สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 286 ชวนเพื่อนร่วมชั้นมาทำบาร์บีคิวกินที่บ้าน

บทที่ 286 ชวนเพื่อนร่วมชั้นมาทำบาร์บีคิวกินที่บ้าน

ในช่วงบ่าย ลู่ฉิวเยว่ได้รับสมุดบันทึกหลายเล่ม เพราะเพื่อนร่วมชั้นที่เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีด้วยทุกคนต่างให้ยืม

วันนี้เป็นวันศุกร์ และชั้นเรียนเลิกเร็วกว่าปกติ ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่สักพัก แล้วตัดสินใจชวนทุกคนไปทานอาหารเย็นที่บ้าน เพื่อเป็นการขอบคุณ และเพิ่มมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้น

หลังเลิกเรียน ลู่ฉิวเยว่ดึงแขนเสื้อของเฉิงเฉิง “เธอไปบอกพวกเขาว่าขอบคุณสำหรับสมุดบันทึกของพวกเขา แล้วชวนพวกเขาไปทานอาหารเย็นที่บ้านของฉันเย็นนี้”

เฉิงเฉิงรู้สึกประหลาดใจ และตอบตกลง “ได้สิ เย็นนี้ฉันจะได้ลองชิมฝีมือปรมาจารย์ด้านอาหาร”

หลังจากพูดอย่างนั้นจบ ก็รีบวิ่งไปบอกคนอื่นอย่างมีความสุข

แม้ว่าชั้นเรียนจะมีคนจำนวนมาก แต่ก็มีพื้นที่เพียงไม่กี่สิบตารางเมตรเท่านั้น ในไม่ช้า ทุกคนก็รู้ว่ามีหลายคนจะได้ไปทานอาหารเย็นที่บ้านของลู่ฉิวเยว่ ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างอิจฉาเล็กน้อย และเสียใจว่าทำไมพวกเขาถึงไม่สานสัมพันธ์กับลู่ฉิวเยว่ไว้ตั้งแต่แรก

ลู่ฉิวเยว่คนนี้ชนะการแข่งขันทำอาหารระดับเอเชีย ทักษะการทำอาหารของเธอต้องดีมาก ผู้คนต่างบอกว่าอาหารที่เธอทำมีมูลค่าหลายพันหยวน

ลู่ฉิวเยว่ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนครุ่นคิดอะไรในใจ เมื่อถึงเวลา เธอก็นัดกับทุกคนที่จะไปบ้านเธอให้ออกจากโรงเรียนด้วยกัน

ยุคนี้มีรถไม่กี่คัน ลู่ฉิวเยว่เห็นรถที่คุ้นเคยอยู่นอกประตูโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ฉินซือก็เห็นเธอด้วย เขาลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง แล้วยิ้มให้เธอ “กลับบ้านกันครับ”

หนุ่มหล่อจมูกโด่งคมสัน นัยน์ตาดูลึกล้ำราวกับสระน้ำลึก มีเสน่ห์น่ารัก

นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้พบคนที่มารับลู่ฉิวเยว่ จึงประหม่าเล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดประตูเบาะหลังให้พวกเขา “เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องกังวล”

ทุกคนเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

ฉินซือไม่เข้าใจ จึงหันหน้าไปมองเธอ

“นี่เป็นเพื่อนของฉันที่โรงเรียน วันนี้พวกเขาให้ฉันยืมสมุดจดบันทึก ฉันเลยอยากจะชวนพวกเขาไปทานอาหารเย็นที่บ้านค่ะ” ลู่ฉิวเยว่กระแอม รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอเชิญพวกเขากลับบ้าน โดยไม่ถามความคิดเห็นของเขาก่อน เหมือนว่าไม่ค่อยให้เกียรติเขา

ฉินซือไม่ได้รู้สึกขุ่นเคือง แต่กลับมีความสุขมาก เขาหันไปทักทายพวกเขา สีหน้าเย็นชาตามปกติของเขากลายเป็นอ่อนโยน “ขอบคุณที่ให้ฉิวเยว่ยืมสมุดบันทึกนะครับ ผมเป็นสามีของเธอ ชื่อฉินซือครับ”

“สวัสดีค่ะ สวัสดี” คนที่นั่งเบาะหลังส่วนใหญ่ไม่เคยออกงานสังคมมาก่อน จึงไม่เคยเห็นผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ฐานะมั่นคง และโดดเด่นอย่างฉินซือมาก่อน พวกเขาจึงยังคงสงวนท่าทีเล็กน้อย

แต่ว่า…

หลังจากนั้นไม่นาน หลายคนที่อยู่เบาะหลังก็แอบมองฉินซือในกระจก

ผู้ชายคนนี้กับลู่ฉิวเยว่เป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ พวกเขาทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถ ราวกับสวรรค์ปั้นแต่ง

ไม่นานรถก็มาจอดที่แห่งหนึ่ง ฉินซือหันไปถามลู่ฉิวเยว่ “วันนี้คุณจะซื้อวัตถุดิบอะไรบ้างครับ?”

