สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 273 ลู่เจียวหรงทำร้ายคน

บทที่ 273 ลู่เจียวหรงทำร้ายคน

“ลู่ฉิวเยว่ ทำไมเธอพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้!” ลู่เจียวหรงมองใบหน้าที่สวยงามของลู่ฉิวเยว่ ทั้งรู้สึกโกรธและอิจฉา จนอยากจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าเธอ

นับตั้งแต่ที่เธอถูกตำรวจจับข้อหาขโมยของเมื่อครั้งที่แล้ว เถาหลินเซินกับแม่สามีก็ไม่ชอบเธอ และต้องการไล่เธอออกไป ตอนนี้สถานะในครอบครัวของเธอเป็นเพียงพี่เลี้ยงเด็ก

ทำไมชีวิตของเธอถึงได้แย่มาก ในขณะที่ลู่ฉิวเยว่มีชีวิตได้ดีขนาดนี้ นังผู้หญิงเลวคนนี้จะคู่ควรได้อย่างไร!

สายตาของลู่ฉิวเยว่เปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอยกแขนขึ้นปัดมือที่ยื่นเข้ามาหา แล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

ลู่เจียวหรงยังไม่ยอมแพ้ รีบยื่นมือออกไปอีก

“พวกคุณทำอะไรกัน!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากชั้นบน

ลู่ฉิวเยว่เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าคู่รักที่อาศัยอยู่ชั้นบนกำลังเดินลงมา เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ชายหนุ่มเดินลงมาผลักลู่เจียวหรงออกไป แล้วยืนปกป้องลู่ฉิวเยว่ที่อยู่ข้างหลังเขา

ส่วนหญิงสาวเห็นเหตุการณ์แล้วก็ตกใจมาก จึงรีบวิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อก่อนทั้งสองครอบครัวมักจะแบ่งปันอาหารและของฝากให้กัน ทั้งสองครอบครัวเข้ากันได้ดี เธอจึงถือว่าลู่ฉิวเยว่เป็นเพื่อน แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเพื่อนถูกรังแกแบบนี้ เธอก็รู้สึกโกรธมาก

เธอหันไปด่าคนที่ลงมือ “พวกคุณเป็นอะไรไป มาทำร้ายคนอื่นถึงหน้าบ้าน เชื่อไหมว่าฉันจะส่งพวกคุณไปที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!”

ป้าลู่กับลู่เจียวหรงเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมา พวกเธอไม่อยากกลับไปสัมผัสกับชีวิตที่ตกต่ำอีกแล้ว พวกเธอรีบโบกมือ แล้วอธิบายว่า “ไม่ใช่ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ เรากับลู่ฉิวเยว่เป็นญาติกัน”

“เป็นญาติแล้วจะทำร้ายคนอื่นได้ตามใจชอบเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่กลอกตา

เธอหันไปมองเพื่อนบ้านที่อยู่ชั้นบน แล้วบอกว่า “พวกคุณช่วยโทรแจ้งตำรวจให้หน่อยนะคะ”

ชายคนนั้นพยักหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเตรียมโทรออก เมื่อครอบครัวของลุงลู่เห็นว่าอีกฝ่ายจริงจัง ก็ทั้งโกรธและหวาดกลัว จึงรีบเดินออกไป ขณะก็พ่นคำหยาบคายไปด้วย

“ลู่ฉิวเยว่ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะ เธอขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา

หากมีโอกาส พวกเขาจะกลับมาอีก และเธอจะต้องจัดการให้ถึงที่สุด

“คุณเป็นยังไงบ้างครับ จะให้โทรแจ้งตำรวจอยู่หรือเปล่า” ชายหนุ่มมองดูเธอ

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างนอกไว้ ว่าต่อไปอย่าปล่อยให้คนแบบนี้เข้ามาได้อีก”

แจ้งตำรวจไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะพวกนั้นยังไม่ได้เข้ามาทำร้ายจริง ๆ อย่างมากก็แค่โดนตักเตือน เรื่องนี้ไม่คุ้มที่จะเสียเวลาไปมากขนาดนั้น

