแข่งขันทำอาหารชิงแชมป์โลกและมีชื่อเสียงโด่งดัง ต้องมีลูกค้าเข้าร้านต่อแถวยาวเหยียดแน่นอน” คุณพ่อลู่ก็เห็นด้วยเช่นกัน

ฉินซือพยักหน้าให้แก่ลู่ฉิวเยว่ ยืนยันการตัดสินใจของเธอ “ถ้าคุณจะเปิดก็เอาเลย ตอนนี้คุณทั้งมีชื่อเสียงโด่งดังและมีฝีมือการทำอาหารไม่เป็นรองใคร ถ้าคุณไม่เปิดสิจะถือว่าเสียของมาก”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากทุกคน ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกมีความสุขและเริ่มทำตามแผนการของตัวเอง

อีกไม่นานก็จะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ลู่ฉิวเยว่ทำได้แต่เพียงเตรียมตัวเปิดร้านอาหารไปด้วยในระหว่างที่ท่องหนังสือไปด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แต่ลู่ฉิวเยว่ยังคงทำการบ้านไม่เสร็จ ฉินซือก็ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง เดินไปอุ้มเธอกลับมาที่เตียงนอน “ตอนกลางวันคุณออกไปดูทำเลที่ตั้งร้านคงเหนื่อยมากแล้ว ทำไมถึงยังไม่นอนอีก ถ้าคุณนอนดึกแบบนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปพักผ่อนกันครับ”

ลู่ฉิวเยว่ดิ้นรนเล็กน้อยเมื่ออยู่ดี ๆ ร่างของเธอก็ลอยขึ้นกลางอากาศ แต่เธอก็รีบกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาอุ้มเธอมาวางลงบนเตียงนอน

“จริงด้วยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่นึกอะไรบางอย่างได้ เธอจึงลุกขึ้นมานั่ง “คุณบอกว่าจะส่งฝ่ายเทคนิคไปเรียนต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยังคะ?”

ฉินซือเอื้อมมือมาลูบศีรษะของเธอ “ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณห่วงเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ อย่าเพิ่งมาห่วงงานของผมเลย”

นับตั้งแต่ที่พวกเขากลับมาจากฝรั่งเศส ฉินซือก็ได้รับแรงบันดาลใจจากลู่ฉิวเยว่ เขาจึงตัดสินใจจะส่งช่างเทคนิคไปเรียนที่ต่างประเทศ

“หวังเซวียนเซวียนเป็นคนได้ไปด้วยใช่ไหมคะ?” ลู่ฉิวเยว่เบิกตาโต ดูจากความหมกมุ่นในเรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าของน้องชายเธอ หวังเซวียนเซวียนคงต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

เพียงแต่ว่า…เขากับหวงฉีฉีเพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้ เขาก็ตามเธอไปอยู่ฝรั่งเศสถึง 4 เดือน ตอนนี้เมื่อสองหนุ่มสาวได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง แล้วถ้าหวังเซวียนเซวียนคิดจะไปเรียนต่างประเทศอีก หวงฉีฉีคงจะต้องไม่พอใจแน่นอน

“ผมจองตำแหน่งไว้ให้เขาแล้ว อยู่ที่เขาเองนั่นแหละว่าจะไปหรือเปล่า” ฉินซือปิดไฟที่โต๊ะข้างเตียง กอดเอวของลู่ฉิวเยว่และดึงเธอเข้ามาหาตัว “คุณเองก็มีเรื่องให้ทำตั้งเยอะแยะ อย่าเพิ่งไปห่วงเรื่องของคนอื่นเลย”

ต้องบอกว่าการคาดเดาของลู่ฉิวเยว่ค่อนข้างแม่นยำมาก ในเวลาเดียวกันนี้ หวังเซวียนเซวียนกำลังวิตกกังวลเรื่องการไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่นานหลายวัน เขาถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ชายหนุ่มกังวลว่าหวงฉีฉีจะไม่เห็นด้วยและยิ่งกังวลมากไปกว่านั้นถ้าเธอโกรธเขาขึ้นมา

“หน้าตานายดูเศร้า ๆ จัง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” หวงฉีฉีถามด้วยความห่วงใย สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับอีกฝ่าย เธอทนดูมาหลายวันแล้ว แต่เมื่อเห็นสามียังเป็นอย่างนี้ไม่หายสักที หวงฉีฉีก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ

