สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 272 หาทีมงานก่อสร้างมาสร้างโรงงาน

บทที่ 272 หาทีมงานก่อสร้างมาสร้างโรงงาน

ชายคนนี้กำลังจูบหลังคอของเธอ

เหมือนมีกระแสไฟฟ้าซาบซ่านมาจากต้นคอ แล้วไหลไปที่แขนขาของเธอทันที

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกว่าร่างเริ่มอ่อนระทวย เธอจับใบหน้าหล่อเหลาของเขา แล้วหันไปจ้องมอง “ทำแบบนี้ตอนกลางวันแสก ๆ ไม่ดีเลย”

เธอคิดว่าสีหน้าตัวเองดุร้าย แต่ความจริงแล้ว สายตาของเธอออดอ้อนและเย้ายวนมาก จนหัวใจของฉินซือสั่นสะท้าน

เขาลูบไล้ต้นคอของเธอแผ่วเบา “กลางวันแสก ๆ แล้วอย่างไร กลางวันแล้วไม่รู้สึกดีเหรอ”

เขาวางเธอลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ลมหายใจของชายหนุ่มกับหญิงสาวประสานกัน ไม่รู้ว่าลมหายใจของใครร้อนแรงและหอบเหนื่อยมากกว่ากัน

ลู่ฉิวเยว่กัดฟันหลับตาแน่น แสงแดดภายนอกส่องผ่านกระจกเข้ามาในบ้าน ทำให้เธอรู้สึกไม่ชินเลย

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะคิดว่าเธอไม่ละอายใจมากพอ ทุกสองสามนาทีเขาจะถามเธอด้วยสายตาหยอกเย้าว่า “รู้สึกดีไหม?” เสียงแหบพร่ามีเสน่ห์ ทำให้หัวใจของลู่ฉิวเยว่สั่นสะท้านมากกว่าเดิม

ลู่ฉิวเยว่ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อใด เมื่อเธอลืมตา ก็เป็นรุ่งเช้าของอีกวันไปแล้ว และมีเธอเพียงคนเดียวบนเตียง

เธอเปิดผ้าห่ม แล้วลุกขึ้น เมื่อเห็นรอยฟกช้ำที่แขนก็ตกใจ และรู้สึกโกรธมาก

ฉินซือ เจ้าสัตว์ร้าย!

ลู่ฉิวเยว่สวมเสื้อผ้าด้วยความยากลำบาก และสาบานว่าจะไม่ยอมให้เขาทำแบบนี้อีก

เมื่อเปิดประตูออกไป ก็ได้กลิ่นหอมของข้าว และมีเสียงมาจากห้องครัว ฉินซือกำลังทำโจ๊กอยู่

เมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างจากด้านหลัง ฉินซือจึงหันมายิ้มให้เธอ “อาบน้ำแล้วมากินข้าวกันเถอะ”

เมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของเขา ลู่ฉิวเยว่รู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม เธอมองค้อนเขา ก่อนจะเดินกลับไปอาบน้ำที่ห้อง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าด้วยกันแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เก็บของออกไปจัดการเรื่องการซื้อที่ดินกับเลขาหวังและทนาย

ขั้นตอนนี้ซับซ้อนมาก แต่ด้วยความช่วยเหลือของเลขาหวังและทนายเฉิน จึงสามารถจัดการได้อย่างรวดเร็ว และแล้วเสร็จในวันที่สาม

เรื่องการจัดซื้อที่ดินได้รับการจัดการแล้ว ภารกิจต่อไปคือหาทีมงานก่อสร้างมาช่วยสร้างโรงงานและห้องฝึกอบรม

หลังจากที่ลู่ฉิวเยว่กล่าวลาเลขาหวังและทนายเฉินแล้ว เธอก็เก็บสัญญาใส่ไว้ในกระเป๋า แล้วจ้างรถสามล้อออกไปข้างนอก

“คุณลุง ไปตลาดนัดแรงงานค่ะ”

“ได้เลยครับ นั่งดี ๆ นะ” ลุงคนขับรถรับคำ ทันใดนั้นรถก็ทะยานไปข้างหน้าทำให้เธอเซเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

