สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 278 คุณแม่ลู่อยากขายบ้าน

บทที่ 278 คุณแม่ลู่อยากขายบ้าน

ลู่ฉิวเยว่หรี่ตาลงด้วยความพึงพอใจ แล้วยกนิ้วให้เขา

ฉินซือยิ้ม “ได้เริ่มสร้างโรงงานแล้ว อีกไม่นานก็สามารถนำเครื่องจักรมาใช้ได้แล้ว คุณพร้อมหรือยัง?”

ในอนาคตเธอจะเปิดสาขาใหม่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จำนวนวัตถุดิบที่เธอต้องผลิตก็จะเพิ่มขึ้นด้วย การผลิตด้วยเครื่องจักรมีต้นทุนต่ำที่สุด และยังสามารถแก้ปัญหาเรื่องการรักษาสูตรลับได้อย่างสมเหตุสมผลอีกด้วย

“ยังค่ะ เงินเกือบจะหมดแล้ว” ลู่ฉิวเยว่กังวลเล็กน้อย และคิดว่าจะไปขอสินเชื่อธนาคารก่อนดีไหม

ฉินซือตอบง่าย ๆ “ผมมีเงิน ใช้ของผมก่อนก็ได้”

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินตรงเข้าไปในห้อง แล้วหยิบสมุดบัญชีธนาคารออกมาสองสามเล่ม

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ลังเล

ฉินซือไม่พอใจ “ลู่ฉิวเยว่ ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้เป็นอะไรกัน? ทำไมคุณถึงทำเหมือนผมเป็นคนอื่นคนไกลตลอดล่ะ?”

เมื่อพวกเขาแต่งงานกัน เขาได้มอบทรัพย์สินให้กับเธอครั้งหนึ่ง แต่เธอยืนกรานว่าไม่ต้องการ ด้วยการหาข้ออ้างมาปฏิเสธเขา

“แต่ถ้าเราขาดทุนล่ะคะ” ลู่ฉิวเยว่ยังคงไม่เต็มใจจะรับมา เธอยื่นสมุดบัญชีธนาคารกลับเข้าไปในมือเขา

ฉินซือทำอะไรไม่ถูก “ขาดทุนก็ขาดทุนสิ การทำธุรกิจมีทั้งขาดทุนและได้กำไร มันไม่ปกติเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่เคยชินกับการนั่งพิงเขา ทันทีที่เขานั่งลง เธอก็อดไม่ได้ที่จะขยับร่างกายเข้าหาเขา โดยใช้ขาของเขาเป็นหมอนรองขา

“ฉินซือ ทำไมคุณถึงใจดีขนาดนี้กันนะ?” เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ นัยน์ตาฉายแววเปี่ยมสุข

ฉินซือรู้สึกอยู่เสมอ ว่าภายนอกของลู่ฉิวเยว่ดูจริงจังและเข้มแข็ง มันหายากที่จะเห็นเธอออดอ้อนน่ารักแบบนี้ หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “ถ้าอย่างนั้นคุณอยากให้รางวัลผมไหมล่ะ?”

ขณะที่ถามคำถาม นิ้วเรียวยาวของเขาก็กำลังลูบไล้เอวบางของเธอ

นี่คือจุดอ่อนไหวของลู่ฉิวเยว่ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถูกเขาลูบไล้จนกายอ่อนระทวย เธอหลบมือที่ยื่นมาหาโดยไม่รู้ตัว เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นหน้าต่าง ที่สูงจากพื้นจรดเพดานบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ความรู้สึกอับอายก็เข้ามาครอบงำ

“ไม่ใช่ตรงนี้” เธอดุเขาขณะหน้าแดงก่ำจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปด้วยซ้ำ

แม้ว่าจะไม่มีอะไรอยู่อีกฝั่งหนึ่ง แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตรงนี้น่าอายมากเกินไป

เสียงครางของหญิงสาว มีอำนาจเหนือความมีเหตุผลของฉินซือ เขาถูกกระตุ้นมากจนตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง เขากระซิบข้างหูของเธอแผ่วเบา ด้วยเสียงแหบห้าวเปี่ยมเสน่ห์ “ตรงนี้ไม่น่าตื่นเต้นเหรอ? คุณไม่ชอบเหรอครับ?”

