สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 279 รับสมัครนักเรียน

บทที่ 279 รับสมัครนักเรียน

“โอ้โห ขนมนี้อร่อยมากเลยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ไม่อยากพูดถึงปัญหานี้นานเกินไป จึงเปลี่ยนประเด็นทันที

จู่ ๆ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณแม่ลู่ ก่อนจะหยิบขนมอีกแบบหนึ่งส่งให้เธอ “อันนี้ก็อร่อยเหมือนกัน ลองชิมอีกสิจ๊ะ”

“ลูกดูผอมลงเหมือนไม่ค่อยได้กินอะไร ยุ่งทุกวันไม่ใช่เรื่องดี ลูกควรพักผ่อนให้เพียงพออยู่เสมอ” คุณพ่อลู่มองหน้าลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกสงสาร

ทั้งสองไม่ได้ต้องการให้ลูกสาวเก่งเลิศเลอ ขอแค่มีอาหาร เสื้อผ้าและความสุขเพียงพอ พวกเขาก็พอใจและมีความสุขแล้ว

ลู่ฉิวเยว่ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนน้ำหนักของเธอจะลดไปบ้างแล้ว การวิ่งไปมาเพื่อจัดการเรื่องโรงงานในช่วงนี้ ค่อนข้างเหน็ดเหนื่อยจริง ๆ

“ค่ะ หนูจะใส่ใจตัวเองแน่นอนค่ะ” เธอหรี่ตาลงอย่างมีความสุข แล้วจับมือของคุณแม่ลู่

ในตอนกลางคืน ครอบครัวทานอาหารเย็นด้วยกัน ข้างนอกมืดแล้ว ดวงดาวพร่างพราวท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน สามารถได้ยินเสียงตั๊กแตนในสนามหญ้าเป็นครั้งคราว ลู่ฉิวเยว่รู้สึกผ่อนคลายมาก

หลังจากมองออกไปข้างนอกแล้ว เธอก็เปิดไฟดวงใหญ่ในสวน แล้วย้ายเก้าอี้ไปนั่งที่หน้าบ้านเพื่อรับลมเย็น

“พี่สาว”

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ลู่ฉิวเยว่หันไปมอง ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข แล้วตบเก้าอี้ว่างข้างเธอ “มานั่งตรงนี้สิ”

หวังเซวียนเซวียนนั่งลง

“ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้พี่ขาดเงิน ทำไมพี่ไม่ขายบ้านของผมก่อนล่ะครับ” หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็มองลู่ฉิวเยว่แล้วพูด

ชายหนุ่มมองเธออย่างจริงจัง ด้วยสายตาจริงใจ

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกซาบซึ้งใจ เธอหัวเราะเบา ๆ “อีกไม่นานนายก็จะแต่งงานแล้ว ถ้าขายบ้านไปแล้ว นายอยากไปเช่าบ้านอยู่กับสาวเหรอ?”

ไม่กี่วินาทีต่อมา หวังเซวียนเซวียนก็นึกเสียใจ

เขาย่อมไม่ต้องการให้หวงฉีฉีมาใช้ชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้กับเขา แต่เขารู้ดีว่าใครเป็นคนให้สิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้ หากลู่ฉิวเยว่ต้องการ เขาก็จะขายบ้านโดยไม่ลังเล

ส่วนหวงฉีฉีนั้น หวังเซวียนเซวียนรู้สึกผิดมาก เขาทำได้เพียงพยายามหารือว่าจะเลื่อนงานแต่งงานได้หรือไม่ อย่างไรเสีย เขาจะไม่ยอมให้เธอใช้ชีวิตที่ยากลำบากร่วมกับเขา

ในโรงงานมีสวัสดิการด้านที่อยู่อาศัยสำหรับช่างอย่างเขา เขาเชื่อว่าการพึ่งพาความสามารถในปัจจุบัน เพื่อที่จะซื้อบ้านในเมืองหลวงในอีกสองปีข้างหน้า จะไม่เป็นปัญหา

