สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 281 ศาลเปิดพิจารณาคดี

บทที่ 281 ศาลเปิดพิจารณาคดี

“ได้ครับ” ซ่งซื่อเหนียนพยักหน้า จากนั้นหันไปยิ้มและพูดกับเหอคุนเฟิ่ง “สวัสดีครับ ผมซ่งซื่อเหนียนนะครับ”

น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนโยน บุคลิกสง่างาม แม้แต่รอยยิ้มก็ดูสุภาพเหมาะสม หัวใจของเหอคุนเฟิ่งเต้นรัว ความประทับใจที่มีต่อเขาพุ่งสูงขึ้น

“ค่ะ ต่อไปโปรดช่วยให้คำแนะนำเพิ่มเติมกับฉันด้วยนะคะ” เธอกระแอม แล้วมองออกไปข้างนอกด้วยความเขินอาย

เมื่อเห็นว่าทั้งสองเข้ากันได้ดี ลู่ฉิวเยว่ก็โบกมือ “ฉันจะฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าเดินไปที่บันได

ลู่ฉิวเยว่เดินลงไปชั้นล่าง และกำลังจะไปที่ร้านอาหาร แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เธอหยิบมันขึ้นมา เสียงของทนายจ้าวดังมาจากปลายสาย “สวัสดีครับคุณลู่ ผมทนายจ้าวนะครับ ผมอยากคุยกับคุณเรื่องคดีที่คุณมอบหมายให้ผม คุณแน่ใจเหรอครับว่าไม่คิดจะยอมความ?”

เขาถามยืนยันอีกครั้ง

เหลียงซิงส่งทนายมาเจรจาข้อตกลงครั้งแล้วครั้งเล่า และเงื่อนไขการชดเชยที่เขาเสนอให้เธอก็ดูดีมาก

“ใช่ค่ะ ไม่มีการยอมความ” ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างหนักแน่น

เธอรู้ว่าเหลียงซิงเป็นคนนิสัยแบบไหน เขามาหาเธอหลายครั้งเพื่อสร้างปัญหา ถ้าไม่สอนบทเรียนให้อีกฝ่ายบ้าง เขาก็จะคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนแอที่ถูกรังแกได้ง่าย

“ผมเข้าใจแล้วครับ คุณลู่ พรุ่งนี้ศาลจะเปิดพิจารณาคดีแล้ว อย่าลืมมาให้ตรงเวลานะครับ” เมื่อทนายจ้าวได้ยินคำตอบนี้ เขาก็ตอบตกลงอย่างนอบน้อม

เขาช่วยลู่ฉิวเยว่จัดการคดีนี้มานาน จนเขาเกือบจะรู้จักนิสัยของคุณเหลียงคนนั้นว่าเป็นคนเช่นไร คราวนี้เขาโทรหาลู่ฉิวเยว่เพื่อยืนยัน

โทรศัพท์ของเธอเครื่องใหญ่และหนักมากอย่างกับก้อนอิฐ ลู่ฉิวเยว่เปลี่ยนไปถืออีกมือหนึ่ง แล้วพูดว่า “ได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว”

หลังจากวางสาย ลู่ฉิวเยว่ก็กลับบ้านทันทีโดยไม่ไปร้านอาหาร

การพิจารณาคดีเริ่มเวลาเก้าโมงเช้าของวันต่อมา

ลู่ฉิวเยว่ตื่นนอนประมาณหกโมงเช้า แล้วอ่านบัญชีแยกประเภทสองเล่ม ก่อนจะกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปข้างนอก

“จะไปไหนครับ?” ฉินซือกำลังอ่านหนังสือบนโซฟา เมื่อเขาเห็นเธอถือกระเป๋าเตรียมออกไปข้างนอก เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“วันนี้มีการพิจารณาคดีค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ตอบขณะเปลี่ยนรองเท้า

“อ๋อ” ฉินซือวางหนังสือในมือลง หยิบกุญแจรถบนโต๊ะแล้วลุกขึ้น “ผมก็กำลังจะไปบริษัท ทางผ่านพอดีเลย”

