สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 280 เหอคุนเฟิ่งมาสมัครเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ

บทที่ 280 เหอคุนเฟิ่งมาสมัครเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ

“นี่มันแพงเกินไป” แม้ว่าพวกเขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ในขณะนี้หลายคนก็ยังท้อแท้

พวกเขาทุกคนมาจากครอบครัวฐานะปานกลาง หากต้องหาเงินห้าพัน พวกเขาอาจต้องขายทุกอย่าง

“เชฟลู่ ช่วยลดราคามากกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ?”

“ใช่ครับ เชฟลู่ ช่วยหน่อยเถอะนะครับ ครอบครัวของพวกเราไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นครับ”

……

ทุกคนร้องขอความเมตตา โดยหวังว่าลู่ฉิวเยว่จะลดค่าเรียนให้น้อยลง

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่น “เรื่องนี้ ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พวกคุณทุกคนมาที่เมืองหลวงเพื่อเรียนทำอาหาร คุณควรรู้ว่าราคาที่ฉันตั้งไว้นั้น ในเมืองหลวงถือว่าต่ำมากแล้วค่ะ”

บางคนดูผิดหวัง แต่พวกเขาไม่ได้บ่นออกมา

ราคาที่ลู่ฉิวเยว่ตั้งไว้ต่ำจริงในเมืองหลวง แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถจ่ายได้ ไม่น่าแปลกใจเลย

“งั้นเอาแบบนี้ดีกว่าค่ะ” ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น “พวกคุณจ่ายค่าเรียนสองพันห้าร้อยตอนนี้ แล้วส่วนที่เหลือ ฉันจะหักจากเงินเดือนของคุณ ดีไหมคะ?”

“เงินเดือนเหรอครับ?” มีคนถามด้วยความสับสน แววตามีความหวัง

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ใช่ค่ะ คุณสามารถมาช่วยงานที่ร้านได้ ทั้งช่วยในครัว หรือทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านก็ได้ เป็นการใช้แรงงานมาชดเชยค่าเรียน พวกคุณคิดอย่างไรคะ?”

“ดีครับ เป็นความคิดที่ดี” เมื่อมีคนได้ยินว่ายังมีโอกาสได้เรียนกับเธอ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นอย่างมีความหวัง ก่อนจะตอบตกลง

แต่ยังมีคนไร้ยางอายในกลุ่ม คนคนนั้นวางแผนจะจ่ายค่าเรียนสองพันห้าร้อยก่อน แล้วเรียนรู้ทักษะการทำอาหารจากลู่ฉิวเยว่ เมื่อถึงเวลาที่ใกล้จะเรียนจบแล้ว ก็แค่หนีไป ส่วนเรื่องการใช้แรงงานชดเชยค่าเล่าเรียนนั้น ถึงตอนนั้น ลู่ฉิวเยว่จะสามารถจับเขากลับมาทำงานให้ โดนอาศัยคำพูดปากเปล่าได้หรือ?

แต่ลู่ฉิวเยว่ทำธุรกิจมาหลายปีแล้ว หลังจากเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เธอจะปล่อยให้คนมาเรียนทักษะการทำอาหารจากเธอ โดยไม่จ่ายเงินได้อย่างไร เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าทุกคนคิดว่าวิธีนี้ดี ฉันก็จะร่างสัญญาให้ทุกคนลงนามนะคะ”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา แผนการของคนที่แอบคิดจะก่อปัญหาเมื่อครู่นี้ก็สูญเปล่า เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทำอะไรไม่ถูก และรู้สึกโมโหเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ช่างคิดจริง ๆ

“ได้ครับ ทำตามวิธีของเชฟลู่เลยครับ” คนส่วนใหญ่ไม่เคยนึกถึงวิธีชั่วร้ายเหล่านั้นเลย แล้วตอบตกลงอย่างรวดเร็ว รู้สึกมีความสุข เมื่อคิดว่าจะได้เรียนรู้จากเธอในอนาคต

