สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 310 นายกเทศมนตรีเชิญลู่ฉิวเยว่ให้ไปจัดงานเลี้ยง

บทที่ 310 นายกเทศมนตรีเชิญลู่ฉิวเยว่ให้ไปจัดงานเลี้ยง

“ฮ่า ๆ ผลสอบออกมาแล้วน่ะสิ!” เฉิงเฉิงพูดด้วยความตื่นเต้น

“เหรอ เธอสอบได้ที่เท่าไหร่?” ลู่ฉิวเยว่ถามเรียบ ๆ ไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนเพื่อนเลยสักนิด

เฉิงเฉิงถูกสกัดความตื่นเต้น ต้องถามกลับมาว่า “เธอจะไม่ถามเกรดของตัวเองก่อนหรือไง?”

ทำไมลู่ฉิวเยว่ถึงได้ใจเย็นขนาดนี้?

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะและถามออกไปว่า “อ้อ เกรดของฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

เฉิงเฉิงกลับมามีความสุขอีกครั้ง พูดด้วยความตื่นเต้นต่อจากเดิม “ลู่ฉิวเยว่ เธอทำคะแนนได้เป็นอันดับสาม ยอดเยี่ยมที่สุดเลย พวกที่บอกว่าเธอต้องสอบตกแน่ ๆ ป่านนี้คงหน้าหงายกันไปหมดแล้ว ฉันสะใจเหลือเกิน!”

เฉิงเฉิงพูดด้วยความตื่นเต้นเหมือนคนที่สอบได้ที่สามคือตัวเธอเอง ไม่ใช่ลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่อดทึ่งในความตื่นเต้นของอีกฝ่ายไม่ได้ “งั้นเหรอ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน”

“ลู่ฉิวเยว่ ฉันว่าถ้าตอนสอบเธอไม่ได้ถูกใส่ร้าย ไม่มีใครคอยกลั่นแกล้งเธอ บางทีเธออาจจะสอบได้ที่หนึ่งก็ได้” เฉิงเฉิงถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้า

เฉิงเฉิงอยากจะสั่งสอนนักเรียนชายคนนั้นจริง ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาที่ทำให้ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้ที่หนึ่งในการสอบ!

ลู่ฉิวเยว่ยกมือกุมหน้าผาก ยิ้มแล้วออกมา “ไม่เป็นไรหรอก ครั้งหน้าฉันจะตั้งใจให้มากกว่านี้แล้วกัน”

เมื่อวางสายไปแล้ว เธอก็หันกลับไปเห็นว่าฉินซือกำลังจ้องมองมาด้วยความสนใจ

“คุณสอบได้ที่เท่าไหร่ครับ?”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะตอบกลับไปด้วยความภาคภูมิใจ “ได้ที่สามค่ะ ถือว่าไม่เลวนะ”

“งั้นคืนนี้เราต้องฉลองกันหน่อยแล้ว” ฉินซือยิ้มดวงตาเป็นประกาย มองเธอด้วยความภาคภูมิใจ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ดีเลยค่ะ คุณเพิ่งได้ไวน์ดี ๆ กลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อนด้วยใช่ไหม? เราเอามาเปิดดื่มกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปทำอาหารให้ค่ะ” พูดจบแล้ว เธอก็เดินเข้าไปในห้องครัว

ฉินซือเดินตามติดมาทางด้านหลัง ช่วยเธอล้างและหั่นผัก

“วันพรุ่งนี้คุณจะทำอะไร หรือว่าจะอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านครับ?” ฉินซือถามขึ้นมาขณะรับประทานอาหารด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ประมาณนั้นค่ะ แต่ฉันว่าตอนบ่ายจะออกไปซื้อหนังสือเพิ่มเติมสักหน่อย”

เธอมีรายชื่อหนังสือที่ต้องการอยู่แล้ว และเธอก็ไม่ชอบหนังสือเรียนที่ทางโรงเรียนแจกมาให้ ดังนั้น ลู่ฉิวเยว่จึงวางแผนจะซื้อหนังสือสำหรับอ่านนอกเวลามาเพิ่มเติมความรู้ให้ตัวเอง

“ก็ดีนะ” ฉินซือพยักหน้า “ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างก็ดี ถ้าคุณอยู่บ้านมากกว่านี้ เดี๋ยวคุณได้กลายเป็นพวกชอบเก็บตัวแน่ ๆ”

ลู่ฉิวเยว่จ้องมองเขาด้วยดวงตาอันสวยงามและพูดอย่างไม่พอใจ “คุณนั่นแหละเป็นพวกชอบเก็บตัว!”

ฉินซือคีบไก่ทอดใส่ในชามข้าวของเธอ “ก็ได้ ๆ คุณให้ผมเป็นอะไร ผมก็เป็นแบบนั้นแหละ”

วันต่อมา ฉินซือออกไปทำงานตามปกติ

ลู่ฉิวเยว่เดินทางออกจากบ้านไปดูร้านหนังสือในเมือง

ระหว่างที่เดินออกมาจากร้านหนังสือ เธอก็ได้ยินเสียงทักทายที่คุ้นเคยทางด้านหลัง

“คุณลู่?”

ลู่ฉิวเยว่หันไปมองและพบว่าเป็นเลขานุการจากสำนักการปกครองนั่นเอง

หญิงสาวเองก็ประหลาดใจ ยิ้มรับตอบกลับไปอย่างอ่อนโยน “ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

เลขานุการยกมือเกาหัวและเดินเข้ามาหา “ผมว่าจะไปหาคุณที่บ้านอยู่พอดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่”

“ต้องการอะไรจากฉันเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่ประหลาดใจ

เธอไม่เคยติดต่อกับเลขานุการคนนี้ ไม่เคยร่วมงานกับต้นสังกัดของเขา แล้วเขาจะมาตามหาเธอทำไม?

“ไม่ใช่ผมหรอกครับที่ต้องการอะไรจากคุณ แต่เป็นท่านผู้ปกครองเขตเจ้านายของผมต่างหากที่อยากพบคุณ ถ้าคุณมีเวลาช่วยไปพบท่านหน่อยนะครับ” เลขานุการส่ายศีรษะ

ลู่ฉิวเยว่หัวใจกระตุกวูบ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็รีบตอบกลับไปว่า “พอทราบไหมคะว่าท่านต้องการพบฉันไปทำไม?”

ในตอนนี้ ลู่ฉิวเยว่มีความคิดมากมายอยู่ในสมอง สีหน้าของเธอไม่สู้ดีสักเท่าไหร่

เมื่อเลขานุการหนุ่มเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็รู้ดีว่าเธอกำลังเข้าใจผิด จึงตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะอารมณ์ดี “คุณลู่ครับ ที่เจ้านายของผมอยากจะพบคุณ ก็เพราะอยากปรึกษาเรื่องการจัดงานเลี้ยงน่ะครับ ทางท่านนายกเทศมนตรีกำลังจะจัดงานเลี้ยงและต้องการความช่วยเหลือจากคุณ คุณคงไม่ได้เข้าใจว่าพวกเราจะเรียกคุณไปลงโทษใช่ไหมครับ?”

“แหม ฉันก็นึกว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ท่านนายกเทศมนตรีเห็นว่าคุณมีฝีมือการทำอาหารดีมาก” เลขานุการพูดด้วยรอยยิ้มแจ่มใส “ร้านอาหารของคุณก็ใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ อีกไม่นานหรอกครับ ฝีมือของคุณต้องกลายเป็นแม่ครัวระดับประเทศแน่นอน”

เมื่อได้รับทราบว่าไม่มีอะไรเลวร้ายอย่างที่เป็นกังวล ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เธอยิ้มออกมาด้วยความผ่อนคลาย “ขอบคุณที่ชมนะคะ”

“คุณลู่ครับ ช่วยบอกผมหน่อยนะครับว่าคุณจะสามารถไปพบเจ้านายผมได้เมื่อไหร่” เลขานุการครุ่นคิดก่อนจะถามออกมาอีกครั้ง

ลู่ฉิวเยว่ทำท่าใช้ความคิดอยู่สักครู่หนึ่ง “เอาเป็นเช้าวันพรุ่งนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวฉันจะไปหาที่สำนักงานของพวกคุณเอง?”

“ได้เลยครับ งั้นคุณลู่กลับไปเตรียมตัวก่อนเถอะครับ” เลขานุการเห็นด้วย การแสดงออกของเขาต่อลู่ฉิวเยว่มีความเคารพมากกว่าเดิมหลายเท่า…

ตอนที่เคยเจอเธอก่อนหน้านี้ เขานึกว่าเธอก็เป็นแค่คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป จึงคิดไม่ถึงเลยว่าลู่ฉิวเยว่จะพัฒนาตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า และเมื่อเห็นว่าคนขับรถที่สามีส่งมากำลังจะมารับแล้ว เธอจึงบอกลาเลขานุการอย่างสุภาพ

หลังจากขึ้นรถและเดินทางกันมาได้ครึ่งทาง ลู่ฉิวเยว่ก็แจ้งคนขับรถอย่างกะทันหันว่า “ฉันยังไม่กลับบ้านนะคะ”

การจัดเตรียมงานเลี้ยงให้แก่ท่านนายกเทศมนตรีเป็นเรื่องใหญ่ และนี่คือโอกาสในการทำเงินครั้งสำคัญ ลู่ฉิวเยว่ต้องการจะนำข่าวดีนี้ไปบอกให้พ่อแม่รับทราบ

ทันทีที่เธอก้าวลงจากรถยนต์ หญิงสาวก็พบว่าคุณแม่เพิ่งจะกลับมาจากข้างนอกพอดีเช่นกัน ลู่ฉิวเยว่ยิ้มด้วยความประหลาดใจและรีบเดินเข้าไปหา

“ฉิวเยว่ ลูกมาทำอะไรล่ะเนี่ย? ไหนว่าจะอ่านหนังสืออยู่บ้านไม่ใช่หรือไง?” คุณแม่ลู่ไม่เห็นหน้าลูกสาวมาหลายวันแล้ว เมื่อเห็นลูกมาหาถึงที่บ้าน จึงรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา

วันนี้พ่อของเธอก็ไม่ได้ไปที่โรงงาน เขากำลังยืนค้ำไม้เท้ารดน้ำต้นไม้อยู่ในแปลงดอกไม้หน้าบ้านซึ่งคุณแม่ลู่เป็นคนปลูก

เมล็ดพันธุ์ที่คุณแม่ลู่ซื้อมาเมื่อครั้งที่แล้วเติบโตอย่างงดงาม พวกมันออกดอกออกใบเขียวชอุ่ม สามารถมองเห็นดอกไม้ที่สวยงามอยู่ด้านในได้หลายชนิด

“พ่อคะ หนูกลับมาแล้ว” ลู่ฉิวเยว่ตะโกนเรียก

คุณพ่อลู่รีบหันหน้ากลับมา โยนฝักบัวรดน้ำต้นไม้ในมือทิ้งไป “ฉิวเยว่กลับมาแล้ว มานั่งคุยกันก่อนสิลูก เมื่อวานนี้แม่ของลูกเพิ่งทำขนมกินเล่นเอาไว้ พวกเรายังคุยกันอยู่เลยว่าวันนี้จะเอาไปให้ลูกที่บ้านพอดี”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะและเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับพ่อแม่

“วันนี้หนูมาแจ้งข่าวดีให้ทราบค่ะ”

“ข่าวดีอะไร?” คุณแม่ลู่นั่งหลังตรง จ้องมองเข้าไปในดวงตาของลูกสาวด้วยความคาดหวัง

“วันนี้หนูไปซื้อหนังสือ ขากลับได้บังเอิญเจอเลขานุการจากสำนักการปกครองโดยบังเอิญ เห็นว่าท่านนายกฯ อยากจะให้หนูเป็นคนไปช่วยจัดงานเลี้ยงให้เขาค่ะ เป็นงานเลี้ยงที่จะใช้ต้อนรับนักธุรกิจรายใหญ่” ลู่ฉิวเยว่หยิบขนมหวานที่คุณแม่ลู่เป็นคนอบใส่ปากและรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย

รสชาติหอมหวานนุ่มลิ้น มิน่าล่ะ แม่ของเธอถึงอยากให้เธอได้ลองชิม

“ยอดเยี่ยมที่สุดเลย!” คุณพ่อลู่ย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงนานแล้วและคอยช่วยเธอดูแลโรงงาน เขาจึงพอจะรู้เรื่องการลงทุนอยู่บ้าง เมื่อได้ยินลูกสาวพูดออกมาเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกดีใจแทนลูกสาวจริง ๆ

ถึงแม้ว่าคุณแม่ลู่จะไม่เข้าใจ แต่เธอก็เห็นสีหน้าของสามีและบุตรสาวว่านี่คงเป็นโอกาสที่หายากยิ่ง จึงรู้สึกดีใจแทนลูกสาวขึ้นมาเช่นกัน

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า พูดว่า “หนูก็ว่าตัวเองโชคดีเหมือนกันค่ะ”

นี่ไม่ใช่ว่าเธอใช้เส้นสายของท่านนายกเทศมนตรีในการได้งาน แต่เธอได้รับมอบหมายงานครั้งนี้จากความสามารถของตัวเอง และเธอก็ยังสามารถใช้งานเลี้ยงครั้งนี้ต่อยอดในการดึงดูดนักธุรกิจได้อีกมากมาย ซึ่งจะมีส่วนสำคัญอย่างมากในการขยับขยายธุรกิจของเธอในอนาคต