สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 308 สองหนุ่มสาวได้แต่งงานกัน

บทที่ 308 สองหนุ่มสาวได้แต่งงานกัน

พ่อแม่ของหวังเซวียนเซวียนก็มีความสุขเช่นกัน

“ไปเปลี่ยนชุดให้มันเรียบร้อยกว่านี้หน่อยเถอะ ลูกจะพาผู้หญิงไปถ่ายรูปแต่งงานด้วยสภาพนี้ได้ยังไง?” คุณแม่หวังมองลูกชายด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะลากตัวเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนอน

หวังเซวียนเซวียนจ้องมองตู้เสื้อผ้าของตัวเอง โดยส่วนมากเขามีแต่เสื้อผ้าสำหรับใส่อยู่บ้านธรรมดา ถ้าเป็นในอดีตก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าจะใส่ไปจดทะเบียนสมรส ก็คงดูไม่เหมาะสมไปหน่อย

ต้องใช้เวลาเกือบ 10 นาที หวังเซวียนเซวียนจึงเปิดประตูกลับออกมาด้วยความลังเล “ดูดีไหมครับ?” ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเขินอายเล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่หันกลับไปมอง หวังเซวียนเซวียนสวมใส่ชุดสูทสีดำที่เธอซื้อให้เขาตอนหมั้นหมายกับหวงฉีฉี นี่เป็นชุดสูทที่ตัดอย่างพอดีตัวและทำให้เขาดูหล่อเหลามากขึ้น

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นสูง “ใส่แล้วหล่อเลยนะเนี่ย ใช้ได้แล้วล่ะ”

“นั่นสิ ดูดีมากเลยนะ” คุณแม่หวังก็พูดออกมาด้วยความพอใจในตัวของลูกชายเช่นกัน

“แต่…เธอว่าเป็นยังไงบ้าง?” หวังเซวียนเซวียนเห็นแต่หวงฉีฉีอยู่ในหัวใจเท่านั้น เขาไอออกมาแห้ง ๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหวงฉีฉีด้วยความเคร่งเครียด

ลู่ฉิวเยว่เชื่อว่าหากหญิงสาวคนนี้แสดงออกถึงความไม่ชอบใจแม้แต่เพียงนิดเดียว น้องชายของเธอก็คงยินดีกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่อย่างแน่นอน

ต่อให้คนทั้งโลกนี้บอกว่าเขาแต่งตัวดูดีแล้ว ก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับคำพูดที่ออกมาจากปากของคนที่ตัวเองรัก

หวงฉีฉีเงยหน้าขึ้นมาด้วยความเขินอาย จ้องมองเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้า “ดูดีแล้ว”

หวังเซวียนเซวียนยิ้มกว้าง รู้สึกมีความสุขเกินอธิบาย

“งั้นพวกเราก็รีบไปจดทะเบียนกันเลยดีกว่า ถ้าไปช้ามากกว่านี้ เดี๋ยวเจ้าหน้าที่เขาจะกลับบ้านกันหมด” คุณแม่หวงเร่งรีบด้วยยิ้ม ก่อนจะพาสองหนุ่มสาวเดินทางออกไปจากบ้าน

ในตอนนี้เป็นเวลายามบ่ายแล้ว ที่สำนักงานกิจการพลเรือนมีผู้คนมาทำเรื่องจดทะเบียนสมรสไม่มาก ทุกอย่างจึงดำเนินไปด้วยความราบรื่น

เมื่อจดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็ขับรถกลับมาที่บ้าน

รอยยิ้มในแววตาของหวังเซวียนเซวียนไม่เคยจางหายไปขณะจ้องมองสมุดทะเบียนสมรสสีแดงสดของตัวเอง ราวกับว่าไม่ว่าจ้องมองเท่าไหร่ก็ยังไม่เพียงพอ

“ตอนนี้ในเมื่อมีทะเบียนสมรสอยู่ในมือแล้ว แผนการจัดงานแต่งจะเอายังไงกันต่อไปดีคะ?” ลู่ฉิวเยว่ถามออกมาด้วยความระมัดระวังเมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา

“พวกเราเตรียมตัวกันเกือบเสร็จแล้ว คงใช้เวลาอีกไม่กี่วันหรอกใช่ไหม?” คุณพ่อหวังถามขึ้นมา

ความจริง ทั้งสองครอบครัววางแผนจะจัดงานแต่งในช่วงนี้พอดี แต่โชคร้ายที่เจอการแทรกแซงจากตายายมหาภัยเสียก่อน สุดท้าย หวังเซวียนเซวียนกับหวงฉีฉีจึงทำได้เพียงไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน แล้วค่อยมาจัดงานแต่งกันทีหลัง