“พี่สาว พวกเรายังเด็กอยู่ ค่อยแต่งงานกันทีหลังก็ได้ครับ” หวังเซวียนเซวียนกัดฟันพูด วินาทีถัดมาก็นึกกลัวว่าตนจะเสียใจ

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แล้วตบไหล่เขา “นายรอได้ แล้วแฟนนายรอได้เหรอ? ฉีฉีเป็นเด็กดี นายต้องทำดีกับเธอไว้ และตอนนี้ฉันก็หาเงินได้แล้ว”

“ได้แล้วเหรอครับ?” หวังเซวียนเซวียนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นับตั้งแต่เขาได้รู้ว่าลู่ฉิวเยว่ขาดเงินเมื่อวานนี้ เขาก็รู้สึกกระวนกระวายมาก ฝั่งหนึ่งก็ลูกพี่ลูกน้องที่คอยช่วยฝึกฝนให้เขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ส่วนอีกฝั่งหนึ่งคือผู้หญิงที่เขารัก ไม่ว่าเขาจะเลือกฝั่งไหน เขาก็ต้องทำให้อีกฝ่ายเสียใจ

“ใช่ หาได้แล้ว คราวหน้าอย่าพูดถึงเรื่องขายบ้านอีกนะ แฟนนายจะต้องเสียใจถ้าได้ยิน” ลู่ฉิวเยว่ลุกขึ้นยืน ลูบหัวเขา แล้วเดินเข้าบ้านไป

มีโคมไฟสลัวอยู่ในห้อง ฉินซือนั่งอ่านหนังสือภาษาอังกฤษอยู่บนเตียง

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เตรียมจะกลับ แต่เธอไม่คาดคิดว่าฉินซือจะบอกว่า เขาไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว จึงอยากพักอยู่ที่นี่สักคืน เพื่อใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่ของเธอ

ทั้งสองลงมือจัดห้องเดิมให้เรียบร้อย แล้วย้ายเข้ามานอน

“อะไรทำให้คุณมีความสุขมากขนาดนี้ครับ?” ฉินซือดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน หยิกแก้มเธอเบา ๆ แล้วถาม

ลู่ฉิวเยว่กะพริบตา ขณะซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วยิ้มอย่างมีความสุข “ฉันรู้สึกมีความสุขมาก”

หลังจากได้ชีวิตใหม่ เธอก็มีความผูกพันในครอบครัว ความรักและอาชีพที่พัฒนาไปอย่างมั่นคง ชีวิตนี้เธอคือผู้ชนะ

ฉินซือหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้คาดคั้น

หลังจากพักผ่อนมาทั้งวัน ลู่ฉิวเยว่ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานต่อไป เช้าวันรุ่งขึ้นฉินซือขับรถไปที่ร้านอาหาร

“ถึงแล้ว มานี่เร็ว!” ฉินซือยื่นหน้าหมายจะจูบเธอ แต่ลู่ฉิวเยว่กลับเบือนหน้าหนี เพราะรู้สึกประหม่าและทำอะไรไม่ถูก

ฉินซือหยิกแก้มเธอ แล้วพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “คนขี้งก”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วถือกระเป๋าลงจากรถ

“มีคนมาแล้วหรือยัง?” หลังจากเข้าไปในร้านอาหาร เธอก็เหลือบมองพนักงานเสิร์ฟที่กำลังทำความสะอาดโต๊ะอยู่ข้างเธอ

นับตั้งแต่การแข่งขันทำอาหารระดับนานาชาติเมื่อไม่นานมานี้ ชื่อเสียงของเธอก็ได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ มีผู้คนมากมายอยากเรียนรู้ทักษะการทำอาหารจากเธอ

ลู่ฉิวเยว่ตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ และรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ เธอจึงให้พนักงานเสิร์ฟบอกพวกเขาว่าให้มาในวันนี้ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องคุยทีละคน ซึ่งจะทำให้เหนื่อยน้อยไป

พนักงานเสิร์ฟส่ายหัว แล้ววางผ้าขี้ริ้วในมือลง “นี่ยังเช้ามากอยู่เลยนะคะ”

