สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 311 ปรึกษาเรื่องงานเลี้ยงกับท่านนายกเทศมนตรี

บทที่ 311 ปรึกษาเรื่องงานเลี้ยงกับท่านนายกเทศมนตรี

“ข่าวดีแบบนี้เราต้องฉลองกันสักหน่อยแล้ว คืนนี้ลูกมาทานอาหารค่ำกับพวกเรานะ เดี๋ยวแม่จะออกไปซื้อของมาเตรียมทำไว้ก่อน” คุณแม่ลู่ยิ้มกว้างและกำลังจะออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารด้วยความกระตือรือร้น

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ แล้วรีบตอบตกลงอย่างเร็วไว

นับตั้งแต่ที่หวังเซวียนเซวียนแต่งงานไป พวกเขาก็ไม่ได้กลับมารวมตัวกันอีกเลย คงจะดีไม่น้อยถ้าวันนี้ได้ทานอาหารค่ำด้วยกันอีกครั้ง

ในตอนบ่าย ฉินซือขับรถมาจากที่ทำงาน และเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มก็เห็นลู่ฉิวเยว่เดินเข้ามาหาทันที

“เห็นแม่คุณบอกว่ามีข่าวดีต้องฉลอง ไม่ทราบว่าเป็นข่าวดีอะไรเหรอครับ?” มือของเขาลูบไล้แก้มของลู่ฉิวเยว่อย่างแผ่วเบา

ลู่ฉิวเยว่โยนผักที่เธอเลือกกลับลงไปในตะกร้า ก่อนจะหันมากอดเอวเขา ยิ้มจนตาหยี “วันนี้ฉันไปเจอเลขานุการจากสำนักอำเภอมาน่ะ เขาบอกว่านายอำเภออยากจะให้ฉันช่วยจัดงานเลี้ยงให้กับสำนักงานของพวกเขา”

“งานเลี้ยงอะไรเหรอ?” ฉินซือเบิกตาโต

“เห็นว่าเป็นงานเลี้ยงรวมตัวนักธุรกิจอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เลือกผักใส่ในตะกร้าต่อไป

“ภรรยาของผมนี่เก่งจริง ๆ เลย” ฉินซือชมเชยด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะช่วยเธอเลือกผักใส่ตะกร้าด้วยเช่นกัน

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มรับว่า “แน่นนอนสิ”

ว่ากันตามความเป็นจริง แค่ได้จัดงานเลี้ยงให้กับนายอำเภอก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว และนี่ยังเป็นงานเลี้ยงรวมตัวนักธุรกิจระดับสูงอีกด้วย

หลังจากเตรียมตัวจนพร้อมแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เดินทางไปที่สำนักงานอำเภอในวันต่อมา

“คุณลู่ครับ?” เลขานุการเพิ่งออกมาจากสำนักงานพร้อมกับเอกสารในมือและเห็นว่าลู่ฉิวเยว่กำลังจะเดินเข้าไปพอดี

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ “ฉันจะมาปรึกษาเรื่องการจัดงานเลี้ยงน่ะค่ะ คุณช่วยไปแจ้งนายอำเภอให้หน่อยได้ไหมว่าท่านสะดวกพบเจอฉันในตอนนี้ไหม?”

“ไม่มีปัญหาเลยครับ ไม่มีปัญหาเลย” เลขานุการโบกไม้โบกมือ และเชิญเธอให้นั่งลงบนโซฟา หลังจากนั้น เขาก็เดินไปยืนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งและเคาะประตูเบา ๆ

“นายอำเภอครับ คุณลู่มาถึงแล้วครับ เธออยากจะมาปรึกษาเรื่องงานเลี้ยง ไม่ทราบว่าท่านสะดวกจะให้เธอเข้าพบไหมครับ?”

“ให้เธอเข้ามาได้” เสียงของโจวเวยหยางตอบกลับมาจากด้านในด้วยความเยือกเย็น

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มขอบคุณเลขานุการ ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปด้านในห้องทำงานแห่งนั้น “สวัสดีค่ะ นายอำเภอ ไม่ได้พบกันนานเลย ไม่ทราบว่าท่านสบายดีหรือเปล่าคะ?”

“ต้องสบายดีอยู่แล้วครับ” โจวเวยหยางวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะและหัวเราะออกมาเสียงดัง “เลขาฯ ของผมบอกว่าคุณอยากจะปรึกษาเรื่องงานเลี้ยง คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรบ้างล่ะครับ?”

“ฉันได้ยินว่านี่จะเป็นงานเลี้ยงที่รวมตัวนักธุรกิจคนสำคัญเอาไว้มากมาย ไม่ทราบว่าทางนายอำเภออยากจะให้จัดเตรียมอาหารชนิดใดเป็นพิเศษไหมคะ ทางฉันจะได้เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันงานค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง…

“ฉันก็อยากจะตอบคุณหรอกนะ แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” นายอำเภอตอบด้วยรอยยิ้ม และไม่ลังเลเลยที่จะบอกสิ่งที่ตัวเองรู้ให้เธอฟัง “งานเลี้ยงครั้งนี้จะมีนักธุรกิจจากต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีนักธุรกิจชนชั้นผู้นำของจีนมาร่วมงานด้วยไม่น้อยเหมือนกัน”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ

“ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอก คุณลองถามรายละเอียดกับนายกเทศมนตรีดูเลยก็ได้ เขาน่าจะอยากพบคุณอยู่เหมือนกัน” โจวเวยหยางให้คำแนะนำ “เดี๋ยวผมจะถามนายกเทศมนตรีให้ก็แล้วกันนะว่าพร้อมที่จะให้คุณเข้าพบได้เมื่อไหร่ คุณว่าดีไหม?”

“ถ้าได้อย่างนั้นก็จะดีมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ!” ลู่ฉิวเยว่ตอบรับด้วยความดีใจ

งานเลี้ยงครั้งนี้จะจัดขึ้นโดยนายกเทศมนตรี เขาย่อมเป็นผู้ที่รู้รายละเอียดดีมากที่สุด ถ้าเธอสามารถสอบถามรายละเอียดจากเขาได้โดยตรง ก็คงจะช่วยให้ลู่ฉิวเยว่ทำงานได้ง่ายขึ้นอีกเยอะ ยิ่งเธอได้รับข้อมูลที่แม่นยำมากเพียงใด เธอก็ยิ่งเสียเวลาน้อยลง และโอกาสที่งานเลี้ยงจะมีปัญหาก็น้อยลงเช่นกัน

“ไม่เป็นไรครับ คุณอย่าลืมใช้โอกาสนี้ทำให้พวกเราภาคภูมิใจให้ได้ล่ะ!” โจวเวยหยางพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดโทรศัพท์

“เป็นยังไงบ้างคะ?” ลู่ฉิวเยว่รับฟังนายอำเภอพูดคุยกับปลายสายด้วยความเคร่งเครียด และเมื่อเขาวางสายลงแล้ว เธอก็ถามอย่างทนรอไม่ไหว

สีหน้าร้อนรนของเธอทำให้นายอำเภอหัวเราะชอบใจ “ก่อนหน้านี้ ผมเห็นว่าคุณเป็นคนใจเย็นมากเลยนะ ทำไมวันนี้คุณถึงได้ร้อนรนแบบนี้เนี่ย?”

ลู่ฉิวเยว่ไอออกมาแห้ง ๆ และหัวเราะ “นี่เป็นงานเลี้ยงสำคัญนี่คะ มันเกี่ยวพันกับการพัฒนาเมืองของเรา ฉันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา”

“นายกเทศมนตรีบอกว่าบ่ายวันนี้ว่างพอดี คุณไปหาท่านที่สำนักงานได้เลย” โจวเวยหยางไม่ต้องการทำให้เธอเสียเวลาอีกแล้ว ดังนั้น เมื่อพูดจบเขาก็ยินดีให้เธอรีบออกเดินทาง

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ตอนเดินออกมาจากสำนักงานนายอำเภอ เธอใช้มือตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ เมื่อใจเย็นลงแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เดินตรงไปหาคนขับรถที่จอดรออยู่หน้าสำนักงานและบอกว่า “ไปที่ศาลาว่าการของเมืองต่อเลยค่ะ”

คนขับรถพยักหน้า ก่อนจะสตาร์ทรถ

ทิวทัศน์ด้านนอกผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่กี่นาที ลู่ฉิวเยว่ก็สงบจิตใจลงได้ เธอพยายามซักซ้อมอยู่ในใจเพื่อเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

“คุณลุงคะ หนูแต่งตัวดูดีแล้วหรือยังคะ?” หลังจากเดินลงมาจากรถได้เพียงไม่กี่ก้าว ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย จึงต้องหันกลับไปถามคนขับรถ