ลู่ฉิวเยว่ตกใจ จึงรีบตะโกนบอกคนตรงหน้าเธอ “คุณลุง ลดความเร็วหน่อยค่ะ”

เธอไม่อยากเกิดใหม่อีกรอบเร็วขนาดนี้

ลุงคนขับหัวเราะแห้ง “ทำให้คุณตกใจซะแล้ว”

รถชะลอความเร็วลง

สิบนาทีต่อมา รถก็มาจอดในที่โล่ง ลู่ฉิวเยว่จ่ายค่าโดยสาร เมื่อเดินเข้ามาด้านใน ไม่ช้าเธอก็มองเห็นสิ่งที่เรียกว่าตลาดนัดแรงงาน

มีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ในที่โล่งขนาดใหญ่ ไม่รู้ว่าพวกเขาขนมาวางที่นี่เองหรือเปล่า ผู้คนจับกลุ่มยืนคุยกัน บางคนถึงกับติดป้ายไว้ข้างหน้า เพื่อบอกทักษะต่าง ๆ ของตัวเอง เช่นทาสีและขนอิฐ

ลู่ฉิวเยว่เดินไปรอบ ๆ และเห็นทีมงานก่อสร้าง มีผู้สูงอายุสองสามคน และคนหนุ่มสาวอีกสองสามคน

“คุณลุงคะ กลุ่มของคุณลุงทำงานมานานแค่ไหนแล้วคะ?” ลู่ฉิวเยว่ถามอย่างสงสัย

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหน้ามีผมหงอกประปราย เขาดูเหมือนหัวหน้ากลุ่ม เขายิ้มให้เธอ แล้วพูดว่า “กลุ่มของเราทำงานนี้มามากกว่าสิบปีแล้ว เถ้าแก่ ถ้าคุณจะสร้างบ้านก็ไม่มีปัญหาเลยครับ”

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น “เยี่ยมมากค่ะ คุณลุง ถ้าคุณลุงเคยสร้างบ้านหลายหลังในเมือง ช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นหยุดลง เขารู้สึกผิดเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็ค่อย ๆ อธิบายอย่างตะกุกตะกัก

“ฉันจะคิดดูอีกครั้งนะคะ” ลู่ฉิวเยว่โบกมือ แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ชายคนนี้ดูมีพิรุธ เขาดูเหมือนไม่ใช่ทีมงานก่อสร้างมืออาชีพ บางทีพวกเขาทุกคนอาจเป็นช่างก่ออิฐก็ได้

การสร้างอาคารไม่ใช่แค่ก่ออิฐได้ แต่ต้องเข้าใจกลไกบางอย่างด้วยเช่นกัน ไม่อย่างนั้น ถ้าวางรากฐานไม่ดีและเสาอยู่ผิดตำแหน่งโรงงานอาจถล่มลงมาได้ เธอจะโทษใครได้ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา?

แต่เมื่อลู่ฉิวเยว่เดินไปจนทั่ว ทีมงานก่อสร้างที่นี่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเลย

เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว เธอก็เรียกรถสามล้อมุ่งหน้ากลับบ้าน

เธอยังคงหวาดกลัวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนั้น ที่เธอถูกคนร้ายลวนลามขณะกลับบ้านครั้งล่าสุด

อีกไม่กี่วันต่อมา ลู่ฉิวเยว่ยุ่งอยู่กับการค้นหาทีมงานก่อสร้างมืออาชีพและเชื่อถือได้

ในตอนกลางคืน เธอถือกระเป๋าเดินเข้าบ้าน ทันทีที่เดินขึ้นบันได เธอก็เห็นคนคุ้นเคยสองสามคน

ลู่ฉิวเยว่หยุดชะงัก “พวกลุงมาที่นี่ทำไมคะ”

ข้างหน้าคือครอบครัวของคุณลุงลู่

“ฉิวเยว่คนนี้เริ่มทำตัวห่างเหินกับลุงมากขึ้นเรื่อย ๆ” คุณลุงลู่ยิ้มอย่างใจดีแล้วเดินเข้าไปหา

ลู่ฉิวเยว่ก้าวถอยหลังด้วยความไม่พอใจ คนเหล่านี้ไม่เคยทำอะไรดีเลยสักครั้งที่มา “พวกลุงจะมาทำอะไรกันคะ?”

เธอดูไม่ค่อยมีความอดทนนัก

“ลู่ฉิวเยว่ พวกเราเป็นผู้อาวุโสของเธอ เธอจะมาพูดแบบนี้ได้อย่างไร เมื่อเธอเห็นพวกเรามา เธอไม่ยอมให้เราเข้าไปดื่มชาด้วยซ้ำ พ่อแม่ของเธอให้เธอทำกับแขกแบบนี้เหรอ?” คุณป้าลู่โมโห เมื่อเห็นเด็กไม่ยอมอ่อนน้อม

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คุณป้า ก่อนหน้านี้คุณป้าทำอะไรลงไป ลืมแล้วเหรอคะ? ตอนนี้คุณป้าควรจะดีใจที่ฉันมีการศึกษามากพอ ไม่เช่นนั้นฉันคงสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เข้ามาไล่พวกคุณป้าออกไปแล้วล่ะค่ะ”

คุณป้าลู่มีสีหน้าดุร้าย ราวกับว่าเตรียมจะพุ่งเข้าไปฉีกหน้าเธอ

คุณลุงลู่ก็มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน แต่เมื่อคิดถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ เขาก็ถอนหายใจ ข่มความโกรธไว้แล้วลูบมือภรรยา เพื่อบอกเธอว่าอย่าเพิ่งทำตัวมีปัญหา

“ฉิวเยว่ ป้าของเธอเป็นคนอารมณ์ร้อน อย่าเถียงกับเธอเลย” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน

ลู่ฉิวเยว่มองดูคนตรงหน้า แล้วรู้สึกหงุดหงิด “เอาล่ะ มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ”

ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่ลู่ไม่อยู่ที่นี่ เธอไม่มีอารมณ์จะจัดการกับพวกเขาด้วยซ้ำ

สีหน้าของคุณลุงลู่ประจบประแจง “ฉิวเยว่ ลุงได้ยินมาว่าช่วงนี้ เธอกำลังมองหาทีมงานก่อสร้างใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ มีอะไรผิดปกติเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่ยืนกอดอก

“ลุงรู้จักทีมก่อสร้าง พวกเขาล้วนเป็นสถาปนิกมือฉมังทั้งนั้น พวกเขาช่วยเธอสร้างโรงงานได้ดีแน่นอน งานนี้ฝากไว้กับลุงได้นะ” คุณลุงลู่กล่าว

คุณป้าลู่กลอกตา แล้วพูดเสริมว่า “ใช่แล้ว ฉิวเยว่ เราเป็นญาติกัน เราต้องดีกว่าคนนอกอยู่แล้ว”

เมื่อนึกถึงประโยชน์ที่เธอจะได้รับจากการเจรจาเรื่องนี้สำเร็จ ดวงตาของเธอก็เริ่มเป็นประกายขึ้น และยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้ ราวกับว่าคนหน้าตาดุร้ายเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เธอ

“ไม่รบกวนพวกคุณลุงหรอกค่ะ ฉันหาได้แล้ว” ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างใจเย็น

เธอรู้ดีว่าครอบครัวนี้กำลังวางแผนอะไรกันอยู่ หากเลือกเชื่อคนพวกนี้ให้เธอไปเชื่อเรื่องผีจะดีซะกว่า

คุณลุงลู่กังวล เขายื่นมือออกไปคว้าแขนเสื้อของเธอ “ฉิวเยว่ เราเป็นญาติกัน เธอให้เงินจำนวนมากกับคนนอก แต่กลับไม่ให้พวกเราเลยเหรอ? เธอใจร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

ลู่ฉิวเยว่ปัดมือของเขาออกด้วยความรังเกียจ สีหน้าของเธอเย็นชา “พวกลุงรู้ตัวดีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ รีบออกไปได้แล้วค่ะ อย่าบังคับให้ฉันต้องเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาไล่ออกไปเลย”

คุณลุงลู่จ้องมองและอยากจะพูดต่อ

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ความอดทนของลู่ฉิวเยว่ก็หมดลงนานแล้ว “ทำไม พวกลุงยังอยากจะมีเรื่องอีกเหรอคะ?”