สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 327 รับลูกศิษย์

บทที่ 327 รับลูกศิษย์

แน่นอนว่าลู่ฉิวเยว่ย่อมไม่มีปัญหา “ได้เลยค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

มิสเตอร์เต๋อเงียบไปเล็กน้อย ก่อนพูดออกมาในที่สุดว่า “ไม่เป็นไรครับ คุณไม่คุ้นเคยกับที่นี่ แล้วบ้านของเขาก็อยู่ห่างไกล บางทีคุณอาจจะหาไม่เจอ เดี๋ยวผมไปรับคุณดีกว่า”

“ขอบคุณมากเลยค่ะ มิสเตอร์เต๋อ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มขอบคุณ ก่อนจะวางหูโทรศัพท์เมื่อแจ้งตำแหน่งนัดพบกันเรียบร้อย

ฉินซือกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อได้ยินว่าเธอวางสายแล้ว เขาก็หันมามองภรรยาตาไม่กะพริบ ถามด้วยความเป็นกังวลว่า “คุณจะไปไหน? ปลอดภัยหรือเปล่า? ให้ผมตามไปด้วยเถอะ ผมจะได้ปกป้องคุณ”

“ไม่เห็นต้องตื่นตูมขนาดนั้นเลยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เดินไปหยิบเสื้อคลุมออกมาจากตะขอบนผนังและสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว “มิสเตอร์เต๋อจะพาฉันไปพบกับเชฟในตำนานค่ะ รับรองว่าปลอดภัยแน่นอน คุณไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง คุณต้องตามหวังเซวียนเซวียนไปดูพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณจะตามฉันไปได้ยังไง?”

เมื่อชายหนุ่มได้ยินว่าเธอกำลังจะเดินทางไปกับมิสเตอร์เต๋อ ฉินซือก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

พวกเขาเคยพบเจอกันมาก่อน ฉินซือจึงมั่นใจว่ามิสเตอร์เต๋อเป็นคนดี แล้วภรรยาของเขาก็ทำธุรกิจร่วมกับมิสเตอร์เต๋ออยู่ที่ประเทศจีน มิสเตอร์เต๋อต้องไม่ทำร้ายเธออย่างแน่นอน

“ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ”

ฉินซือพยักหน้าและเดินออกไปส่งเธอที่หน้าโรงแรมด้วยตนเอง เขายังไม่รู้สึกโล่งใจจนกระทั่งเห็นเธอขึ้นรถยนต์ของมิสเตอร์เต๋อด้วยตาของตัวเอง

รถยนต์ขับไปอย่างราบรื่นบนถนน

ในรถยนต์ มิสเตอร์เต๋อส่องกระจกมองหลังจ้องมองไปที่ฉินซือ อดหันมาพูดยิ้ม ๆ กับลู่ฉิวเยว่ไม่ได้ “สามีคุณห่วงใยคุณจริง ๆ นะครับ”

ดูเหมือนชายหนุ่มอยากจะเก็บเธอใส่กระเป๋าพาไปด้วยทุกที่เลยด้วยซ้ำ

เมื่อพูดถึงฉินซือ รอยยิ้มมีความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลู่ฉิวเยว่โดยไม่รู้ตัว “ใช่แล้วค่ะ เขาดีกับฉันมาก”

มิสเตอร์เต๋อไม่เคยเห็นความรักหนุ่มสาวที่ลึกซึ้งถึงขนาดนี้มานานแล้ว เขาจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง หลังจากนั้น เขาก็จำได้ว่าตัวเองกำลังจะพาหญิงสาวไปพบกับใคร จึงบอกข้อมูลกับเธอไปว่า

“ผู้ชายคนนี้ที่ผมกำลังจะพาคุณไปพบนั้น อาจจะไม่ได้เป็นเชฟชื่อดังระดับโลก แต่คุณอย่าประมาทเขาเด็ดขาด เพราะว่าเชฟชื่อดังในฝรั่งเศสหลายคนก็เป็นลูกศิษย์ของเขาทั้งนั้น”

มิสเตอร์เต๋อกำลังเป็นกังวลว่าลู่ฉิวเยว่อาจจะไม่พอใจเมื่อเธอได้พบกับชายชรา

ลู่ฉิวเยว่เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไร จึงยิ้มตอบกลับไปด้วยความจริงใจ “มิสเตอร์เต๋อคะ คุณคงไม่เคยได้ยิน ในเมืองจีนของเราจะมีคำพูดที่ว่ามังกรซ่อนเล็บ เราจะเอาไว้เรียกคนที่เป็นยอดฝีมือแต่มีรูปร่างหน้าตาธรรมดา ฉันคิดว่าสุดยอดเชฟที่คุณกำลังจะพาฉันไปหา ก็ต้องเป็นคนแบบนั้นอย่างแน่นอน”

