สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 282 สร้างโรงงานใกล้เสร็จ

บทที่ 282 สร้างโรงงานใกล้เสร็จ

อาหารในร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่นั้นยอดเยี่ยมมาก เขาอยากจะไปที่นั่นอีกครั้ง ตอนนี้เมื่อเธอเชิญ เขาจึงรีบตอบตกลง

ระหว่างทาง ทั้งสองคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว ไม่มีบรรยากาศของความห่างเหินเลย

“จะเป็นอย่างไร ถ้าเหลียงซิงไม่เต็มใจจะชดเชยในภายหลังคะ?” ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้วด้วยความกังวลเล็กน้อย

ด้วยนิสัยของเหลียงซิง เขาจะไม่ยอมจ่ายเงินให้เธอแต่โดยดีแน่นอน และเขาอาจคิดแผนชั่วร้ายอีกครั้ง

ทนายจ้าวหัวเราะ “คุณลู่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกครับ หากเขาไม่จ่ายค่าชดเชยหลังจากเวลาที่ตกลงกันไว้ เราสามารถยื่นอุทธรณ์ต่อไปได้ และศาลจะบังคับให้ชดใช้เองครับ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอฝากเรื่องติดตามผลไว้ให้คุณได้ไหมคะ?”

“ด้วยความยินดีครับ” ทนายจ้าวพยักหน้า

ลู่ฉิวเยว่นิสัยดีและเป็นคนมีเหตุผล ดีกว่าลูกค้าเรื่องมากและชอบเซ้าซี้ที่เขาติดต่อด้วยมาก เขาชอบทำงานให้กับคนฉลาดเช่นนี้

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “นี่คือค่าธรรมเนียมทนายความของคุณ หากเรื่องนี้เสร็จสิ้น ฉันจะให้คุณเพิ่มอีกเล็กน้อยค่ะ”

ทนายจ้าวเห็นความหนาของปึกธนบัตรก็ตกตะลึง เขารับมา แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เงินที่คุณลู่มอบให้นั้น ใจกว้างเกินไปหน่อย

“คุณลู่ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะช่วยคุณจัดการเรื่องนี้แน่นอนครับ!” ทนายจ้าวแทบรอไม่ไหวที่จะสาบานกับเธอ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “คุณสมควรได้รับแล้วค่ะ”

ในช่วงนี้ เขาจัดการเรื่องของเหลียงซิงให้ เธอจึงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย ถือว่าช่วยได้มาก เธอจึงพอใจมาก

ทนายจ้าวเก็บธนบัตรลงในกระเป๋าอย่างมีความสุข

หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เรียกรถโดยสาร แล้วบอกให้คนขับไปส่งเขาที่สำนักงานกฎหมาย ขณะที่เธอกลับไปตรวจสอบงานที่ร้าน

มีนักเรียนหลายคนในร้านที่ถูกคัดเลือกมาระยะหนึ่งแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาทำผิดพลาดระหว่างทาง ลู่ฉิวเยว่จึงจงใจให้พวกเขาเซ็นสัญญาระยะสั้นก่อน

ตอนนี้เธอเห็นว่าคนเหล่านี้ค่อนข้างขยัน

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และคิดว่าจะรอดูสักพักก่อน หากพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด เธอก็อาจพิจารณาให้พวกเขาอยู่ต่อไป

ตอนเที่ยง ทันทีที่ลู่ฉิวเยว่กลับบ้าน โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เธอรีบรับสายทันที “สวัสดีค่ะ”

“คุณลู่ ผมมีเรื่องอยากรบกวนสอบถามครับ มีเชฟที่จบการฝึกอบรมที่นี่มากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้จัดการบอกว่าในร้านอาหารมีคนเพียงพอแล้ว และตอนนี้เราจะจัดการกับคนที่ฝึกอบรมเสร็จแล้วอย่างไรดีครับ?”

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย ลู่ฉิวเยว่จำได้ราง ๆ ว่าเป็นครูที่ช่วยฝึกอบรม

“โอ้ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ให้พวกเขาพักสักสองสามวัน แล้วฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เองค่ะ” ลู่ฉิวเยว่รับปาก

หลังจากวางสาย เธอก็ขมวดคิ้วและปวดหัวเล็กน้อย จำนวนพนักงานที่จ้างในช่วงนี้มีจำนวนเพิ่มขึ้น แต่จำนวนร้านอาหารในเครือยังไม่เพียงพอ ขณะนี้มีเชฟจำนวนมากที่ไม่มีงานทำ

พวกเขาจึงอยู่บ้านแล้วรับค่าจ้างไปเปล่า ๆ

ควรจัดการพวกเขาอย่างไรดี?

ลู่ฉิวเยว่ครุ่นคิด ทันใดนั้นก็เห็นใบปลิวร้านอาหารข้าง ๆ จากหางตา ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที

เธอสามารถร่วมมือกับโรงแรมหรือร้านอาหารอื่น ๆ ด้วยการให้เชฟของร้านเธอไปทำงานที่นั่นก่อน จากนั้นจึงย้ายกลับมา เมื่อร้านอาหารขยายสาขาและต้องการพ่อครัว

เมื่อคิดว่าช่วงบ่ายไม่มีอะไรทำมากนัก ลู่ฉิวเยว่จึงรับประทานอาหารกลางวัน ทำความสะอาดห้อง แล้วออกไปข้างนอก

หลังจากเดินไปได้ไม่กี่นาที ในที่สุดเธอก็พบรถสามล้อ ลู่ฉิวเยว่ถือกระเป๋าเดินเข้าไปหา “คุณลุงคะ ไปภัตตาคารหวาซวงค่ะ”

เจ้าของร้านอาหารแห่งนี้เคยให้นามบัตรเธอไว้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ เธอได้ยินมาว่าเขากำลังรับสมัครเชฟที่นั่นด้วย เธอจึงลองดูว่าจะร่วมมือกันได้ไหม

“ได้เลย สาวน้อย นั่งดี ๆ นะ” คนขับตอบรับ แล้วรถสามล้อก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

รถจอดอยู่หน้าภัตตาคาร ลู่ฉิวเยว่จ่ายเงินให้คนขับ แล้วเดินตรงเข้าไปข้างใน

ภัตตาคารนี้ไม่ได้มีลูกค้าเยอะเท่ากับร้านอาหารฉิวเยว่ แต่ปริมาณลูกค้าที่เข้าออกก็ถือว่าอยู่ในระดับปานกลาง หากเทียบกับทุกร้านในถนนแถบนี้

“คุณผู้หญิง เชิญทางนี้ค่ะ”

ทันทีที่เธอเข้าไปในประตู พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาทักทาย

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทานอาหาร ฉันมาหาเจ้าของร้านค่ะ”

พูดจบ เธอก็หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า “ฉันชื่อลู่ฉิวเยว่ คุณช่วยไปบอกเขาหน่อยได้ไหมคะ?”

หญิงสาวตกตะลึง รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งไปโทรบอกเจ้านาย

ลู่ฉิวเยว่ดื่มชาไปสองสามแก้ว ก่อนที่เธอจะเห็นหลิวไห่หยางเข้ามา อีกฝ่ายยังคงมีเหงื่อเต็มหน้าผาก เขาคงรีบมามากจริง ๆ

เธอยืนขึ้น “เถ้าแก่หลิว”

หลิวไห่หยางโบกมือ แล้วจิบชาก่อน หลังจากหายใจช้าลง เขาก็พูดอย่างเขินอาย “เมื่อครู่นี้ผมอยู่ทางตะวันตกของเมือง ผมได้ยินพนักงานบอกว่าคุณมาที่นี่ ผมก็เลยรีบกลับเข้ามา แต่ก็ยังสายไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ฉันมาที่นี่โดยไม่ได้รับเชิญเองค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ

“ทำไมคุณลู่ถึงมาที่นี่เหรอครับ?” หลิวไห่หยางยิ้มเหมือนพระสังกัจจายน์ เขารู้มานานแล้วว่าลู่ฉิวเยว่เก่งเพียงใด แต่เขาไม่เคยมีโอกาสร่วมมือกับเธอเลย เขาตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินพนักงานบอกว่าเธอมาที่นี่

ลู่ฉิวเยว่นั่งตัวตรง “ไม่ทราบว่าเถ้าแก่หลิวขาดแคลนเชฟหรือเปล่าคะ ฉันได้ฝึกเชฟกลุ่มหนึ่งไว้ แต่ร้านอาหารยังไม่เปิดสาขาใหม่ จึงไม่ต้องการคนมากมายในตอนนี้ ฉันอยากจะร่วมมือกับคุณค่ะ”

หลิวไห่หยางตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วตอบรับด้วยความประหลาดใจว่า “แน่นอนครับ” เดิมทีเขาคิดว่าลู่ฉิวเยว่มาที่นี่เพื่อขายวัตถุดิบ ซึ่งก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะเสนอเชฟจากร้านมาให้เขาจริง ๆ

หากเชฟของลู่ฉิวเยว่มาทำงานในร้านของเขา ร้านค้าของเขาจะไม่ชนะร้านอื่นในละแวกนี้ได้อย่างไร!

“ว่าแต่ราคา…” หลิวไห่หยางถาม

กังวลนิดหน่อย จะแพงเกินไปไหม?

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “คุณคิดอย่างไรกับการจ่ายเงินค่าเชฟเดือนละสามร้อย?”

“ตกลงครับ” หลิวไห่หยางตอบตกลงทันที ราคาเหมาะสมมาก ไม่แพงหรือถูกเกินไป เขายอมรับได้

“แต่ฉันมีเรื่องจะขอร้องค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างจริงจัง

หลิวไห่หยางนิ่งอึ้งไป แล้วพยักหน้า “ครับ คุณพูดมาได้เลย”

“เวลาทำงานของเชฟจากร้านฉันต้องแบ่งเป็นสองกะ คือช่วงเจ็ดโมงเช้าและช่วงสี่ทุ่มค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง เธอกังวลว่าพันธมิตร จะให้เชฟทำงานมากกว่าสิบชั่วโมงต่อวันเพื่อเงิน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับได้

หลิวไห่หยางรับปาก “ได้ครับ คุณลู่ไม่ต้องกังวลครับ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ทั้งสองตกลงวันที่จะเซ็นสัญญาเสร็จ เธอก็เดินออกจากร้าน แต่ไม่ได้ไปหาร้านอาหารอื่นต่อเพื่อขอความร่วมมือ เธอเลือกนั่งรถตรงไปที่เขตเมืองใหม่แทน

เป็นเวลานานแล้วหลังจากที่เธอไปตรวจสอบครั้งล่าสุด เธอชอบไปดูด้วยตนเองเสมอ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการทุจริต

รถมาจอดหน้าพื้นที่เปิดโล่งในเขตเมืองใหม่อย่างรวดเร็ว การก่อสร้างได้เริ่มขึ้นแล้ว จึงไม่สะดวกที่จะขับรถเข้าไป

ลู่ฉิวเยว่จ่ายค่าโดยสาร แล้วเดินเข้าไปข้างใน เธอเห็นอาคารโรงงานของเธอจากระยะไกล มันถูกสร้างขึ้นและกำลังได้รับการปรับปรุงใหม่ ซึ่งจะแล้วเสร็จภายในอีกไม่กี่วัน