“พวกคุณกำลังจะออกไปทานอาหารเย็นสินะคะ ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ขอบคุณสำหรับวันนี้มากค่ะ” เธอยิ้มขอบคุณทั้งสอง

“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา” ทั้งสองโบกมือ หลังจากยืนยันได้ว่าเธอไม่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ พวกเขาก็เดินไปด้วยกัน

จนกระทั่งร่างของพวกเขาหายลับไป ลู่ฉิวเยว่จึงหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู จากนั้นกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง

วันนี้คุณแม่ลู่บอกว่าครอบครัวไม่ได้มารวมตัวกันนานแล้ว จึงเตรียมอาหารไว้ เพื่อที่จะได้มากินด้วยกันในตอนเย็น วันนี้เธอจึงถือโอกาสกลับมาเร็วและรอฉินซือไปร่วมกินข้าวกันพร้อมหน้า

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินออกมา เธอก็ได้ยินเสียงประตูเปิด

ฉินซือเปิดประตูเข้ามา เขามองดูชุดสีเหลืองอ่อนที่เธอสวมใส่ แล้วมองชุดสูทที่เป็นทางการเกินไปของเขา เขาจึงไม่พอใจเล็กน้อย แล้วหันหน้าเดินกลับไปในห้องนอน

ลู่ฉิวเยว่จ้องมองประตูห้องนอนที่ปิดอยู่ด้วยความแปลกใจ

ในที่สุดเมื่อฉินซือก็ออกมา เธออดขำเขาไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเขาเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง

ฉินซือพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เสื้อสีเหลืองและสีขาวค่อนข้างเข้ากันได้ดี

“ไปกินข้าวกันเถอะ” เขาใช้แขนโอบไหล่ลู่ฉิวเยว่ แล้วเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน

บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านที่คุณพ่อและคุณแม่ลู่อาศัยอยู่ ใช้เวลาขับรถไปที่นั่นเพียงไม่กี่นาที คุณแม่ลู่กำลังมองออกไปนอกประตู เมื่อเธอเห็นรถของพวกเขา ดวงตาเธอก็เป็นประกายขณะโบกมือ

รถหยุดแล้ว ลู่ฉิวเยว่เปิดประตูด้วยรอยยิ้ม แล้ววิ่งไปหา “แม่คะ”

คุณแม่ลู่หัวเราะเบา ๆ แล้วจูงมือทั้งสองคนเข้าไปข้างใน “ทุกคนมากันหมดแล้ว ยกเว้นลูกทั้งสอง”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้ม ความสุขในใจของเธอดูเหมือนจะเอ่อล้นออกมา

เมื่อเห็นว่าทุกคนมาแล้ว คุณพ่อลู่ก็เรียกไปทานอาหารเย็นด้วยกัน ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอย่างมีความสุข

“ฝีมือทำอาหารของแม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะคะ” ลู่ฉิวเยว่ชิมไปสองสามคำ ก็อดเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มไม่ได้

คุณแม่ลู่รู้สึกภูมิใจ จึงฉีกยิ้มกว้าง

ทันใดนั้นเธอก็ขมวดคิ้วและจับมือของลู่ฉิวเยว่ “ตรงนี้ไปโดนอะไรมา?”

มีรอยแดงบนข้อมือของเธอ แม้จะไม่ใช่บาดแผลลึก แต่เพราะลู่ฉิวเยว่ผิวขาวทำให้เห็นได้ชัดเจนมาก

ลู่ฉิวเยว่ชะงัก แล้วเธอก็สังเกตเห็นรอยสีแดงบนข้อมือของตัวเอง เธอถอนหายใจ ก่อนเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อลุงลู่และครอบครัวมาสร้างปัญหาที่บ้าน

“ให้ตายเถอะ พวกนั้นไร้ยางอายมากขึ้นเรื่อย ๆ!” คุณแม่ลู่โกรธมาก เมื่อเห็นรอยแดงบนมือของลูกสาวก็แทบจะหดหู่