มิสเตอร์เต๋อไม่เคยได้ยินเรื่องมังกรซ่อนเล็บมาก่อน เมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ เขาก็ถึงกับตกตะลึง และอดอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจไม่ได้ “คำ ๆ นี้ช่างเหมาะสมกับคน ๆ นั้นจริง ๆ”

นอกรถยนต์มีอาคารบ้านเรือนอยู่น้อยมาก ต้องชื่นชมเลยว่ามิสเตอร์เต๋อมองการณ์ไกล ถ้าเขาไม่ได้ขับรถมาส่งเธอด้วยตนเอง ลู่ฉิวเยว่ก็คงมาไม่ถูกอย่างแน่นอน

ในที่สุด รถยนต์ก็มาหยุดจอดลงหน้าคฤหาสน์สไตล์ยุโรปหลังหนึ่ง

“ถึงแล้วครับ ลงจากรถได้” มิสเตอร์เต๋อเปิดประตูรถยนต์ให้เธอ เขาค่อนข้างจะเป็นสุภาพบุรุษมากทีเดียว

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มขอบคุณและลงมาจากรถพร้อมกับกระเป๋าสะพาย

สนามหญ้าหน้าบ้านมีแปลงดอกไม้ปลูกไว้สวยงามและสิ่งที่โดดเด่นสะดุดตามากที่สุด ก็คือดอกทิวลิปสีแดงที่กำลังเบ่งบานอยู่ภายใต้แสงตะวัน

ลู่ฉิวเยว่เดาว่าชายชราเจ้าของคฤหาสน์คงเป็นคนปลูก

หลังจากเดินข้ามสนามหญ้าไปแล้ว พวกเขาก็ไปถึงโถงต้อนรับอย่างรวดเร็ว ลู่ฉิวเยว่ได้พบเจอกับ ‘มังกรซ่อนเล็บ’ ที่มิสเตอร์เต๋อเอ่ยถึงโดยทันที

ชายชราหนวดยาวผมหยิกนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวหนึ่ง เขามีอายุประมาณ 60 กว่าปี แต่ยังดูกระฉับกระเฉง

เมื่อเห็นแขกผู้มาเยือน ชายชราก็ยกมือลูบเคราและหัวเราะว่า “เตรี่ มาแล้วสินะ”

“ก็คุณบ่นว่าผมไม่ค่อยมาหาคุณ ผมก็เลยมาหานี่ไง”

มิสเตอร์เต๋อหัวเราะ หาที่นั่งให้แก่ตัวเองโดยไม่เกรงใจ เขาใช้มือตบที่นั่งข้าง ๆ และเรียกให้ลู่ฉิวเยว่มานั่งด้วยกัน

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนค่อนข้างสนิทสนมกันดี ลู่ฉิวเยว่ก็ตกตะลึงอยู่ไม่น้อย แต่อย่างไรก็ตาม ความเป็นเพื่อนของพวกเขาก็ไม่ได้ทำให้เธอวางตัวอย่างสบายใจมากเกินไป เธอยังคงวางของขวัญอย่างเคารพลงบนโต๊ะกาแฟพร้อมกับแนะนำตัวว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลู่ฉิวเยว่ นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากประเทศจีน หวังว่าคุณจะชอบนะคะ”

เมื่อเห็นสีหน้าเกรงอกเกรงใจของหญิงสาว ชายชราก็โบกมือและยิ้มอย่างใจดี “คุณลู่ ไม่ต้องเกรงใจ ผมไม่ใช่คนแก่เจ้ายศเจ้าอย่าง ทำตัวตามสบายเหมือนเจ้าเตรี่นี่เถอะ”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มก่อนจะนั่งลงในที่สุด

“ได้ข่าวว่าเธอเป็นแชมป์ทำอาหารชิงแชมป์โลก” ชายชรามองหน้าเธอด้วยความเคารพ

นี่คือครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนอายุยังน้อยคว้าตำแหน่งแชมเปี้ยนของการแข่งขันทำอาหารชิงแชมป์โลก ซึ่งหมายความว่าหญิงสาวคนนี้ต้องมีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึงและรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ได้ข่าวมาผิดแล้วค่ะ ฉันเป็นแค่รองแชมป์เท่านั้น”

“ฉันนี่แหละที่บอกว่าเธอเป็นแชมป์!” ชายชราตอบกลับมาทันที เขาไม่พอใจแช้ดมานานแล้ว เนื่องจากแช้ดใส่ความลูกศิษย์ของเขาเพื่อที่จะก้าวขึ้นไปเป็นแชมเปี้ยน และทำให้วงการอาหารต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงใหญ่หลวง

ลู่ฉิวเยว่สามารถมองเห็นความโกรธและไม่พอใจบนสีหน้าของอีกฝ่ายได้ทันที เธอจึงอดหัวเราะไม่ได้ “ขอบคุณที่ชื่นชมฉันนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ว่าเธอคงยังไม่รู้จักชื่อฉันสินะ ฉันชื่อโบเยอร์ เธอจะเรียกฉันว่ามิสเตอร์โบเยอร์ก็ได้” ชายชรารีบบอกชื่อเสียงเรียงนามของตัวเอง “ฉันได้ยินมาจากเพื่อนฉันว่าตอนที่เธอแข่งขันรอบรองชนะเลิศ เธอทำเค้กดอกท้อได้น่ารับประทานมาก และเธอถึงกับทำให้คนกินรู้สึกได้ถึงความสดใสของฤดูใบไม้ผลิ”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างถ่อมตัว “มิสเตอร์โบเยอร์ชมกันเกินไปแล้วค่ะ เหตุผลที่คนกินรู้สึกได้ถึงความสดใสของฤดูใบไม้ผลิ มันไม่ได้อยู่ที่รสชาติ แต่อยู่ที่สีสันมากกว่าค่ะ”

“ว่ากันว่าสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับอาหารก็คือหน้าตาและสีสัน รวมไปถึงกลิ่นและรสสัมผัส ยิ่งมีหน้าตาที่น่ารับประทานมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งช่วยยกระดับความอร่อยเพิ่มขึ้นไปมากเท่านั้น ต่อให้คนกินจะไม่เข้าใจรสชาติอาหาร แต่เมื่อพวกเขาเห็นหน้าตาที่น่ารับประทาน พวกเขาก็จะคิดไปแล้วว่าอาหารจานนี้ต้องมีความอร่อยอย่างแน่นอน” มิสเตอร์โบเยอร์ยกมือลูบหนวดเคราของตัวเองและยิ้มด้วยความชื่นชม

สำหรับผู้ที่ทำอาหาร ในโลกนี้ไม่มีกำแพงกั้น ลู่ฉิวเยว่แลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับการทำอาหารกับมิสเตอร์โบเยอร์ด้วยความกระตือรือร้น พวกเขามีความเห็นตรงกันในหลาย ๆ เรื่อง สุดท้าย มิสเตอร์เต๋อก็กลายเป็นคนที่ถูกลืมไปโดยปริยาย

“เยี่ยมไปเลย! คุณลู่! เยี่ยมมากจริง ๆ ผมไม่เคยเห็นใครมีพรสวรรค์เท่าคุณมาก่อน คุณควรมาที่นี่บ่อย ๆ นะ ผมจะได้ฝึกคุณให้ทำอาหารเก่งมากขึ้น” ในที่สุด ชายชราก็จ้องมองมาที่ลู่ฉิวเยว่ด้วยความเหลือเชื่อ เพียงแต่นึกเสียดายที่พวกเขาพบกันช้าไปเท่านั้น

เพราะเขาไม่เคยพบเจอใครที่สามารถพูดคุยได้ถูกคอขนาดนี้มานานแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มิสเตอร์เต๋อก็อาศัยจังหวะนี้พูดเข้าประเด็นที่เขาพาลู่ฉิวเยว่มาที่นี่ “ที่คุณลู่มาที่นี่ในวันนี้ ก็เพราะว่าเธออยากจะเรียนรู้การทำอาหารจากคุณนี่แหละ ทำไมคุณไม่รับเธอเป็นลูกศิษย์ไปเลยล่ะ ในอนาคต พวกคุณจะได้มาพูดคุยกันเรื่องการทำอาหารให้มากขึ้นไง?”

“เธออยากเป็นลูกศิษย์ฉันไหม?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ มิสเตอร์โบเยอร์ก็จ้องมองไปที่ลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาคาดหวัง

แม้ว่าเขาจะเคยพูดไปก่อนหน้านี้ว่าตัวเองจะไม่รับลูกศิษย์อีกแล้ว แต่ถ้าเป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างลู่ฉิวเยว่ละก็ มิสเตอร์โบเยอร์ก็ไม่มีข้อขัดข้องใด ๆ

เขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าลู่ฉิวเยว่จะไปได้ไกลขนาดไหนสำหรับวงการอาหารในอนาคต

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึงไปเล็กน้อย เธอมาที่นี่ในวันนี้ก็เพียงแค่อยากจะแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับการทำอาหารกับชายชรา เธอไม่ได้คิดจริงจังว่าจะกราบเขาเป็นอาจารย์ เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวมากเกินไป