สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 318 เรียกตำรวจมาจับคนร้าย

บทที่ 318 เรียกตำรวจมาจับคนร้าย

เมื่อเดินกลับไปที่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง ลู่ฉิวเยว่ก็แอบฟังเสียงหลังประตูอยู่สักพัก เมื่อพบว่าไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านใน เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ลู่ฉิวเยว่นำไม้ถูพื้นออกมาจากตู้เก็บข้างผนังทางเดินและนำไม้ถูพื้นไปคั่นไว้ที่หน้าประตูเป็นการป้องกันอีกหนึ่งชั้น

“รีบไปแจ้งตำรวจเร็วเข้า!” ลู่ฉิวเยว่หันไปตบไหล่หวังเซวียนเซวียน

หวังเซวียนเซวียนพยักหน้า ก่อนจะพาพี่สาวเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

“มีอะไรให้ช่วยคะ?” พนักงานต้อนรับที่นั่งอยู่ในห้องล๊อบบี้ของโรงแรมถามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้าไปหา

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า ชี้มือขึ้นไปชั้นบน พูดภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่วว่า “มีผู้ชายแปลกหน้าบุกเข้าไปในห้องพักของฉันค่ะ เขางัดประตูห้องฉันเข้าไป ฉันอยากแจ้งตำรวจ”

“ได้เลยค่ะคุณผู้หญิง!” พนักงานต้อนรับตื่นตกใจ เพราะจินตนาการได้ทันทีเลยว่าแขกคนนี้จะตื่นกลัวขนาดไหน เธอรู้สึกสงสารลู่ฉิวเยว่ขึ้นมาด้วยความที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน พนักงานจึงรีบโทรหาตำรวจอย่างรวดเร็ว

บางทีอาจเป็นเพราะลู่ฉิวเยว่ไม่ใช่คนฝรั่งเศส แถมยังมีผมดำ ตาสีดำ พนักงานต้อนรับจึงพยายามปลอบประโลมเธออย่างต่อเนื่อง “คุณผู้หญิงไม่ต้องกังวลนะคะ ตำรวจจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้เอง คุณอยู่ตรงนี้ก่อน มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน รับรองว่าคุณไม่เป็นไรแน่นอนค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มรับด้วยความอบอุ่นหัวใจ

ในไม่ช้า ตำรวจก็มาถึงที่โรงแรมอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ตำรวจบุกเข้าไปในห้องพักของลู่ฉิวเยว่ คนร้ายยังคงนอนสลบอยู่บนพื้น ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมา ตำรวจจึงต้องนั่งยอง ๆ ตรวจสอบความเรียบร้อย ก่อนจะหันมาพยักหน้ากับนายตำรวจที่ยืนอยู่ข้างกัน “ยังไม่ตาย”

นายตำรวจที่มาด้วยกันพยักหน้า “พากลับไปสอบปากคำ”

ระหว่างกระบวนการทั้งหมด ลู่ฉิวเยว่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง

พนักงานต้อนรับจากล็อบบี้ติดตามมาดูแลลู่ฉิวเยว่อย่างใกล้ชิด พยายามปลอบโยนเธออยู่ตลอดเวลา

ลู่ฉิวเยว่อดยิ้มออกมาด้วยความตื้นตันใจไม่ได้ ในหลาย ๆ กรณี ผู้หญิงก็เป็นคนที่เข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกันดีที่สุด

“ฉิวเยว่!” ฉินซือเห็นตำรวจมายืนรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ที่ชั้นล่างของโรงแรม เขาได้ยินเรื่องการพยายามลักพาตัว จึงรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนด้วยความร้อนรน จังหวะที่เห็นประตูห้องเปิดค้างอยู่ เขาก็เกิดความตื่นกลัวจนหัวใจแทบวายตาย

โชคดีที่ภรรยาของเขาปลอดภัย

ฉินซือจับมือของลู่ฉิวเยว่และจ้องมองเธอด้วยความห่วงใย ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อพบว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ หลังจากนั้น เขาก็กอดเธอแน่น

เขากอดเธอหนักหน่วงจนลู่ฉิวเยว่นึกว่ากระดูกจะแตกหักซะแล้ว

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ลูบแผ่นหลังและตบไหล่ปลอบโยนเขา

ฉินซือพยักหน้า ก่อนจะหันกลับมาดึงลู่ฉิวเยว่ไปยืนอยู่ข้างกายหวังเซวียนเซวียน ในระหว่างที่ตัวเองเดินแยกไปพูดคุยกับตำรวจ

บางทีคงเป็นเพราะพวกเขาเป็นกลุ่มคนต่างชาติ กลุ่มตำรวจจึงเบื่อหน่าย ไม่ค่อยกระตือรือร้นที่จะทำคดีสักเท่าไหร่

แต่ไม่ทราบเลยว่าฉินซือไปพูดอะไรกับตำรวจกลุ่มนั้น สีหน้าของพวกเขาจึงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ดูเหมือนพวกเขาจะรับปากอะไรบางอย่างกับฉินซือ

ในไม่ช้า กลุ่มตำรวจก็เดินทางกลับไปพร้อมด้วยคนร้ายและอุปกรณ์ที่ใช้ก่อเหตุ

ไขควง สายไฟ เส้นลวด ชะแลง แม้แต่มีดพับขนาดเล็ก ต่างก็ถูกนำออกมาจากกระเป๋าของคนร้าย

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ลู่ฉิวเยว่ยกมือเกาศีรษะ รู้สึกเหนื่อยล้า เธอชำเลืองมองมาที่ฉินซือผู้ยืนอยู่ด้านหน้าเธอ ก่อนจะกอดเขาแน่นในขณะที่จะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เขาก็เป็นคนพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่นเครือเสียก่อนว่า “ผมขอโทษนะ เป็นความผิดของผมเองที่ไม่ดูแลคุณให้ดี”

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือธุรกิจ ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับเธออีกแล้ว

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ฉินซือคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองเด็ดขาด

ลู่ฉิวเยว่ไม่มีทางเลือกนอกจากลูบแผ่นหลังปลอบโยนสามี แต่เธอก็หยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่ไหลลงมาบนลำคอของเธอ

ลู่ฉิวเยว่ไม่อยากให้เขาเสียหน้า จึงหันไปโบกมือไล่หวังเซวียนเซวียน “ไม่มีอะไรแล้ว เซวียนเซวียน นายกลับไปพักผ่อนเถอะ”

หวังเซวียนเซวียนมองสองหนุ่มสาวกอดกันแนบแน่น รู้ดีว่าตัวเองไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว นี่เป็นเวลาอันเหมาะสมที่จะกลับห้องพัก ดังนั้น หวังเซวียนเซวียนจึงหมุนตัวเดินออกไปจากห้องและปิดประตูอย่างระมัดระวัง

ลู่ฉิวเยว่เคยเห็นแต่ภาพของฉินซือที่เป็นคนเข้มแข็งเย็นชาในการวางแผนธุรกิจ เมื่อต้องมาเห็นเขาเป็นคนเปราะบางเช่นนี้ เธอก็ไม่รู้จะปลอบโยนเขาอย่างไรดี

ทั้งที่ตัวเธอเองเป็นคนประสบเหตุแท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้กลายเป็นเขาที่ดูจะตกใจและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหลือเกิน?

โชคดีที่ฉินซือสามารถปรับอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว เขาตบไหล่เธอ “คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ วันพรุ่งนี้คุณต้องไปแข่งแล้ว เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องนี้เอง”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าและฝังใบหน้าลงไปในอ้อมแขนของเขา “ตกลงค่ะ”

ฉินซือกอดและปลอบโยนเธออีกเล็กน้อย หลังจากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกไป

ไม่กี่นาทีให้หลัง หวังเซวียนเซวียนก็เปิดประตูเดินกลับเข้ามา ในมือถือหนังสือมาด้วย “พี่ครับ พี่เขยบอกว่าจะไปคุยกับตำรวจ ให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อน”

พูดจบแล้ว หวังเซวียนเซวียนก็ดึงเก้าอี้จากข้างเตียงมานั่งลงทันที “วันพรุ่งนี้พี่ต้องไปแข่ง รีบนอนเถอะครับ ผมจะรอจนกว่าพี่เขยจะกลับมา พี่ไม่ต้องกลัว”