น้าชายมีสีหน้ารู้สึกผิด แล้วพูดด้วยความลำบากใจ “ทั้งหมดเป็นความผิดของน้าเอง ถ้าน้าไม่โทรไปหาลุงในหมู่บ้าน และบอกเขาเรื่องการสร้างโรงงาน ครอบครัวไร้ยางอายนั่นก็คงไม่รู้เรื่องนี้”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของเราเอง” เมื่อมองรอยแดงบนข้อมือของลู่ฉิวเยว่ ดวงตาของน้าหญิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความรู้สึกผิด

เรื่องเป็นอย่างนี้นี่เอง

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ แล้วลูบมือน้าของเธอเพื่อปลอบโยน “นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกน้าหรอกค่ะ ครอบครัวนั้นอยู่ไม่สุขกันเอง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ยินมาจากพวกน้า พวกเขาก็จะรู้มาจากคนอื่นจนได้แหละค่ะ”

น้าทั้งสองคนพยักหน้า ความเสียใจของเธอไม่ลดลงเลย เธอแอบสาบานว่าจะไม่บอกเรื่องของลู่ฉิวเยว่ให้คนในหมู่บ้านรู้อีก

“เอาล่ะค่ะ ทำไมเราถึงคุยเรื่องนี้กันตอนกำลังกินอาหารอย่างสบายใจกันล่ะคะ แผลเล็กแค่นี้ไม่ร้ายแรงหรอกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เปลี่ยนบรรยากาศให้ดีขึ้น

ในไม่ช้าทุกคนก็มีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ฉินซือลูบมือของเธอ แล้วมองรอยแดงบนข้อมือของเธอด้วยความเสียใจ เขาตักผัดผักมาใส่ในชามของลู่ฉิวเยว่ ถ้าลู่ฉิวเยว่ไม่ขัดข้องอะไร เขาคงจะป้อนอาหารเข้าปากของลู่ฉิวเยว่แล้ว ซึ่งทำให้ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ

เธอไม่ได้ป่วยหนักหรือพิการ ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่

ด้วยเหตุนี้ คุณพ่อลู่จึงเอ่ยแซวสองสามคำ ซึ่งทำให้ทุกคนต่างหัวเราะ

หลังอาหาร ทุกคนพูดคุยกันและกินผลไม้ในห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นลู่ฉิวเยว่ก็จำได้ว่ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องพูด

“หวังเซวียนเซวียน นายเป็นอะไรไป นายหมั้นหมายกับฉีฉีมาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาคุยเรื่องวันแต่งงานกับพ่อแม่ของเธอเลย” เธอตบไหล่ลูกพี่ลูกน้องที่นั่งอยู่ข้างเธอ เจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้

วันนี้พ่อแม่ของฝ่ายหญิงโทรมาถามเธอ

ใบหน้าของหวังเซวียนเซวียนเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “ผม… ผมรู้สึกอยู่เสมอว่าผมยังเก็บเงินได้ไม่มากพอ พ่อแม่ของฉีฉีจะไม่ชอบหรือเปล่าครับ?”

“จะเป็นไปได้ยังไง พ่อแม่ของเธอประทับใจนายมาก แล้ววันนี้พวกเขาโทรมาหาฉันเพื่อถามถึงนาย คิดว่าหมายความว่ายังไง” ลู่ฉิวเยว่บอกเขา

หลังจากนั้นเธอก็แนะนำเขาต่อว่า “เดี๋ยวฉันจะช่วยนัดกับพ่อแม่ของฉีฉีให้นาย แล้วพรุ่งนี้เราจะไปกินข้าวด้วยกัน เพื่อหารือเรื่องการแต่งงาน ดีไหม?”

เมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงาน ไม่เพียงแต่หวังเซวียนเซวียนเท่านั้น แต่น้าหญิงกับน้าชายก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน

“ฐานะครอบครัวของเรา…” น้าหญิงรู้สึกกังวล

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วลูบหลังมือของเธอเพื่อปลอบโยน “น้าคิดมากเกินไปแล้วค่ะ ถ้าบ้านนั้นไม่ชอบครอบครัวของน้า พวกเขาจะปล่อยให้ฉีฉีหมั้นกับเซวียนเซวียนได้ยังไงล่ะคะ? ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องของฉันมีบ้านในเมืองหลวง มีการงานมั่นคง และยังมีโอกาสก้าวหน้าอีกมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมากอยู่แล้วค่ะ”