ลู่ฉิวเยว่มองเขาแล้วพยักหน้า

รถมาจอดด้านนอกอาคารอย่างรวดเร็ว ลู่ฉิวเยว่เปิดประตูและลงจากรถ

“อยากให้ผมไปด้วยไหม?” ฉินซือมีสีหน้าเป็นห่วง

ลู่ฉิวเยว่จับหน้าผากตัวเอง “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วน่ะ เข้าใจเรื่องนี้ดี คุณรีบไปทำงานเถอะค่ะ”

ผู้ชายคนนี้ขี้กังวลเหมือนยายแก่เลย

เธอคิดว่ามันตลกดี ทำไมก่อนแต่งงานเธอไม่รู้ว่าคนคนนี้ชอบทำตัวเหมือนยายแก่

ฉินซือยิ้ม “ไม่ใช่เด็ก แต่เป็นภรรยาของผม”

ลู่ฉิวเยว่มองท่าทางออดอ้อนของเขา แล้วหันหลังเดินไปที่ศาล

ต่อไปก็จะเข้าสู่การพิจารณาคดีของศาล

“คุณลู่ คุณมาแล้ว” ทนายจ้าวรออยู่ที่ประตูมาสักพักแล้ว เมื่อเขาเห็นเธอมาถึง เขาก็ถือกระเป๋าเอกสารไว้ใต้วงแขน แล้วเดินเข้ามาหา

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้เพิ่งแปดโมงยี่สิบหกเท่านั้น ยังไม่สายเกินไป

หลังจากรอสักพัก ลู่ฉิวเยว่ก็เหนื่อยที่จะยืน จึงกำลังจะหาเก้าอี้นั่ง ทันใดนั้น หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคนสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอก ซึ่งก็คือเหลียงซิงและทนายของเขานั่นเอง

หลังจากมองพวกเขาแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่คิดจะสนใจ

แต่ท่าทางเมินเฉยของเธอ ทำให้เหลียงซิงโกรธ “ลู่ฉิวเยว่ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

เขายินดีจ่ายค่าชดเชยให้เธอมากมาย แต่เธอก็ยังปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไป ผู้หญิงเลวคนนี้หน้าด้านมาก

ลู่ฉิวเยว่กะพริบตา แล้วหันไปมองทนายที่อยู่ข้างเธอ “ทนายจ้าว เขากำลังข่มขู่ฉันค่ะ”

“หากคุณถูกผู้อื่นข่มขู่ คุณสามารถฟ้องร้องโดยมีพยานได้ครับ” ทนายจ้าวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมชี้ไปยังเจ้าหน้าที่หลายคนในห้อง “ที่นี่มีพยานอยู่หลายคนเลยครับ”

ลู่ฉิวเยว่มองใบหน้าซีดเผือดของเหลียงซิง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะ

เป็นเรื่องปกติที่จะหลอกคนที่ไม่รู้กฎหมาย คนที่รู้กฎหมายจะรู้ว่า ประโยคที่ไม่มีตรรกะเหตุผลเพียงพอ ไม่สามารถนำมาฟ้องร้องได้ แต่น่าเสียดายที่เหลียงซิงไม่รู้กฎหมายจึงเชื่อสนิทใจ

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขันกว่าเดิม

ทนายหลี่ที่อยู่ข้างเหลียงซิง มองลูกความด้วยความลังเลที่จะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรเลย

หากบอกไปตอนนี้ บางทีเหลียงซิงอาจจะเริ่มทะเลาะกับคนอื่น และไม่รู้ว่าจะไปร่วมการพิจารณาคดีได้ตรงเวลาหรือไม่ นี่อาจเป็นเหตุที่ทำให้คดีซับซ้อนมากขึ้น

อีกไม่นานก็ถึงเวลาศาลเปิดพิจารณาคดี ลู่ฉิวเยว่นั่งเงียบ ๆ บนที่นั่งของเธอ ต้องบอกว่าทนายจ้าวมีทักษะมากจริง ๆ เพราะหากทนายความของอีกฝ่ายพูดอะไรเพื่อแก้ตัว เขาก็สามารถแก้ทางได้ทันที ลู่ฉิวเยว่เหมือนกำลังดูละครอย่างเพลิดเพลินยามว่าง

“… จำเลยบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องคนที่ไปรับประทานอาหาร แล้วไปใส่ร้ายร้านอาหารของคุณลู่ ส่วนการที่คุณเหลียงจ่ายเงินให้กับคนเหล่านั้นก่อนหน้านี้ เป็นเพราะคนเหล่านั้นทำงานรับเงินเดือนของคุณเหลียงอยู่แล้วครับ” ทนายหลี่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามสงบ แล้วตอบอย่างระมัดระวัง

ทนายจ้าวมองเขา “ผมคิดว่าคำสารภาพจากสถานีตำรวจไม่อาจเป็นเท็จได้ แม้แต่คนที่มาทานอาหาร ก็ยอมรับว่าพวกเขาถูกจ้างโดยคุณเหลียง ตอนนี้คุณกำลังตั้งคำถาม ถึงความไร้ความสามารถของตำรวจเหรอครับ?”

ประเด็นใหญ่เช่นนี้ตบหน้าทนายหลี่ เขานิ่งไปครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

เหลียงซิงไม่พอใจมากเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เขาดึงแขนเสื้อทนาย แล้วขยิบตาให้

คุณไม่ได้บอกว่าคุณสามารถช่วยผมแก้ปัญหาได้เหรอ?

เขาจ่ายค่าธรรมเนียมทางกฎหมายให้กับทนายเยอะมาก

‘ฟึ่บ’ ทนายหลี่อารมณ์เสีย เขาสะบัดมือเดินออกไป

เหลียงซิงตกใจและโกรธมาก เขากัดฟันจ้องมองทนาย

กล้าดีอย่างไรมาอวดดีต่อหน้าเขา ทั้ง ๆ ที่รับเงินของเขาไปแล้ว คนคนนี้คงอยากตายสิน่ะ

หลักฐานของอีกฝ่ายครบถ้วนสมบูรณ์ ในที่สุดเหลียงซิงก็ได้รับคำสั่งจากศาล ให้จ่ายเงินชดเชยให้ลู่ฉิวเยว่เป็นเงินแปดพันหยวน และต้องเขียนจดหมายขอโทษลู่ฉิวเยว่ด้วยตนเองด้วย

ลู่ฉิวเยว่พอใจกับผลลัพธ์มาก หลังจากจบลง เธอหยิบกระเป๋าและกำลังจะออกไปข้างนอก โดยมีทนายจ้าวตามมาอย่างใกล้ชิด

ทันทีที่เดินออกจากประตู ก็เห็นใบหน้าโกรธแค้นของเหลียงซิง เมื่อเขารู้ว่าเธอออกมาแล้ว ก็รีบวิ่งไปหาเธอหมายจะด่าทอให้หนำใจ

เขาโมโหมากที่ต้องเขียนจดหมายขอโทษผู้หญิงตัวแสบคนนี้ เขาอยากจะพุ่งไปฉีกหน้าตาลำพองใจของเธอ!

ทนายจ้าวที่อยู่ด้านหลังลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมาจากกระเป๋า “คุณเหลียงอยากจะพูดอะไรเหรอครับ?”

เห็นได้ชัดว่าเหลียงซิงไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกตอนนั้น เขากัดฟันจ้องมองลู่ฉิวเยว่ด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับงูที่พร้อมจะพ่นพิษใส่

หากคนอื่นเห็นท่าทางเช่นนี้ ก็คงจะหนาวสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ลู่ฉิวเยว่พบเจอผู้คนมามาก ตลอดระยะเวลาหลายปีที่เธอทำธุรกิจ เธอจึงไม่รู้สึกอะไรเลย แถมส่งสายตาเย้ยหยันแล้วเดินออกไป ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหลียงซิงโกรธจนแทบจะสิ้นสติ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังมีท่าทางสบาย ๆ อยู่

เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป!

ตอนออกจากศาลมา เธอคิดว่าที่นี่อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก ลู่ฉิวเยว่จึงหันไปถามทนายจ้าว “ไปทานข้าวที่ร้านอาหารของฉันด้วยกันไหมคะ?”

ทั้งสองเคยร่วมงานกันหลายครั้ง ย่อมถือว่าเป็นเพื่อนกันได้

ทนายจ้าวขยับกรอบแว่นตา “ได้ครับ”