สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 287 คนงานไม่เต็มใจทำงานล่วงเวลา

บทที่ 287 คนงานไม่เต็มใจทำงานล่วงเวลา

หลังฟังคำอธิบายของเธอ ลู่ฉิวเยว่ก็พบว่าหมู่บ้านที่เฉิงเฉิงอาศัยอยู่นั้นเรียกว่าหมู่บ้านต้าเหอ ซึ่งทุกครัวเรือนต่างมีส่วนร่วมในการเพาะพันธุ์สัตว์ปีก ส่วนหนึ่งเลี้ยงไว้ฆ่ากินเอง อีกส่วนหนึ่งส่งขายให้ตลาด และคุณภาพของเนื้อสัตว์ปีกจากหมู่บ้านแห่งนี้ ก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงในตลาดด้วย

ดวงตาของลู่ฉิวเยว่เป็นประกาย ทันใดนั้นเธอก็มีความคิดอยู่ในใจ

“เฉิงเฉิง สัตว์ปีกในหมู่บ้านของเธอราคาเท่าไหร่?” เธอวางแอปเปิลที่ปอกเปลือกไปแล้วครึ่งหนึ่ง แล้วตั้งใจมองเฉิงเฉิง

“เอ๊ะ?” เฉิงเฉิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตระหนักได้ เธอส่ายหน้า “ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก แต่ฉันกลับไปถามมาให้เธอได้”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “งั้นก็ขอบคุณมากนะ”

เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงฟ้าก็จะมืดลง

ลู่ฉิวเยว่รีบลุกไปที่ห้องครัว เพื่อเก็บซอสบาร์บีคิวและวัตถุดิบบางอย่างให้เฉิงเฉิง

หลังจากคิดดูแล้ว เธอก็รู้สึกว่าหากพวกเขาต้องกลับกันเอง ก็ไม่ค่อยปลอดภัยนัก ลู่ฉิวเยว่จึงขอให้ฉินซือช่วยขับรถพาพวกเขาทุกคนไปส่งที่บ้าน

เมื่อทุกคนจากไปแล้ว บ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ลู่ฉิวเยว่ทำความสะอาดสิ่งที่เหลืออยู่จนเรียบร้อย

มือยังคงขยับไปเรื่อย ๆ แต่สิ่งที่คิดคือสิ่งที่เฉิงเฉิงพูดเมื่อครู่นี้ ที่บอกว่าหมู่บ้านของเธอเป็นหมู่บ้านเพาะฟันธุ์สัตว์ปีก

ช่างเถอะ ในวันพรุ่งนี้ลองให้เฉิงเฉิงไปถามก่อนว่า ราคาสัตว์ปีกในหมู่บ้านของเธอเป็นอย่างไร ก่อนที่จะคิดวางแผนต่อไป

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า ไล่ความคิดในหัวออกไป

แต่ก่อนที่เธอจะออกไปโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น ก็มีบางอย่างเกิดขึ้นที่โรงงาน

ในตอนเช้า ลู่ฉิวเยว่ได้รับโทรศัพท์จากโรงงาน

“หัวหน้า แย่แล้วครับ!” ผู้จัดการพูดด้วยความโกรธ

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

“มีคนหาเรื่องครับ จู่ ๆ ก็ปลุกระดมให้คว่ำบาตรการทำงานล่วงเวลา โรงงานเลยเกิดความโกลาหลครับ” ผู้จัดการยังคงโมโหขณะรายงาน มีคนก่อเรื่องวุ่นวายแต่เช้าเช่นนี้ ทำให้น่าโมโหมาก

“ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ เดิมทีเรื่องนี้คุณพ่อลู่ต้องคอยรับผิดชอบ แต่ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาต้องออกไปซื้อวัตถุดิบกับแผนกจัดซื้อ ตอนนี้เธอจึงต้องมารับผิดชอบชั่วคราว

เมื่อเธอคิดว่าอีกไม่กี่วันจะสอบแล้ว และคนเหล่านี้ยังคงสร้างปัญหาในโรงงาน ทำให้เธอไม่มีเวลาทบทวน ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ แล้วขึ้นรถรับจ้างให้ขับไปส่งที่โรงงานทันที

ลู่ฉิวเยว่เดินเข้าไปในโรงงานอย่างรวดเร็ว ภายในมีเสียงดังจอแจ เสียงที่ดังไม่หยุดคือเสียงของชายคนหนึ่ง

“… ช่างเป็นโรงงานป่าเถื่อน ให้ทำงานล่วงเวลาวันละสิบสองชั่วโมง ทำเหมือนพวกเราเป็นล่อ พวกคุณมีความเป็นมนุษย์กันบ้างไหม?”

ลู่ฉิวเยว่แทบอุทานออกมาด้วยความโกรธ ถ้าเธอไม่ได้สร้างระบบนี้ขึ้นมาเอง เธอคงคิดว่าตัวเองเป็นนายทุนหน้าเลือด ที่ชอบกดขี่และบีบบังคับพนักงานจริง ๆ

“ฉันไม่ได้ให้ค่าล่วงเวลา เมื่อคุณทำงานล่วงเวลาเหรอคะ?” เธอเบียดตัวเข้าไปในฝูงชน แล้วพูดด้วยความเย้ยหยัน

เมื่อทุกคนเห็นลู่ฉิวเยว่มา ก็รีบถอยออกไป เพื่อให้มีที่ว่างสำหรับเธอ

ลู่ฉิวเยว่มองไปรอบ ๆ แล้วเห็นว่าทุกคนมีสีหน้าปกติ แม้จะเกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ บางคนก็ยังมุ่งความสนใจไปที่งานของตัวเอง เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่ได้ต่อต้านระบบของเธอ

“งานในโรงงานของพวกคุณหนักมาก จึงควรให้เงินเรามากกว่านี้! แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ทำงานล่วงเวลา แต่คุณก็ควรจ่ายเงินให้เรามากขึ้น!” สือเหล่ยกล่าวอย่างมั่นใจ

ในตอนนี้เขารู้สึกภูมิใจที่ได้ต่อสู้เพื่อประโยชน์ของทุกคน ตอนนี้ทุกคนควรยืนเคียงข้างเขา เพื่อช่วยต่อสู้กับลู่ฉิวเยว่!

แต่สือเหล่ยคิดผิด ทุกคนเป็นคนมีเหตุผล จึงไม่ได้ช่วยเขาเลย ทุกคนเฝ้ามองเขาสร้างปัญหาอยู่ข้างนอกเงียบ ๆ

แม้ว่างานในโรงงานจะหนักจริง แต่ก็ไม่ต่างจากโรงงานอื่นมากนัก และอาจจะง่ายกว่าโรงงานอื่นด้วยซ้ำ ที่สำคัญคือค่าล่วงเวลานั้นเป็นสองเท่าของเงินเดือนปกติ กล่าวคือ ถ้าพวกเขาทำงานล่วงเวลาทุกวัน เงินเดือนหนึ่งเดือน จะเท่ากับสามเท่าของเงินเดือนคนงานในโรงงานอื่น

“คุณจะได้เงินเพิ่มถ้าคุณทำงานล่วงเวลา แต่ถ้าคุณไม่ได้ทำงานล่วงเวลา คุณจะไม่ได้รับเงินเพิ่ม ถ้าคุณอยากจะยุ่งวุ่นวายมากนัก ก็ลาออกไปค่ะ!” ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างเย็นชา

แล้วหันไปบอกผู้จัดการว่า “ให้ทุกคนกลับไปทำงานของตัวเองเถอะค่ะ จะสิ้นปีแล้ว ถ้าโรงงานมีกำไรดี ฉันจะให้โบนัสสองเท่า แล้วให้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่”

ค่าทำงานล่วงเวลาที่เธอตั้งไว้ เป็นไปตามมาตรฐานของประเทศ และยังได้เยอะกว่านั้นอีกมาก ต่อให้จะมีคนมาตรวจ เธอก็ไม่กลัว แต่คนงานตำแหน่งเล็กคนนี้กลับต้องการข่มขู่เธอ โดยไม่ได้ดูเลยว่าเธอทำอะไรได้บ้าง

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ แล้ววิ่งกลับไปที่ตำแหน่งของตน โดยไม่ต้องรอให้ผู้จัดการสั่งด้วยซ้ำ ทุกคนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการทำงาน

“คุณ! คุณเป็นนายทุนใจดำ! คุณจะต้องถูกลงโทษ!” เมื่อเห็นว่าเธอมีสีหน้าเบิกบานเพียงใด ในที่สุดสือเหล่ยก็หยุดต่อสู้ตามแผนที่วางไว้ เขาเริ่มวิตกกังวล แล้วสาปแช่งเธอด้วยความโกรธ

ฉินซือเข้ามาพอดี เมื่อเขาได้ยินว่าลู่ฉิวเยว่ถูกสาปแช่ง เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความโมโหมาก แล้วจ้องมองชายคนนั้นอย่างเย็นชา “คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้”

สายตาของชายหนุ่มเย็นยะเยือก ราวกับแท่งน้ำแข็งแหลมคมที่แทงทะลุเข้าไปในดวงตาของสือเหล่ย เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากฝ่าเท้าไปยังศีรษะ เขาอ้าปาก แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ

“คุณมัวทำอะไรอยู่ พาเขาไปรับเงินเดือน แล้วบอกให้เขาออกไปสิครับ!” ฉินซือเหลือบมองผู้จัดการที่อยู่ข้างเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนไม่ฉลาด

หากไม่สามารถจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ดีได้ด้วยตัวเอง จนต้องเรียกเจ้านายอย่างลู่ฉิวเยว่เข้ามา แล้วเขาจะมีประโยชน์อะไร?

ผู้จัดการมองเขาด้วยความตกใจ แล้วรีบสั่งให้แผนกการเงินจ่ายเงินเดือนให้สือเหล่ย

“ลู่ฉิวเยว่! โรงงานบ้า ๆ นี่ของคุณ จะต้องปิดตัวลงไม่ช้าก็เร็ว! ทำไมคุณถึงไล่ผมออก ผมทำอะไรผิด การต่อสู้เพื่อประโยชน์ของทุกคนมันผิดเหรอ…” สือเหล่ยคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะตกงานแบบนี้ เขาโกรธจนสาปแช่งออกมา

ลู่ฉิวเยว่ย้อน “โรงงานของฉันจะปิดตัวลงหรือเปล่า ฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือคุณตกงานแล้ว”

สือเหล่ยไม่อาจปฏิเสธคำพูดนี้ได้ ใบหน้าของเขามืดมนด้วยความโกรธจัด

หลังจากรับค่าจ้างแล้ว เขายังคงไม่ยอมออกไป ลู่ฉิวเยว่จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากบอกให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่เขาออกไป จากนั้นในโรงงานก็กลับมาสงบเรียบร้อยอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องจักรดังก้องเท่านั้น

“คุณมาที่นี่ได้อย่างไรคะ?” ลู่ฉิวเยว่มองชายหนุ่มข้างเธอ พลางปรับสีหน้าให้อ่อนโยนลง

“เลขาหวังบอกว่าเขาเห็นคุณมาทางนี้ตอนอยู่บนถนน สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย ผมจึงกังวลว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น ก็เลยมาดูครับ” ฉินซือถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าเธอยังสบายดี

“กลับกันเถอะค่ะ” ลู่ฉิวเยว่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย หลังจากอารมณ์เสียในตอนเช้า และเธอก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจผู้จัดการด้วย

ถ้าโม่วั่งซิ่งไม่ต้องคอยดูแลทั้งสองสาขา เธอคงอยากจะมอบโรงงานให้เขาดูแล

ฉินซือลูบหัวเธอ แล้วจับเอวเรียวด้วยมืออันอบอุ่นของเขา “ครับ คุณกินข้าวเช้าหรือยัง?”

“ยังเลยค่ะ ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ” ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ในอีกด้านหนึ่ง สือเหล่ยถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโยนออกไป ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นเท่านั้น นังหญิงชั่วลู่ฉิวเยว่คงจะลำพองใจมากสินะ! ทำไมนายทุนใจดำแบบเธอถึงยังไม่ตกนรกไปอีก