คุณแม่หวังพยักหน้า “นั่นสิ พวกเรารีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุดกันดีกว่าค่ะ”

เธอทราบดีว่าผู้หญิงให้ความสำคัญในเรื่องนี้มากเพียงใด ดังนั้น ยิ่งจัดงานแต่งรวดเร็วมากแค่ไหน ฝ่ายเจ้าสาวก็จะยิ่งสบายใจมากเท่านั้น

“งั้นก็รีบจัดให้เร็วที่สุดกันเลยครับ” คุณพ่อหวงพยักหน้าและหันไปมองหวงฉีฉี “ลูกคิดว่ายังไงบ้าง?”

ยิ่งแต่งงานกันรวดเร็วมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีปัญหาตามมาน้อยลงเท่านั้น

หวงฉีฉีรีบหันไปมองหน้าหวังเซวียนเซวียนที่นั่งอยู่ข้างกาย เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธ เธอจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ตกลงค่ะ!”

เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันแล้ว เรื่องราวทุกอย่างก็ง่ายขึ้น อีกไม่กี่วันต่อมา ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้ไปทำงาน แต่เธอมาช่วยพ่อแม่และครอบครัวของหวังเซวียนเซวียนจัดงานแต่ง เธอพยายามทำออกมาให้ดีที่สุด เหมือนอย่างที่ครอบครัวของคุณลุงคุณป้าเคยช่วยเหลือในงานแต่งของเธอ

พวกเขาหารือกันว่าสถานที่จัดงานแต่งจะจัดขึ้นที่บ้านพ่อแม่ของหวังเซวียนเซวียน

แต่ลู่ฉิวเยว่ก็เป็นฝ่ายเสนอออกไปว่า “ไปจัดที่ร้านอาหารของพวกเราดีกว่าค่ะ”

ในตอนนี้ ร้านอาหารของเธอไม่ใช่ร้านอาหารเล็ก ๆ อีกแล้ว แต่มันเป็นร้านอาหารที่โด่งดังเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองหลวง ยิ่งไปกว่านั้น จัดงานที่ร้านอาหารของเธอก็ดีกว่าไปจัดงานที่ร้านอาหารอื่น ๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวเรื่องความสะอาดของอาหาร แถมลูกจ้างในร้านก็มีความสนิทสนมกันดี พวกเขาจึงสามารถต้อนรับแขกได้ดีมากขึ้น

“แต่…พวกเราจะรบกวนเธอเกินไปหรือเปล่า?” คุณแม่หวังถามออกมาด้วยความเกรงใจ ถ้างานแต่งจัดขึ้นที่ร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่ นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายต้องปิดร้านเพื่อนำสถานที่มาจัดงานแต่งให้ลูกชายของเธอ

เธอไม่ทราบหรอกว่าลู่ฉิวเยว่สามารถทำเงินได้วันละเท่าไหร่ แต่ดูจากจำนวนลูกค้าที่เข้าร้านในแต่ละวัน ก็คงเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อยแน่นอน

ลู่ฉิวเยว่เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะ คุณป้าไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันเคยจัดงานแบบนี้มาแล้ว เดี๋ยวฉันจะดูแลความเรียบร้อยให้เองค่ะ!”

“นั่นสิ พี่สะใภ้ทำเหมือนพวกเราเป็นคนนอกไปได้” คุณแม่ลู่พูดอย่างไม่พอใจ

ด้วยเหตุนี้เอง คุณลุงคุณป้าจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมตกลง

“แต่ว่า” ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้วด้วยความเป็นกังวลเล็กน้อย “คุณตากับคุณยายของฉีฉีคงไม่ได้มาป่วนงานแต่งหรอกใช่ไหมคะ?”

“ไม่มาเด็ดขาด” คุณแม่หวงตอบ “คุณพ่อหวงบอกแล้วว่าเรื่องนี้ตายายไม่รู้แน่นอน ในเมื่อพวกเขาไม่รู้ว่างานแต่งจัดที่ไหน ก็เลยไม่สามารถมาก่อกวนได้แน่ ๆ”

ทุกคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ”

…

ในวันจัดงานแต่ง ลู่ฉิวเยว่ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่และไปช่วยลูกจ้างที่ร้านอาหารเตรียมงาน เธอจัดผลไม้ใส่จาน และเตรียมจานชาม ตะเกียบให้พร้อมสำหรับการรับแขก