ต้องบอกว่าความสำเร็จของลู่ฉิวเยว่นั้นสมเหตุสมผล พนักงานเสิร์ฟทำงานที่นี่มานาน และเห็นลู่ฉิวเยว่มาที่นี่หลายครั้งในตอนเช้า เจ้านายของเธอเก่งมาก ผู้จัดการสองคนที่คัดเลือกมาก็มีความสามารถเช่นกัน ทำให้ร้านอาหารมีการจัดการที่ดี

ลู่ฉิวเยว่ตอบว่า “เอาล่ะ ตอนนี้ฉันจะไปห้องครัวแล้ว เธอคอยบริการตอนที่พวกเขามาแล้วกัน” เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนและหมวกเชฟออกจากตู้มาสวม

ในไม่ช้า ผู้คนหลายสิบคนที่บอกว่าต้องการเรียนรู้ทักษะการทำอาหารก็มาถึงทีละคน ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ในร้านอาหารจึงมีลูกค้าไม่มากนัก จึงไม่แออัดเกินไปที่จะพูดคุยเรื่องนี้ในร้านอาหาร

ลู่ฉิวเยว่เดินออกจากห้องครัว แล้วโยนผ้ากันเปื้อนลงในตะกร้าใส่ผ้าที่ใช้แล้ว

“เชฟลู่!”

เมื่อทุกคนเห็นเธอ ดวงตาก็เป็นประกาย

ลู่ฉิวเยว่พูดตรงประเด็น “พวกคุณทุกคนอยากมาเรียนทำอาหารที่ร้านของฉันใช่ไหมคะ โปรดนั่งลงคุยกันก่อนค่ะ”

พูดจบ เธอก็นั่งบนเก้าอี้

คนเหล่านั้นตอบรับ แล้วรีบเลือกที่นั่งที่ใกล้กับเธอมากขึ้น

“เชฟลู่ ทักษะการทำอาหารของคุณดีมาก หากผมสามารถเรียนรู้จากคุณได้ ผมต้องก้าวหน้าไปมากแน่นอนครับ!” ชายที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะชมเธอทันทีที่นั่งลง สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ “ถ้าพวกคุณมาเรียนกับฉัน ฉันย่อมตั้งใจสอนพวกคุณอยู่แล้วค่ะ แต่การนำไปต่อยอดเพื่อนำไปใช้นั้น ก็อยู่ที่แต่ละคนเอง ถ้าไม่เรียนให้หนักก็ไม่ก้าวหน้า ดังนั้นคำขอของฉันคือถ้าพวกคุณมาเรียนแล้ว ต้องตั้งใจเรียน ทำได้หรือเปล่าคะ?”

เธอไม่อยากทำลายชื่อเสียงของร้านตัวเอง เพราะเงินไม่กี่หยวน

“พวกเราทำได้แน่นอน!” ทุกคนสัญญา

“ขอโทษครับเชฟลู่ ค่าเรียนราคาประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?” มีคนถามอย่างลังเล แล้วมองเธออย่างกระตือรือร้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจ

เมื่อคนรอบตัวเธอได้ยินดังนั้น ทุกคนก็มองมาทางเธอด้วยสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน

“ถ้ามาเรียนกับฉัน จะต้องจ่ายค่าเล่าเรียนเต็มจำนวนในคราวเดียว ไม่ว่าอนาคตคุณจะเรียนหรือไม่ ฉันก็จะไม่คืนเงินให้ ราคาห้าพันค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เธอสามารถบอกได้จากการมองหน้าคนรอบตัวว่า คนเหล่านี้อาจมาจากครอบครัวธรรมดา เพราะพ่อครัวส่วนใหญ่ในเมืองหลวงมักจะเย่อหยิ่ง และชอบดูถูกดาวรุ่งเช่นเธอ

แต่ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้ตั้งราคาไว้ต่ำมาก ทักษะการทำอาหารของเธอคุ้มค่ากับราคา และอาจกล่าวได้ว่าเป็นราคาพิเศษ หากเทียบกับราคาที่เชฟผู้มีประสบการณ์หลายคนในเมืองหลวงตั้งไว้