นี่คือผู้ชนะจากการแข่งขันทำอาหารประจำปีนี้ แม้แต่ผู้เฒ่าจากแดนซากุระ ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำอาหาร ก็ยังพ่ายแพ้ เธอช่างมีฝีมือจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ตัดสินใจไว้ก่อนเลยค่ะ แล้วค่อยไปข้างนอกกับฉัน เพื่อเข้าร่วมการฝึกอบรมพนักงาน ถ้าคุณผ่านการทดสอบก็สามารถมาทำงานที่ร้านได้ ก่อนลงนามในสัญญา คุณสามารถเลือกที่จะถอนตัวตอนไหนก็ได้ค่ะ”

หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าแล้วยืนขึ้น ก่อนจะพาพวกเขาออกไปข้างนอก

สถาบันฝึกอบรมที่เธอเพิ่งเช่าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ทุกคนใช้เวลาเดินทางไปที่นั่นเพียงประมาณสิบนาทีเท่านั้น

ในห้องเรียนทุกคนต่างเข้าร่วมอบรมกันอย่างจริงจัง เมื่อเห็นเธอมา พนักงานเก่าหลายคนก็รีบเดินออกมาต้อนรับ

“เจ้านาย”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้ารับ คนเหล่านี้ทุกคนเป็นคนที่เธอคัดเลือกอย่างดี ให้มาทำงานในร้าน เธอมอบหมายการฝึกอบรมแก่พวกเขา

“นี่คือนักเรียนใหม่ เราจะเริ่มฝึกอบรมพวกเขาในวันนี้” ลู่ฉิวเยว่ชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเธอ แล้วแนะนำพวกเขา

คนที่อยู่ข้างหลังพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น “ใช่ครับ ต่อไปผมจะขอคำแนะนำจากพวกคุณนะครับ”

บางคนไม่เคยเห็นสถาบันฝึกอบรมเช่นนี้มาก่อน และพบว่ามันน่าสนใจ จึงยืดคอมองเข้าไปข้างในด้วยความสงสัย

หลังจากส่งคนให้พวกเขาแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็รีบถือกระเป๋า แล้วเดินออกไป

ทุกคนคิดว่าการฝึกอบรมนี้น่าสนใจในวันแรก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน บางคนก็เริ่มบ่น

บางคนรู้สึกเสียใจ เมื่อนึกถึงการเสิร์ฟอาหารในร้านอาหาร หลังจากคิดได้สองสามวัน พวกเขาก็จากไปทันที

บางคนคิดอยู่สองสามวัน แล้วตัดสินใจว่า การทำงานในร้านอาหารเกือบสองปีนั้นนานเกินไป จึงลาออก

ลู่ฉิวเยว่ฟังความคิดเห็นของครูฝึก แล้วพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

นี่คือสิ่งที่เธอคาดไว้แล้ว

“ตอนนี้เหลือกี่คน?” ลู่ฉิวเยว่หันไปถามครูฝึก

หญิงสาวตอบแบบไม่ลังเล “เหลือหกคนค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ผ่านการฝึกอบรมแล้วหรือยัง?”

“ผ่านหมดทุกคนแล้วค่ะ มีปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรค สามารถทำงานได้แล้วค่ะ”

“ดีแล้ว คุณบอกพวกเขาว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องไปอบรมแล้ว แต่ให้มาลงนามในสัญญากับฉัน หลังจากลงนามในสัญญาแล้ว พวกเขามีเวลาพักผ่อนสองวัน ก่อนไปทำงานที่ร้าน” ลู่ฉิวเยว่หยิบเอกสารจากลิ้นชัก “นี่คือกำหนดการและสถานที่ ที่พวกเขาจะต้องไปเรียนรู้ทักษะการทำอาหาร นำไปทำสำเนาส่งให้พวกเขาด้วย”

หญิงสาวพยักหน้ารับมันมาด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

ตอนเที่ยงมีลูกค้าในร้านอาหารมากมาย ลู่ฉิวเยว่คิดแล้วก็ตัดสินใจกลับบ้านไปทำอาหารกลางวัน

เธอหยิบกระเป๋าบนโต๊ะขึ้นมา และกำลังจะเดินออกจากร้าน เมื่อได้พบกับคนที่คุ้นเคย เธอก็เลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณจะมาทานข้าวกลางวันเหรอคะ?”

เหอคุนเฟิ่งหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ฉันมาพบคุณ”

“ทำไมคุณถึงมาหาฉันล่ะคะ?” ลู่ฉิวเยว่ถามอย่างสบาย ๆ ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เธอช่วยแนะนำโรงแรมให้ ทั้งสองก็ได้ติดต่อกันสองสามครั้ง และได้ปรับความเข้าใจกันมาแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกัน แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่ง

เหอคุนเฟิ่งกระแอม แล้วยกแผ่นพับโฆษณาในมือขึ้น “ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังรับสมัครครูสอนภาษาอังกฤษ ฉันขอมาสมัครได้ไหมคะ?”

“แน่นอนค่ะ” ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจมาก เธอจ้างครูสอนภาษาอังกฤษหลายคน แต่มีพนักงานที่ต้องฝึกอบรมเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ครูไม่กี่คนเหล่านั้นก็ไม่สามารถสอนพวกเขาได้ไหวอีกต่อไป

เหอคุนเฟิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม “แล้วฉันจะได้เริ่มงานเมื่อไหร่คะ?”

ต้องบอกว่าลู่ฉิวเยว่เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากจริง ๆ เมื่ออยู่กับเธอแล้วรู้สึกสบายใจมาก

“เริ่มตอนนี้ได้เลย ฉันจะพาคุณไปพบปะผู้ร่วมงาน และทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก่อน” ลู่ฉิวเยว่ยังไม่หิว เธอดีใจมากที่จู่ ๆ ก็ได้ครูสอนภาษาอังกฤษเพิ่ม

“ได้ค่ะ” เหอคุนเฟิ่งไม่ลังเลเลย ที่จะตอบรับ

ทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน หลังจากผ่านไปสิบนาที พวกเธอก็มาถึงสถานที่ฝึก

ได้ยินเสียงพูดภาษาอังกฤษเป็นครั้งคราวจากในห้องเรียน เหอคุนเฟิ่งอดแปลกใจไม่ได้ “พวกเขาตั้งใจเรียนกันมากจริง ๆ”

แม้แต่นักเรียนบางโรงเรียนก็ยังไม่ขยันเท่านี้

เธอตั้งตารอคอยงานนี้มากยิ่งขึ้น

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย “ใช่ พวกเขาทุกคนขยันมาก”

เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วเคาะประตู จากนั้นยื่นหน้าเข้าไปมองซ่งซื่อเหนียน “อาจารย์ซ่ง ช่วยออกมาตอนนี้ก่อนได้ไหมคะ?”

ซ่งซื่อเหนียนกำลังเขียนบนกระดานดำ เมื่อเขาได้ยินเสียงก็หันมามอง แล้วบอกให้นักเรียนในห้องเรียนเรียนรู้ด้วยตัวเองไปก่อน จากนั้นเขาก็วางชอล์ก แล้วเดินออกจากประตูมา

เมื่อเห็นเขาออกมา ลู่ฉิวเยว่ก็ชี้ไปยังเหอคุนเฟิ่งที่อยู่ข้างเธอ “เธอชื่อเหอคุนเฟิ่ง เธอมาที่นี่เพื่อเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ คุณสามารถช่วยให้เธอคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมได้ไหมค่ะ อีกสักสองวันค่อยมอบหมายงานสอน และแบ่งนักเรียนมาให้เธอนะคะ”

เธอแค่มองไปในห้องเรียน ก็เห็นว่ามันแออัดเกินไป เพราะมีคนเรียนเยอะมาก หากแบ่งนักเรียนบางส่วนให้เหอคุนเฟิ่งสอนอีกห้องหนึ่ง ก็คงจะแออัดน้อยลง