หวังเซวียนเซวียนกัดฟัน หลับตาลง รวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดของชีวิต พูดออกไปว่าเขาจะไปเรียนต่อต่างประเทศ

หวงฉีฉีซึ่งมีสีหน้าห่วงใยในตัวเขาอยู่เมื่อสักครู่ ตอนนี้สีหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เธอทุบแขนเขาอย่างแรง ยกมือชี้หน้าหวังเซวียนเซวียน พูดด้วยความโมโหว่า “หวังเซวียนเซวียน นายหมายความว่ายังไง? เราเพิ่งจะแต่งงานกัน แต่นายจะทิ้งฉันไปที่อื่นอีกแล้ว! ฉันไม่เห็นด้วย!”

ทุกครั้งที่มีคนถามว่าทำไมไม่พาสามีไปพบเจอกับเพื่อน ๆ บ้าง หวงฉีฉีก็มักจะรู้สึกโมโหเสมอ หลังจากแต่งงานกันแล้ว เธอกับเขาก็ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน นี่เป็นชีวิตแต่งงานประเภทไหนกัน?

เมื่อความคิดดำเนินมาถึงตรงนี้ หวงฉีฉีก็น้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอร้องไห้วิ่งหนีออกไปจากห้อง

หวังเซวียนเซวียนตื่นตระหนก รีบวิ่งตามไปช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอและสัญญาว่า “ฉันจะไม่ไปแล้ว ฉีฉี ฉันไม่ไปแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ”

ในขณะนี้ เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

หลังจากปลอบโยนเธออยู่เนิ่นนาน หวงฉีฉีก็หยุดร้องไห้ ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ

“หวังเซวียนเซวียน ถ้านายอยากไปก็ไปเถอะ” หวงฉีฉีเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเขา

“ฉันไม่ไปแล้วจริง ๆ” หวังเซวียนเซวียนนึกภาพที่หวงฉีฉีร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนหน้านี้ ทำให้รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องการไปเรียนต่ออีกแล้ว

หวงฉีฉีลุกขึ้นมานั่งแผ่นหลังเหยียดตรง จ้องมองเขาด้วยสายตาจริงจัง “หวังเซวียนเซวียน ฉันพูดจริงนะ ฉันอยากให้นายไป ฉันไม่ได้พูดเพราะประชดด้วย”

เธอรู้ว่าเขาชอบเครื่องจักรกลมากแค่ไหน ถ้าเขาไม่ได้ไปในตอนนี้ ก็ไม่รู้เลยว่าในอนาคตหวังเซวียนเซวียนจะนึกเสียดายหรือเปล่า

เมื่อเห็นว่าหวังเซวียนเซวียนยังคงไม่พูดอะไรออกมา เธอก็ถอนหายใจ “หวังเซวียนเซวียน ฉันไม่ได้อยากให้นายเลิกทำอะไรเพื่อฉัน ฉันยินดีให้นายไปเรียนต่อ แต่นายต้องยอมรับข้อแม้สองข้อของฉันก่อน”

หวังเซวียนเซวียนจ้องมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “บอกมาสิ ฉันจะตอบตกลง”

“นายไปอยู่ที่นั่น ต้องดูแลตัวเองให้ดี และถ้ามีเวลากลับบ้าน นายก็ต้องกลับมาอยู่กับฉันเสมอ”

หวังเซวียนเซวียนไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดออกมาเช่นนี้ ดังนั้น เขาจึงรู้สึกตื้นตันใจมากขึ้นและได้แต่ตอบรับข้อแม้ของเธอ

หลังจากนั้น อาจเป็นเพราะเขาอยากทำตามคำสัญญาของตนเอง หวังเซวียนเซวียนจึงปรารถนาที่จะได้อยู่ข้างกายหวงฉีฉีให้นานมากที่สุดในทุก ๆ วัน เขาพาเธอไปส่งโรงเรียน ทำอาหารให้เธอ อยู่ติดกับเธอตลอดเวลา จนหวงฉีฉีถึงกับรำคาญและอยากให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศเร็ว ๆ

ลู่ฉิวเยว่อดรู้สึกหมั่นไส้ปนเอ็นดูคู่รักหนุ่มสาวไม่ได้ ความหวานของพวกเขาทั้งสองคนทำให้เธอแทบทนดูไม่ไหวอีกแล้ว