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า แล้วตบไหล่เขาด้วยความเขินอาย

ฉินซือควบคุมตัวเองไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อของเธอ รู้สึกถึงความเนียนนุ่มละเอียดอ่อนในอุ้มมือ

ลู่ฉิวเยว่อยากใช้ทั้งมือและเท้าผลักเขาออกไป แต่ตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนระทวยราวกับน้ำ สายตาของฉินซือเต็มไปด้วยความเสน่หา

เธอหลับตาลงอย่างยอมแพ้ แล้วปล่อยให้เขาทำตามใจ พลางโต้ตอบเขาเป็นครั้งคราว

ต้องบอกว่าในห้องนั่งเล่นนั้น น่าตื่นเต้นมาก

ลู่ฉิวเยว่หลับตาลงด้วยความเขินอาย

เมื่อลู่ฉิวเยว่ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ประตูไม่ได้ปิด เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และได้กลิ่นหอมของอาหารแสนอร่อย ฉินซือน่าจะกำลังทำโจ๊กเนื้อไม่ติดมันอีกแล้ว

ลู่ฉิวเยว่พลิกตัวบิดขี้เกียจ นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะไปอาบน้ำ

หลังอาหารเช้า ลู่ฉิวเยว่นึกได้ว่าเธอยุ่งเกินไปในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ลู่เลย จู่ ๆ เธอก็รู้สึกผิด

ตอนนี้ทั้งสองไม่ได้ทำงาน คงจะเบื่อที่ต้องอยู่บ้านทุกวัน บางทีอาจจะรอเธอกลับไปคุยเป็นเพื่อนก็ได้

“เป็นอะไรไป? เหม่อลอยอีกแล้ว” ฉินซือโบกมือตรงหน้าเธอ ในที่สุดก็ดึงลู่ฉิวเยว่ออกมาจากความคิดได้

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อแม่นานแล้ว”

ฉินซือใช้ตะเกียบคีบผักใบเขียวให้เธอ แล้วพูดว่า “งั้นเดี๋ยวผมจะพาคุณไปที่นั่นเอง”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า

หลังอาหาร ทั้งสองขับรถไปที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่ลู่

“คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ?” เมื่อมาถึง ลู่ฉิวเยว่ก็ลงจากรถ แล้วหันไปเห็นฉินซือตามเธอมาด้วย

ฉินซือลูบหัวเธอ “ผมจะเข้าไปทักทายคุณพ่อคุณแม่ก่อน”

แม้ว่าคุณพ่อคุณแม่ลู่อาจจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก แต่หากลูกเขยอย่างเขาไม่เข้าไปทักทาย ก็จะดูเสียมารยาท

ลู่ฉิวเยว่เคยชินกับการทำตัวสบาย ๆ ต่อหน้าพ่อแม่ เธอจึงไม่ได้ถือเรื่องนี้ เธอไม่ได้พูดอะไร และจูงมือเขาเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เข้าประตูไป ก็เห็นคุณแม่ลู่นั่งยอง ๆ อยู่ในสนาม โดยหันหลังให้ประตู ในมือถือพลั่วเหล็กเล็ก ๆ อยู่ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร

“แม่คะ” ลู่ฉิวเยว่เรียก

ฉินซือก็ยิ้มอ่อน

คุณแม่ลู่หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ โยนพลั่วเหล็กทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน “วันนี้ฉิวเยว่มีเวลาว่างกลับมาด้วย!”

ลู่ฉิวเยว่เดินไปจับมือเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วมองถังพลาสติกที่อยู่บนพื้น “กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?”