เนื่องจากเธอเคยมีประสบการณ์จัดงานแต่งกับฉินซือมาแล้ว ลู่ฉิวเยว่จึงสามารถควบคุมดูแลการเตรียมงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เมื่อเสียงการยิงดอกไม้ไฟดังขึ้น งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทุกคนรับประทานอาหารและพูดคุยอย่างมีชีวิตชีวา

หวังเซวียนเซวียนพาหวงฉีฉีไปทักทายแขกตามโต๊ะต่าง ๆ อย่างมีความสุข

นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของหวังเซวียนเซวียน ดังนั้น ลู่ฉิวเยว่จึงเติมเต็มทุกความปรารถนาของเขา ไวน์แดงที่ถูกนำมาเปิดในงานเลี้ยงมีคุณภาพค่อนข้างดี เมื่อคุณพ่อหวงเห็นแล้วก็ได้แต่พยักหน้าชื่นชมไม่หยุด

“ทุกคนมีความสุขกันมากเลยนะ ยินดีด้วย” ลู่ฉิวเยว่ตบไหล่หวังเซวียนเซวียน แล้วพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง

เธอคิดกับหวังเซวียนเซวียนไม่ต่างไปจากน้องชายแท้ ๆ ของตัวเอง เมื่อเห็นเขากำลังจะแต่งงานและเริ่มต้นสร้างครอบครัว ลู่ฉิวเยว่จึงรู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริง

“ขอบคุณมากนะครับที่พี่ช่วยผมดูแลแขกในงานเป็นอย่างดี” หวังเซวียนเซวียนหัวเราะและขอบคุณด้วยความจริงใจ

“แหม ถ้าพวกเราไม่ช่วยกัน แล้วจะให้ใครมาช่วยล่ะ?” ลู่ฉิวเยว่โบกไม้โบกมืออย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ

“วันนี้ฉีฉีก็สวยมากเลยนะ เธอเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลกเลย” ลู่ฉิวเยว่จ้องมองไปที่แก้วไวน์แดงในมือของหวงฉีฉี ซึ่งแท้ที่จริงแล้วมันเป็นแก้วที่เติมน้ำหวานผสมลงไป

หวงฉีฉียิ้มรับขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะพี่สาว” อันที่จริง เธอยังไม่ได้ลองดื่มไวน์เลยแม้แต่จิบเดียว เพราะว่าหวังเซวียนเซวียนคอยห้ามเอาไว้ตลอด

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเธอไปต้อนรับแขกเถอะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มและโบกมือ ก่อนจะกวาดสายตามองหาในกลุ่มคน แล้วเธอก็เห็นร่างของฉินซือหยุดยืนอยู่ข้างคุณพ่อหวง เธอจึงเดินตรงไปหาเขา

แต่ยังเดินไปไม่ถึง ก็ได้ยินเสียงโวยวายดังขึ้นด้านนอกว่า

“ดีจังเลยนะ แต่งงานกันทั้งที แต่ไม่ยอมบอกให้ตายายรู้!” หญิงชราตะโกนออกมาเสียงดัง

ลู่ฉิวเยว่หันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นตายายของหวงฉีฉีปรากฏตัวขึ้นหน้างาน คุณแม่หวงพบเห็นเป็นคนแรกจึงรีบเดินออกไปพูดกับพวกท่านที่หน้าร้านอาหารว่า

“รู้ไหมคะว่าทำไมพวกเราถึงไม่บอกพวกคุณ? ก็เพราะว่าวันนี้เป็นงานแต่งของฉีฉี เราไม่อยากให้พวกคุณมาก่อกวนความสงบไงล่ะ!” ดวงตาของคุณแม่หวงเป็นประกายดุดัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตักเตือน

“นังตัวดี เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้!” หญิงชราจ้องมองไปที่คุณแม่หวงด้วยความเหยียดหยาม “ถ้าลูกสาวฉันไม่ตาย เธอคิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ได้มายืนอยู่ตรงนี้เหรอ?”

“ใช่ เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่มาเกาะหวงอี้เหิงเท่านั้น หลังจากที่เขาได้ครอบครองทรัพย์สมบัติทุกอย่าง เธอก็เป็นคนทำให้เขาไม่สนใจพวกเรา!” ชายชราคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น

คุณพ่อหวงได้ยินเสียงโวยวายจึงรีบวิ่งออกมาดูและปัดมือของหญิงชราที่จับแขนคุณแม่หวงออกไป “พ่อแม่รู้ไหมครับว่าวันนี้วันอะไร? ทำไมถึงได้มาก่อกวนอีก? ไม่อยากให้ฉีฉีของพวกเรามีความสุขหรือไงครับ?”