คนขับรถคือคุณลุงท่าทางใจดี เขาขับรถให้ลู่ฉิวเยว่มาหลายเดือนแล้ว ไม่เคยเห็นเธอประหม่าขนาดนี้มาก่อน จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ว่า “คุณลู่ครับ คุณแต่งตัวดูดีมากที่สุดครับ ไม่มีใครจะเป็นหญิงแกร่งมากไปกว่าคุณอีกแล้วครับ อย่าคิดมากไปเลย…”

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงเข้าไปในศาลาว่าการ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาหาใครเหรอคะ?” เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเห็นเธอ จึงเดินเข้ามาสอบถามอย่างระมัดระวัง

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าตอบรับกลับไปด้วยความสุภาพว่า “ฉันชื่อลู่ฉิวเยว่ ทางสำนักงานอำเภอบอกให้ฉันมาปรึกษาเรื่องจัดงานเลี้ยงกับนายกเทศมนตรีค่ะ ฉันมีอะไรจะสอบถามท่านเล็กน้อยค่ะ”

“อ้อ คุณลู่ใช่ไหมคะ? นายกเทศมนตรีกำลังรออยู่ด้านใน เชิญค่ะ” เมื่อหญิงสาวได้ยินคำตอบจากลู่ฉิวเยว่ สีหน้าของเธอก็อ่อนโยนมากขึ้น และรีบนำทางเธอตรงไปยังสำนักงานของนายกเทศมนตรีด้วยตนเอง

“นายกเทศมนตรีคะ คุณลู่มาถึงแล้วค่ะ”

“เข้ามาได้” เสียงที่สงบสุขุมดังขึ้นจากด้านใน

ประตูห้องทำงานเปิดออกช้า ๆ แล้วลู่ฉิวเยว่ก็ได้เห็นหน้าตาของนายกเทศมนตรี

เขาเป็นชายอายุ 50 ปี รอบดวงตาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ท่าทางยังคงดูสง่างาม รัศมีความสูงส่งแผ่ออกมาจากร่างกาย

“ลู่ฉิวเยว่ คุณไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่งได้ตามสบาย” นายกเทศมนตรีลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานด้วยยิ้ม มองมาที่เธอด้วยความผ่อนคลาย

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความเกรงใจ คอยให้นายกเทศมนตรีนั่งลงก่อน เธอถึงค่อยนั่งลงบนโซฟาด้านตรงข้าม

“เมืองของเรากำลังจะจัดงานเลี้ยงระดมพลนักธุรกิจครั้งใหญ่ มีนักธุรกิจจากต่างประเทศมารวมตัวกันมากมาย ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นคนที่ชอบรับประทานอาหารมาก โดยเฉพาะอาหารต่างประเทศ ฉันให้เลขาฯ ลองหาร้านอาหารในเมืองดูแล้ว แต่ก็หาร้านที่เหมาะสมไม่เจอเลย สุดท้ายก็เป็นโจวเวยหยางที่แนะนำคุณมานี่แหละ” นายกเทศมนตรีรินน้ำชาให้แก่ตนเองหนึ่งถ้วยและรินน้ำชาให้ลู่ฉิวเยว่อีกหนึ่งถ้วย

ลู่ฉิวเยว่ก้มหน้าใช้สองมือรับถ้วยน้ำชาด้วยความนอบน้อม

เธอรู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่านายอำเภออย่างโจวเวยหยางจะเป็นคนแนะนำเธอด้วยตัวเอง มิน่าล่ะ เขาถึงกำชับให้เธอทำให้ทุกคนภาคภูมิใจให้ได้

“ได้ข่าวว่าร้านอาหารของคุณก็ทำอาหารต่างประเทศให้ลูกค้าเหมือนกัน ผมก็เลยมอบหน้าที่นี้ให้กับคุณ” นายอำเภอมองไปที่ลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาแห่งความเชื่อใจ

เขาเองไม่ทราบเกี่ยวกับอาหารต่างประเทศเลย แต่ในเมื่อโจวเวยหยางเป็นคนแนะนำเธอ เขาก็จะไม่ปล่อยเธอไป

โจวเวยหยางเป็นคนรอบคอบ ในเมื่อเขากล้าแนะนำ นายกเทศมนตรีก็ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องใดอีกแล้ว

“ขอบคุณ ท่านนายกเทศมนตรีมากนะคะที่เชื่อใจ ฉันจะดูแลงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ดีที่สุด” ลู่ฉิวเยว่ตอบรับกลับไปด้วยความมุ่งมั่น

ซึ่งทำให้นายกเทศมนตรีชื่นชมเธอเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับรายละเอียดที่จำเป็นต้องใส่ใจในการจัดงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นพิเศษ