ลู่ฉิวเยว่กะพริบตา “เอาเนื้อสัตว์พวกไก่ เป็ด หมู และผักกลับมาด้วยค่ะ ค่ำนี้ฉันอยากทำบาร์บีคิว”

ฉินซือพยักหน้า แล้วเปิดประตูลงจากรถ เมื่อเขาเห็นลู่ฉิวเยว่กำลังจะออกไป เขาก็รีบห้ามไว้ “ไม่เป็นไรครับ ผมจะไปคนเดียว คุณอยู่ที่นี่กับเพื่อนของคุณเถอะ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า

ทันทีที่ฉินซือจากไป หลายคนที่เบาะหลังก็มองลู่ฉิวเยว่ด้วยดวงตาสดใส หากลู่ฉิวเยว่ต้องใช้คำยุคใหม่มาอธิบาย ก็คงต้องใช้คำว่า ‘ฟินเว่อร์’ แน่นอน

พวกเขาไม่คาดคิดว่าฉินซือที่ดูเย็นชาขนาดนี้ จะไปจ่ายตลาดซื้อของเองจริง ๆ และเมื่อดูจากท่าทางเคยชินเช่นนั้น พวกเขาก็คิดว่าเขาคงทำเรื่องแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว

“ลู่ฉิวเยว่ สามีของเธอดีมาก!” เฉิงเฉิงชื่นชมอย่างตื่นเต้น

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะเม้มปากอย่างมีความสุข ราวกับว่าคนเหล่านี้กำลังยกย่องเธอเอง แล้วพยักหน้า “เขาเป็นคนดีมากจริง ๆ”

ไม่นานรถก็มาจอดชั้นล่างที่บ้านของลู่ฉิวเยว่ แล้วทั้งสองก็พาทุกคนขึ้นไปชั้นบน

หลังจากเข้าไปในบ้านแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เอาเครื่องดื่มพร้อมของว่างมาให้ทุกคนกิน ส่วนเธอพาฉินซือไปที่ห้องครัว

สองสามีภรรยาช่วยกัน ทำให้งานไม่เหนื่อย

ทั้งสองจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้ควันจากการย่างบาร์บีคิวฟุ้งในบ้าน ฉินซือและเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายจึงย้ายโต๊ะไปใกล้ระเบียง แล้วเปิดหน้าต่าง

ทุกวันนี้ แต่ละครอบครัวมักจะซื้อเนื้อสัตว์สัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น และซื้อครั้งละไม่กี่หยวน โดยต้องแบ่งกันกินให้ได้ทั้งครอบครัว

ทุกคนไม่เคยเห็นเนื้อสัตว์เยอะขนาดนี้มาก่อน พวกเขาแอบคิดว่าครอบครัวของลู่ฉิวเยว่ร่ำรวยมาก

ลู่ฉิวเยว่รู้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่ไม่รู้วิธีทำบาร์บีคิว เธอจึงเสียบไม้ให้พวกเขาดู เพื่อให้พวกเขาได้เรียนรู้

ปีกไก่สดกำลังย่างอยู่บนตะแกรงร้อน ๆ จากนั้นใช้แปรงจุ่มซอสบาร์บีคิวโฮมเมดของลู่ฉิวเยว่ แล้วทาสองครั้ง ตามด้วยโรยยี่หร่าเล็กน้อย ในไม่ช้า กลิ่นหอมเผ็ดก็อบอวลไปทั่วทั้งห้องนั่งเล่น เพื่อนร่วมชั้นหลายคนรอบตัว ไม่เคยได้กลิ่นหอมหวนขนาดนี้มาก่อน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเมื่อได้กลิ่น ขณะมองบาร์บีคิวในมือของลู่ฉิวเยว่ด้วยความตื่นเต้น

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขันท่าทางของพวกเขา ที่นั่งเรียงกันเป็นแถว ในที่สุดเธอก็โรยผงยี่หร่าบนบาร์บีคิวอีก แล้วแจกบาร์บีคิวให้พวกเขา “ลองชิมดูก่อน พวกเธอต้องลองชิมเอง”

หลายคนแทบรอไม่ไหวที่จะรับมากัด มันนุ่มและเคี้ยวเพลิน รสชาติของซอสที่เข้มข้นระเบิดในปาก ทำให้อยากจะเคี้ยวไปเรื่อย ๆ แล้วกลืนลงไปให้หมด

“อร่อย! รสชาติเยี่ยมมาก!” เฉิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้ แล้วกินจนหมดไม้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มเรียนรู้วิธีทำจากลู่ฉิวเยว่

ฉินซือเฝ้ามองจากด้านข้าง และเห็นว่าลู่ฉิวเยว่ไม่ได้มองเขาเลย แม้ว่าจะแบ่งบาร์บีคิวบางส่วนไว้แล้วก็ตาม เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ถูกละเลย แต่เนื่องจากมีคนนอกอยู่ด้วย เขาจึงแสดงอาการออกมาไม่ได้ ได้แต่นั่งหน้าบูดบึ้งตามลำพัง

พอมีคนนอกอยู่ที่นี่ก็ไม่สนใจเขาเลย คนใจร้าย

อันที่จริงลู่ฉิวเยว่สังเกตเห็นความอึดอัดใจของเขามานานแล้ว ชายคนนั้นนั่งอยู่คนเดียวที่มุมห้อง ดูค่อนข้างเหงาหงอย เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ แล้วเดินไปหาเขาพร้อมกับผักกาดหอมย่างไม้สุดท้าย “โกรธเหรอคะ?”

มีคนจำนวนมากอยู่ด้วย แล้วฉินซือจะยอมรับได้อย่างไร เขาหันหน้าหนี แล้วพูดเบา ๆ “ไม่”

หืม แสนงอนจริง ๆ แต่เธอก็ชอบน่ะ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะในใจ แล้วเดินเข้าไปหาเขา จากนั้นวางผักกาดหอมเสียบไม้ย่างไว้ตรงหน้าเขา “ผักกาดหอมของโปรดคุณค่ะ”

เมื่อฉินซือที่อารมณ์ไม่ดีถูกง้อ สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงทันที ในขณะที่ทุกคนกำลังเพ่งความสนใจไปที่บาร์บีคิว เขาก็หอมแก้มลู่ฉิวเยว่อย่างแรง

หลังอาหาร ทุกคนนั่งพูดคุยและดื่มเครื่องดื่มในห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเฉิงเฉิงก็มองไปที่ลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาคาดหวัง “ฉิวเยว่ เธอทำซอสบาร์บีคิวเองเหรอ ช่วยแบ่งปันสูตรหน่อยได้ไหม ที่บ้านฉันมีไก่ เป็ดและปลาเยอะมาก น่าจะลองเอาไปย่างที่บ้านบ้าง”

เนื่องจากรัฐบาลประกาศให้เลี้ยงสัตว์ปีกได้ แต่ละครอบครัวจึงเลี้ยงไก่ เป็ด ห่าน ไว้เป็นจำนวนมาก ปกติจึงไม่ค่อยออกไปซื้อเนื้อสัตว์ หากมีเยอะมาก ช่วงสิ้นปีก็สามารถนำไปขายในตลาดได้

เมื่อเธอนึกถึงรสชาติของบาร์บีคิว เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

ถ้าเธอไม่อิ่มจนกินไม่ไหวแล้ว เธอจะกินเพิ่มอีกสักสองสามไม้

“แน่นอน แล้วฉันจะแบ่งให้เธอเอากลับไปทีหลังด้วย” ลู่ฉิวเยว่รับปาก “ว่าแต่พวกเธอเลี้ยงสัตว์ปีกไว้ที่บ้านเยอะเลยเหรอ?”

เธอครุ่นคิด

“ใช่แล้ว ไม่เพียงแต่ครอบครัวของเราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหมู่บ้านของเราด้วยที่เลี้ยงสัตว์ปีกไว้เยอะมาก หมู่บ้านของเราส่งสัตว์ปีกหลายชนิดไปขายในตลาด…” เฉิงเฉิงอธิบายให้เธอฟังด้วยรอยยิ้ม