“เฮ้อ เซวียนเซวียนของฉันนี่โตมากแล้วนะเนี่ย” ลู่ฉิวเยว่รู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ดังนั้น เธอจึงยอมให้น้องชายอยู่ด้วย ก่อนจะเข้านอนในที่สุด

ลู่ฉิวเยว่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไปด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เมื่อเธอลืมตาขึ้น ก็เห็นสามีนั่งอยู่ข้างกาย

“คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ลู่ฉิวเยว่ที่กำลังงัวเงียซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฉินซือโดยทันที

ฉินซือลูบศีรษะของเธอและมองใบหน้าที่ง่วงนอนของเธอด้วยความสนใจ “คุณตื่นมาตอนผมกลับมากลางดึกเมื่อคืนนี้แล้วนะ คุณลืมไปแล้วเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่ใช้เวลานึกอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าที่เขาพูดจะเป็นความจริง เพราะเมื่อคืนนี้ตอนที่เขากลับมาเกิดเสียงดังกุกกัก เธอจึงลืมตาขึ้นและจ้องมองเขาก่อนจะเผลอหลับไป

“เมื่อคืนนี้คุณพูดอะไรกับฉัน?” ลู่ฉิวเยว่กะพริบตา จำได้แต่เพียงว่าเห็นเขาพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็จำอะไรไม่ได้เลย

ฉินซือลูบแผ่นหลังของภรรยาเบา ๆ “เรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว คุณไปแข่งให้สบายใจเถอะ”

“ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า อดยิ้มไม่ได้

ดูเหมือนว่าตราบใดที่มีเขาอยู่ด้วย หัวใจของเธอก็จะสงบสุข ไม่มีอะไรให้หวาดกลัวอีกต่อไป

เมื่อได้ยินว่าตัวเองต้องไปแข่งขันในวันนี้ เธอก็รีบลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นจึงลงไปทานอาหารเช้ากับฉินซือที่ชั้นล่าง ก่อนจะนั่งแท็กซี่ตรงไปยังสถานที่จัดการแข่งขัน

“คุณอยากจะรออยู่ตรงนี้จริง ๆ เหรอ?” เมื่อไปถึงสถานที่จัดการแข่งขัน ลู่ฉิวเยว่ก็ยังไม่ยอมเดินเข้าไป เธอพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉินซือเปลี่ยนใจ แต่เขาก็ยืนยันว่าจะรอเธออยู่หน้าประตูสถานที่จัดการแข่งขันจริง ๆ

เพราะชายหนุ่มกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อวานขึ้นอีก

ฉินซือพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น “ผมจะรออยู่ตรงนี้แหละ คุณเข้าไปแข่งเถอะครับ”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ “ก็ได้ค่ะ งั้นคุณหาที่นั่งพักกินของหวานแถวนี้ก่อนก็แล้วกันค่ะ”

เธอโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในตึก

ภายในตึกมีคนมารวมตัวอยู่มากแล้ว และไม่ทราบว่าเป็นเพราะลู่ฉิวเยว่คิดไปเองหรือไม่ แต่เธอกลับรู้สึกว่าคนเหล่านี้ดูจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่

ลู่ฉิวเยว่ประหลาดใจ หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง?

“คุณลู่” ใครบางคนเห็นเธอจึงเดินยิ้มเข้ามาหา

ผู้ชายคนนี้ชื่อว่าไรอัน เขาเคยเจอเธอมาแล้วหลายครั้ง จึงมีความสนิทสนมกันดี

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีรอยดำคล้ำรอบดวงตา เธอจึงหยุดชะงักเล็กน้อยและถามด้วยความเป็นห่วง “เมื่อคืนคุณนอนไม่หลับเหรอ ไรอัน?”

“เฮ้อ อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย พูดแล้วผมโมโหชะมัด!” ไรอันที่เคยเป็นคนสุภาพเรียบร้อย ในขณะนี้กลับแสดงความโกรธแค้นออกมาต่อหน้าเธอ