“พี่เฉินที่อยู่บ้านข้างเราเอาเมล็ดพืชมาให้แม่ เห็นบอกว่าเป็นดอกแดฟโฟดิล แม่อยู่บ้านเบื่อ ๆ เลยคิดว่าจะลองปลูกดู” คุณแม่ลู่ชี้ไปตรงมุมที่มีถ้วยเมล็ดพืชเล็ก ๆ วางอยู่

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ รู้สึกชื่นชมในใจ

คุณแม่ลู่ชอบทำสวน เธอปลูกต้นหอมและผักใบเขียวแปลงใหญ่ในสวน มันเขียวสดและดีกว่าที่ขายข้างนอกมาก ทุกครั้งที่เธอกลับมา เธอจะเด็ดไปหนึ่งกำมือ เพื่อนำกลับไปปรุงอาหาร

“เข้ามานั่งก่อน เมื่อวานแม่ทำขนมไว้ด้วย พวกลูกมาทันเวลาได้ลองพอดีเลย” คุณแม่ลู่จูงลู่ฉิวเยว่เข้าไปในบ้าน

ฉินซือรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เขาพยักหน้า “ผมยังมีงานต้องทำอยู่น่ะครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมจะมารับฉิวเยว่กลับนะครับ”

คุณแม่ลู่รู้ว่าเขางานยุ่ง จึงไม่ได้ติดใจ เธอโบกมือแล้วพูดว่า “ได้จ้ะ ลูกไปทำงานก่อน คืนนี้ค่อยมากินข้าวเย็นด้วยกัน เดี๋ยวแม่จะทำซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานไว้ให้”

เธอรู้ว่าฉินซือชอบอาหารจานนี้มากที่สุด

ฉินซือยิ้ม รู้สึกอบอุ่นในใจ “ได้ครับ”

หลังจากฉินซือจากไป สองแม่ลูกก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยกัน

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้ลูกขาดเงิน พ่อกับแม่เลยคุยกันว่าอยากจะขายบ้านหลังนี้” คุณแม่ลู่มีแววตากังวล

คุณพ่อลู่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก เมื่อได้ยินคำพูดของคุณแม่ลู่ เขาก็พยักหน้า “ใช่ ถ้าลูกต้องการเงินก็ขายบ้านหลังนี้ก่อนเถอะ”

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึง: “พ่อแม่รู้ได้อย่างไรคะ?”

เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังเลย เป็นไปไม่ได้ที่ฉินซือจะบอกพวกเขา

“เมื่อวานเราไปกินข้าวกันที่ร้าน แล้วนักบัญชีก็เล่าให้เราฟังตอนที่คุยกัน” คุณแม่ลู่หยิบขนมออกมาจากครัว

สาวน้อยนักบัญชีพูดเก่งมาก ปกติพวกเขาไปที่ร้านบ่อย จึงคุ้นเคยกับเธอหลังจากไปหลายรอบ

ลู่ฉิวเยว่ลูบหน้าผากตัวเอง ช่วงนี้เธอจ่ายเงินลงทุนไปกับร้านอาหารเยอะมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่แม่สาวน้อยคนนั้น จะรู้สึกว่าเธอขาดเงิน

“พ่อคะ แม่คะ หนูเก็บเงินได้เยอะพอแล้วค่ะ บ้านหลังนี้มีไว้ให้พ่อกับแม่อยู่ อย่าพูดแบบนั้นอีกนะคะ” ลู่ฉิวเยว่เสียใจ

“จริงเหรอ? ฉิวเยว่ ถ้าลูกขาดเงินก็บอกนะ อย่าทำเหมือนพ่อแม่เป็นคนนอก” คุณแม่ลู่ยังคงกังวลเล็กน้อย และถามย้ำอีกครั้ง

เลวร้ายที่สุด เธอกับสามีก็แค่ต้องกลับไปใช้ชีวิตในชนบท

“จริงสิคะ หนูจะโกหกพ่อแม่ทำไมล่ะ” ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “แล้วแม่ยินดีจะทิ้งผักในสวนไปเหรอคะ?”

เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ คุณแม่ลู่ก็รู้สึกเศร้าใจ เธอเป็นคนปลูกผักเหล่านี้เอง มันจึงเป็นสมบัติของเธอ แค่คิดว่าจะต้องถอนมันทิ้งทั้งหมด ก็รู้สึกเศร้าแล้ว

ลู่ฉิวเยว่ขบขันเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเธอ